Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ. ΘΑ ΠΡΆΞΕΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Γράφει Ο Δημήτρης Κυπριώτης*

Η συζήτηση για το μέλλον της Κεντροαριστεράς είναι το πρώτο θέμα της πολιτικής επικαιρότητας, και μάλιστα με όρους αρνητικούς για τα κόμματα που την απαρτίζουν, ενώ  η συζήτηση αναμοχλεύεται από τα κυριότερα συστημικά ΜΜΕ, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να  τρίβει τα χέρια της όλον αυτόν τον καιρό, παραμερίζοντας την απώλεια ενός εκατομμυρίου ψήφων που πήρε το κόμμα.

Από την άλλη πλευρά οι ηγεσίες των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, κάνουν  ότι δεν καταλαβαίνουν ότι έχουν χαμηλό ταβάνι στο «σπίτι» τους  και καλά θα κάνουν πρωτίστως να κοιτάξουν τι τους έφταιξε και δεν μπορούν να καρπωθούν τις απώλειες της ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη.

Και ενώ αυτή  η κατάσταση έχει φέρει αναστάτωση στο εσωτερικό των κομμάτων τους, αναλίσκονται είτε στην ανασύνθεση, είτε στην κοινή παρουσία των χώρων που εκπροσωπούν, προκειμένου να σχηματιστεί μια αντιπολίτευση ανταγωνιστική προς τον Μητσοτάκη, λες και το ζητούμενο Α και Ω  που επιζητούν οι πολίτες είναι η αξιόπιστη αντιπολίτευση.

Όμως ποιος μπορεί να διαβεβαιώσει, ούτε καν τα ίδια αυτά κόμματα, ότι μια ανασύνθεση  θα είναι τόσο πολυσυλλεκτική ώστε να υπερβεί σημαντικά το σημερινό 30%, όταν είναι πολύ πιθανό και η ιστορία το  έχει αποδείξει, ότι  μια συνένωση μπορεί να οδηγήσει σε διαφωνίες, αποστράτευση ή έξοδο δυνάμεων. Πως εξασφαλίζεται ότι τα κόμματα αυτών των χώρων που εκπροσωπούν μπορούν να συνυπάρξουν, ακόμη και με την δομή τύπου Ομοσπονδίας που πρότεινε ο Τσίπρας;

Το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου, το εξάγγειλε και το πέτυχε,  έστω και υπό άλλες συνθήκες, αλλά πριν από όλα στηρίχθηκε στο ειδικό του πολιτικό βάρος, και στην εναλλακτική πρόταση που έφερνε ενάντια στο κατεστημένο και φθαρμένο κράτος της Δεξιάς. Σήμερα ο ΗΓΕΤΗΣ, έστω και παραπλήσιου του Ανδρέα βεληνεκούς αναζητείται, πλην όμως  δύσκολα μπορεί να βρεθεί αν δεν τον αναδείξει η ίδια η Κοινωνία, ενώ και η εναλλακτική δεν ακούγεται, πέραν από την διαφορετική διαχείριση.Remaining Time-0:00

Για αυτόν το λόγο και πριν ακόμα  φτάσουν  οι ενδιαφερόμενοι στη «Συνένωση» στην «Ομοσπονδία»  ή σε ότι όποιας άλλης μορφής συνεργασία, δεν θα πρέπει πρωτίστως να επιλύσουν τις εκκρεμότητές τους, αν φυσικά δεν θέλουν να βάλουν το κάρο μπροστά από το άλογο; Δεν θα πρέπει να έχουν καταλήξει σε απαντήσεις και μάλιστα  συγκεκριμένες όπως:

*Ποια ακριβώς θα είναι η οργανωτική και πολιτική μορφή του ΣΥΡΙΖΑ τα επόμενα χρόνια;

 *Ποιος θα ηγείται του ΠΑΣΟΚ και πόσο μπορεί να μεταβληθεί το προφίλ του κόμματος;

 *Ποιο άλλο κόμμα μπορεί – αν δύναται και θέλει  – να συμπεριληφθεί σε αυτό το εγχείρημα;

Αν δεν απαντηθούν τουλάχιστον αυτά τα ελάχιστα, δεν υπάρχει περίπτωση ούτε καν να ξεκινήσει ο διάλογος πόσο μάλλον η διαπραγμάτευση στην κατεύθυνση του ενιαίου. Και επειδή   ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος και οι δύο χώροι έχουν υποστεί  στρατηγικές ήττες σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις που σηματοδοτούν μόνο  την καθήλωσή τους, τότε  αν δεν δείξουν στην κοινωνία  ότι έχουν θέληση αλλά και  σφυγμό και αν δεν αντιληφθούν  τις ανάγκες των πολιτών που διαμαρτύρονται, τότε και οι τελευταίοι  δεν θα  περιμένουν για πολύ.

Και επειδή όπου υπάρχει κενό στη ζωή  αυτό καταλαμβάνεται, έτσι  ακριβώς γίνεται και στην πολιτική και τότε οι πολιτικές δυνάμεις του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου»  δεν θα πρέπει να  «μυξόκλαινε» για την .,…ακροδεξιά, την οποία όμως οι ίδιοι σπρώχνουν, στο να αναλάβει πρωτοβουλίες.

*Γ.Γ της Νέας Πολιτικής

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ