Γιατί φοβούνται τη συζήτηση για τη ζωή – και γιατί το 31% δεν είναι τυχαίο

Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
πρώην Υφυπουργός – πρώην Βουλευτής

Αμβλώσεις, υποκρισία και το πολιτικό μήνυμα που το σύστημα προσπαθεί να φιμώσει

Το 31% που εμφανίζεται σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις ως δυνητική στήριξη σε ένα κόμμα με επικεφαλής τη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι ένας απλός αριθμός. Είναι πολιτικό γεγονός και, κυρίως, είναι ένα ηχηρό μήνυμα δυσπιστίας προς ένα πολιτικό και μιντιακό σύστημα που εδώ και χρόνια αδυνατεί – ή αρνείται – να μιλήσει με ειλικρίνεια στην κοινωνία.
Μέσα σε αυτό το κλίμα δεν είναι τυχαίο ότι το ζήτημα των αμβλώσεων αναδείχθηκε αιφνιδίως σε κεντρική πολιτική ατζέντα. Όχι επειδή άλλαξε το νομικό πλαίσιο. Όχι επειδή κατατέθηκε κάποια θεσμική πρόταση. Αλλά επειδή χρειαζόταν ένα θέμα ικανό να προκαλέσει ηθικό πανικό, εύκολες ταμπέλες και επικοινωνιακή σύγχυση.

Η συζήτηση για τις αμβλώσεις και το δικαίωμα στη ζωή του αγέννητου παιδιού δεν αποτελεί ελληνική ιδιορρυθμία. Απασχολεί έντονα την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αυστραλία και συνολικά τον δυτικό κόσμο. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο βιοηθικό και πολιτισμικό ζήτημα, ανοιχτό και δύσκολο, που επανέρχεται διαρκώς μέσα από κοινωνικές συγκρούσεις, δικαστικές αποφάσεις και πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τίθενται σε διαβούλευση. Δεν ψηφίζονται ούτε αμφισβητούνται. Όμως οι κοινωνικές αιτίες που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες σε μια τόσο επώδυνη απόφαση οφείλουν να συζητούνται δημόσια. Γιατί όταν μια γυναίκα οδηγείται στην άμβλωση λόγω φτώχειας, εργασιακής ανασφάλειας ή έλλειψης κοινωνικής στήριξης, το πρόβλημα δεν είναι η ίδια, αλλά η απουσία κοινωνικού κράτους.

Η ελευθερία της γυναίκας δεν είναι σύνθημα. Είναι υλική και κοινωνική συνθήκη. Και χωρίς στήριξη της μητρότητας, χωρίς προστασία της οικογένειας, χωρίς πρόσβαση σε οικογενειακό προγραμματισμό και κοινωνικές δομές, η ελευθερία αυτή μετατρέπεται σε ψευδαίσθηση.

Η επιλεκτική ευαισθησία που εκδηλώθηκε τις τελευταίες ημέρες αποκαλύπτει μια βαθιά υποκρισία. Τα ίδια πολιτικά και μιντιακά κέντρα που σήμερα επικαλούνται τον σωματικό αυτοπροσδιορισμό, πριν λίγα χρόνια στήριξαν κρατικές επιβολές πάνω στο ανθρώπινο σώμα, φιμώνοντας κάθε αντίθετη φωνή. Τα δικαιώματα, τελικά, χρησιμοποιούνται εργαλειακά.

Το πραγματικό πρόβλημα για το σύστημα δεν είναι οι αμβλώσεις. Είναι η μνήμη. Είναι τα Τέμπη. Είναι το γεγονός ότι η κοινωνία δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί τη συγκάλυψη. Και γι’ αυτό επιχειρείται η αποδόμηση και η ηθική εξόντωση προσώπων και κινημάτων που δεν ελέγχονται.

Το 31% δεν είναι δημοσκοπικό ατύχημα. Είναι πολιτική προειδοποίηση. Και όσο το σύστημα επιλέγει να αποφεύγει την ουσία, τόσο αυτά τα ποσοστά θα αποκτούν βαθύτερο και πιο επικίνδυνο νόημα.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ