ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΛΑΟΣΜΙΑ ΑΤΣΑΛΕΝΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΙΒΟΥΛΗ – Τέρμα στη τακτική του θεληματάρη…

Ο Κώστας Καραμανλής, με τη στάση του, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Και η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά εκεί, δεν ήταν μια τυπική παρουσία. Ήταν η απόδειξη αυτού που εγώ προσωπικά πίστευα και δήλωνα εδώ και μέρες, κόντρα σε όλα τα θρυλούμενα και τα γραφόμενα: ότι ο Καραμανλής και ο Σαμαράς δεν είναι μακριά. Είναι μαζί.

Και η κοινή τους παρουσία με δικαίωσε πλήρως. Ξέρω ότι κάποιοι κύκλοι, με τα γνωστά κονδυλοφόρα της προπαγάνδας, προσπάθησαν να τους χωρίσουν. Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι ο ένας είναι «απομονωμένος» και ο άλλος «άλλοθι». Η εικόνα της Κυριακής τους διέψευσε οριστικά. Ο Σαμαράς, φεύγοντας, δεν έκανε μια τυπική δήλωση. Είπε το πιο αποστομωτικό πράγμα: «Το θέμα δεν είναι ότι τον άκουσα εγώ. Το θέμα είναι ότι άλλοι πρέπει να τον ακούσουν».

Ποιοι είναι αυτοί οι «άλλοι»; Είναι προφανές. Είναι εκείνοι που νομίζουν ότι μπορούν να ασκούν εξωτερική πολιτική με ασκήσεις ισορροπίας πάνω σε τεντωμένο σχοινί, αγνοώντας την τουρκική προκλητικότητα. Και εδώ έρχομαι στο δεύτερο, ακόμα πιο κρίσιμο σημείο. Ο Καραμανλής δεν μίλησε απλώς για την Τουρκία. Έθεσε υπό αίρεση το δόγμα «Ανήκομεν εις τη Δύση» όπως το ξέραμε. Και έχει απόλυτο δίκιο. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε ο καλός, υπάκουος μαθητής που δέχεται εντολές χωρίς αντάλλαγμα. «Ως εδώ με το κάνουμε ό,τι μας λένε»

Δεν μπορεί η Δύση να μας ζητά να στείλουμε όπλα στην Ουκρανία, να ξεχάσουμε τις γερμανικές αποζημιώσεις, να αναγνωρίσουμε τα Σκόπια και το Κοσσυφοπέδιο, και ταυτόχρονα να μας αφήνει μόνους απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Ο Καραμανλής το είπε ξεκάθαρα: «Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν και τους καλούς φίλους» . Αυτή είναι η θέση του ΧΡΙΚΕ. Αυτή είναι η δική μου θέση.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ