ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ, ΒΛΑΧΟΙ, ΣΛΑΒΟΙ, ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ

γράφει ο Χρίστος Γούδης

Σε πρόσφατη επετειακή συνέντευξη του «ιστορικού» Θάνου Βερέμη στον γνωστό δημοσιογράφο Δημήτρη Δανίκα (Πρώτο Θέμα, Κυριακή 24 Μαρτίου 2024), ο τελευταίος τον χαρακτήρισε ως «έναν από τους ακάματους σκαπανείς του χρονικού του Αγώνα για την ανεξαρτησία μας».

Ο συνεντευξιαζόμενος, με την  άνεση που του παρείχε η πολυθρόνα του σπιτιού του και με την χαλαρότητα που γεννά στο είναι του ανθρώπου η παρωχημένη ηλικία, είπε πολλά. Τα περισσότερα ήταν σωστά, αλλά η ελαφρότητα του ύφους με την οποία λέγονταν προσέδιδε ένα είδος «αφ’ υψηλού» αντιμετώπισης μιας συνταρακτικής περιόδου της ελληνικής Ιστορίας μας, χωρίς την αναμενόμενη από όλους μας ευλάβεια έναντι όλων αυτών που αγωνίσθηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα, αν όχι ελεύθεροι, τουλάχιστον  όχι υπόδουλοι (ακόμη) στην Τουρκία και στο Ισλάμ.

Ας είναι, μέχρις εδώ όλα «καλά» και, με μερικά επιπλέον ποτήρια νερό, εύπεπτα. Είπε όμως και κάτι «βαθυστόχαστο» σχετικά με το προεπαναστατικό εθνολογικό μας υπόβαθρο που, πέραν της στομαχικής δυσπεψίας που προκαλεί, δεν θα πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους: «Εμείς ήμασταν Αρβανίτες, Βλάχοι, Σλάβοι και ας πούμε και Έλληνες». Στην αντίδραση του δημοσιογράφου: «Το ‘ας πούμε’ γιατί το λέτε;», απήντησε: «Γιατί τρέχα γύρευε τώρα τι έγινε από την αρχαιότητα μέχρι τότε».

Τώρα το πώς εμείς οι Αρβανίτες, Βλάχοι και Σλάβοι αποκηρύξαμε τις μητρικές μας γλώσσες και μάθαμε να μιλάμε ελληνικά και να νομίζουμε ότι είμαστε Έλληνες, είναι απορίας άξιο, εκτός και αν δεχτούμε ότι ήμασταν πολύ φιλομαθείς στα φροντιστήρια ξένης γλώσσας που  μας έστελναν οι γονείς μας…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Για θέματα που αναρτούνται από το διαδίκτυο ή εικόνες, όπου πάντα σημειώνεται ευκρινώς η πηγή, αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε αμέσως. Να επισημανθεί ακόμη ότι οι απόψεις του ιστολόγιου, ή των αποσταλθέντων κειμένων σε μας, του/τα οποίου/α αναρτούμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το περιεχόμενο και πιστεύουμε ως εκ τούτου δεν φέρουμε ευθύνη εκ του νόμου. Από τη στιγμή που απηχούν αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις των συντακτών του