Να σταματήσουν οι ενοχές για δήθεν ευθύνες που έχει η Δύση και δήθεν μειονεκτήματα του πολιτισμού μας.
Σιγά-σιγά η λογική ξανάρχεται ως εισαγόμενο προϊόν στην αποβλακωμένη Ευρώπη.
Ολοι οι πολιτισμοί έχουν την αξία τους και είναι σεβαστοί.
Ο δυτικός πολιτισμός όμως είναι αυτός που έχει προσφέρει απίστευτα πράγματα στην ανθρωπότητα.
Σε όλη την ανθρωπότητα. Και είμαστε περήφανοι για αυτό. Η ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών
των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρκο Ρούμπιο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου αποτελεί ένα ιστορικό πολιτικό
και πολιτισμικό κάλεσμα αφύπνισης προς τη Δύση.
Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ διατύπωσε με σαφήνεια ότι τα έθνη δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς ταυτότητα, χωρίς σύνορα, χωρίς πολιτισμική αυτοπεποίθηση και χωρίς κυριαρχία.
Η υπεράσπιση των παραδόσεων, της ιστορικής μνήμης, της εθνικής συνοχής και του δυτικού πολιτισμού δεν αποτελεί πράξη μισαλλοδοξίας αλλά θεμελιώδη προϋπόθεση ελευθερίας και δημοκρατίας.
Η Δύση δεν χρειάζεται ενοχές. Χρειάζεται αυτογνωσία, δύναμη και πολιτισμική αυτοπεποίθηση.
Οι Έλληνες Χριστιανοδημοκράτες στηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία που επαναφέρει στο επίκεντρο την εθνική κυριαρχία, την προστασία των συνόρων, την πολιτισμική ταυτότητα και την υπεράσπιση των αξιών του δυτικού πολιτισμού.
Η Ελλάδα, ως κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, οφείλει να συμμετέχει ενεργά σε αυτή τη συζήτηση.
Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
πρώην Υφυπουργός – πρώην Βουλευτής
Αποσπάσματα από την ομιλία του Ρούμπιο στο Μόναχο:
“Αυτό το διαβόητο τείχος που είχε χωρίσει αυτό το έθνος (ΓΕΡΜΑΝΙΑ) στα δύο έπεσε, και μαζί του μια κακή αυτοκρατορία,
και η Ανατολή και η Δύση έγιναν ξανά ένα.
Αλλά η ευφορία αυτού του θριάμβου μας οδήγησε σε μια επικίνδυνη αυταπάτη: ότι είχαμε εισέλθει «στο τέλος της ιστορίας», ότι κάθε έθνος θα ήταν πλέον μια φιλελεύθερη δημοκρατία · ότι οι δεσμοί που σχηματίζονται από το εμπόριο και μόνο από το εμπόριο θα αντικαθιστούσαν πλέον την εθνική υπόσταση · ότι η βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια τάξη – ένας υπερβολικά χρησιμοποιούμενος όρος – θα αντικαθιστούσε πλέον το εθνικό συμφέρον
· και ότι τώρα θα ζούσαμε σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα όπου όλοι θα γίνονταν πολίτες του κόσμου.
Αυτή ήταν μια ανόητη ιδέα που αγνοούσε τόσο την ανθρώπινη φύση όσο και τα μαθήματα πάνω από 5.000 ετών καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας. Και μας έχει κοστίσει ακριβά.”
“Αναθέσαμε ολοένα και περισσότερο την κυριαρχία μας σε διεθνείς θεσμούς, ενώ πολλά έθνη επένδυσαν σε τεράστια κράτη πρόνοιας χάνοντας την ικανότητα να υπερασπίσουν τον εαυτό τους.
Αυτό, ακόμη και όταν άλλες χώρες έχουν επενδύσει στην ταχύτερη στρατιωτική ανάπτυξη σε όλη την ανθρώπινη ιστορία και δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν σκληρή ισχύ για να επιδιώξουν τα δικά τους συμφέροντα.
Ως θυσία της κλιματικής θρησκείας έχουμε επιβάλει ενεργειακές πολιτικές στον εαυτό μας που φτωχαίνουν τον λαό μας, ακόμη και όταν οι ανταγωνιστές μας εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο, τον άνθρακα, το φυσικό αέριο και οτιδήποτε άλλο – όχι μόνο για να τροφοδοτήσουν τις οικονομίες τους, αλλά και για να το χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πίεσης εναντίον των δικών μας.”
“Και στην επιδίωξη ενός κόσμου χωρίς σύνορα, ανοίξαμε τις πόρτες μας σε ένα άνευ προηγουμένου κύμα μαζικής μετανάστευσης που απειλεί τη συνοχή των κοινωνιών μας, τη συνέχεια του πολιτισμού μας και το μέλλον του λαού μας.
Κάναμε αυτά τα λάθη μαζί, και τώρα, μαζί, οφείλουμε στον λαό μας να αντιμετωπίσουμε αυτά τα γεγονότα και να προχωρήσουμε, να ανοικοδομήσουμε.”
“Η εθνική ασφάλεια, με την οποία ασχολείται σε μεγάλο βαθμό αυτή η διάσκεψη, δεν είναι απλώς μια σειρά τεχνικών ερωτημάτων – πόσα ξοδεύουμε για την άμυνα ή πού, πώς την αναπτύσσουμε.
Ναι, αυτά είναι σημαντικά ερωτήματα, αλλά δεν είναι το θεμελιώδες.
Το θεμελιώδες ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε εξαρχής είναι τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε, επειδή οι στρατοί δεν πολεμούν για αφηρημένες έννοιες.
Οι στρατοί πολεμούν για έναν λαό. Οι στρατοί πολεμούν για ένα έθνος. Οι στρατοί πολεμούν για έναν τρόπο ζωής. Και αυτό ακριβώς υπερασπιζόμαστε:
έναν μεγάλο πολιτισμό που έχει κάθε λόγο να είναι περήφανος για την ιστορία του, σίγουρος για το μέλλον του και στοχεύει να είναι πάντα κύριος του δικού του οικονομικού και πολιτικού πεπρωμένου.”
“Η μαζική μετανάστευση δεν είναι, δεν ήταν, δεν είναι κάποια περιθωριακή ανησυχία μικρής σημασίας.
Ήταν και συνεχίζει να είναι μια κρίση που μετασχηματίζει και αποσταθεροποιεί κοινωνίες σε όλη τη Δύση.”
“Πρέπει επίσης να αποκτήσουμε τον έλεγχο των εθνικών μας συνόρων. Ο έλεγχος του ποιος και πόσοι άνθρωποι μπαίνουν στις χώρες μας, δεν αποτελεί έκφραση ξενοφοβίας. Δεν είναι μίσος. Είναι μια θεμελιώδης πράξη εθνικής κυριαρχίας.
Και η αποτυχία να το κάνουμε αυτό δεν είναι απλώς μια παραίτηση από ένα από τα πιο βασικά μας καθήκοντα που οφείλουμε στον λαό μας.
Είναι μια επείγουσα απειλή για τον ιστό των κοινωνιών μας και την επιβίωση του ίδιου του πολιτισμού μας.”
“Και τέλος, δεν μπορούμε πλέον να θέτουμε την λεγόμενη παγκόσμια τάξη πάνω από τα ζωτικά συμφέροντα του λαού μας και των εθνών μας.
Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουμε το σύστημα διεθνούς συνεργασίας που δημιουργήσαμε και δεν χρειάζεται να διαλύσουμε τους παγκόσμιους θεσμούς της παλιάς τάξης πραγμάτων που χτίσαμε μαζί.
Αλλά αυτοί πρέπει να μεταρρυθμιστούν. Πρέπει να ξαναχτιστούν. Για παράδειγμα, τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να έχουν τεράστιες δυνατότητες να αποτελέσουν ένα εργαλείο για το καλό στον κόσμο.
Αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι σήμερα, στα πιο πιεστικά ζητήματα που έχουμε ενώπιόν μας, δεν έχουν απαντήσεις και δεν έχουν παίξει ουσιαστικά κανένα ρόλο.”
“Θέλουμε συμμάχους που μπορούν να αμυνθούν, ώστε κανένας αντίπαλος να μην μπει ποτέ στον πειρασμό να δοκιμάσει τη συλλογική μας δύναμη. Αυτός είναι ο λόγος που δεν θέλουμε οι σύμμαχοί μας να είναι δεμένοι με αλυσίδες ενοχών και ντροπής.
Θέλουμε συμμάχους που είναι περήφανοι για τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους, που καταλαβαίνουν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου
και ευγενούς πολιτισμού και που, μαζί με εμάς, είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπερασπιστούν.”
“Εμείς στην Αμερική δεν έχουμε κανένα λόγο να διαχειριζόμαστε με ευγένεια και φροντίδα την παρακμή της Δύσης.
Δεν επιδιώκουμε να χωρίσουμε, αλλά να αναζωογονήσουμε μια παλιά φιλία και να ανανεώσουμε τον μεγαλύτερο πολιτισμό στην ανθρώπινη ιστορία.(…)
Θέλουμε μια συμμαχία που τρέχει με τόλμη στο μέλλον. Και ο μόνος φόβος που έχουμε είναι ο φόβος της ντροπής αν δεν αφήσουμε τα έθνη μας
πιο περήφανα, πιο δυνατά και πιο πλούσια για τα παιδιά μας.
Μια συμμαχία έτοιμη να υπερασπιστεί τον λαό μας, να διαφυλάξει τα συμφέροντά μας και να διατηρήσει την ελευθερία δράσης που μας επιτρέπει να διαμορφώσουμε το δικό μας πεπρωμένο – όχι μια συμμαχία που υπάρχει για να λειτουργεί σαν ένα παγκόσμιο κράτος πρόνοιας και να εξιλεώνεται για τις υποτιθέμενες αμαρτίες των περασμένων γενεών.”
Δοξα τω Θεω είναι φανερό πως σιγά-σιγά η λογική ξανάρχεται ως εισαγόμενο προϊόν στην αποβλακωμένη Ευρώπη.
Πρόσφατα σχόλια