ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑ ΝΑΥΤΙΑΣ

γράφει ο Χρίστος  Γούδης 

Ψηφίζουμε ξανά. Για την διακυβέρνηση μιας πατρίδας που αλλιώς την φανταζόμασταν και αλλιώς είναι. Που κινδυνεύει να μην είναι πια πατρίδα, έθνος, ελληνικός λαός, αλλά ένας αχταρμάς αλλοφύλων και ελληνόφωνων με ελάχιστους πραγματικούς Έλληνες. Με Έλληνες  δηλαδή που δεν έτυχε απλά να γεννηθούν Έλληνες ή να αποκτήσουν μεθοδευμένα και επίπλαστα την ελληνική υπηκοότητα, αλλά που φέρουν βαθιά μέσα τους την ελληνικότητα και κουβαλάν στους ώμους τους το βάρος της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς μέσα από τα πιστεύω, την παιδεία, και τον αγώνα τους να σταθούν στο ύψος τους, αντάξιοι της δόξας που ήταν κάποτε η Ελλάδα.

Αυτοί οι Έλληνες, παρά την ισχυρή και κυριαρχική, από απόψεως προσωπικότητας, παρουσία τους, δεν έχουν σήμερα την δέουσα πολιτική έκφρασή στον τρέχοντα κομματικό στίβο, για λόγους που, όποιοι κι αν είναι, δεν έχουν πλέον σημασία, όταν βρεθούν σε λίγα εικοσιτετράωρα μπροστά στην καθοριστική για το μέλλον της χώρας μας κάλπη, της 25^ης Ιουνίου 2023.

Καθοριστική όχι γιατί, ανάλογα με την επιλογή των πολιτών, τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε καλύτερα, αλλά γιατί σίγουρα θα μπορούσαν να πάνε χειρότερα, και πολύ χειρότερα μάλιστα. Η στα όρια του κρετινισμού φιλεύσπλαχνη πολιτική της αριστεράς έναντι των παράνομα εισερχόμενων πληθυσμών στη χώρα μας και των πάσης φύσεως κακοποιών στοιχείων και η κραυγαλέα αδυναμία μιας κατά το δυνατό ευπρεπούς προσαρμογής της στα (αναμφιβόλως αμοραλιστικά) διεθνή δρώμενα (θυμηθείτε την εξευτελιστική υπαναχώρηση του σύριζα στο πομφολυγώδες δημοψήφισμά του κατά του μνημονίου), που θα μπορούσε να δυναμιτίσει και πάλι την ούτως ή αλλιώς ευπαθή ελληνική οικονομία, καθιστά την επιλογή του κάθε ισορροπημένου συναισθηματικά, εχέφρονα, και νουνεχή Έλληνα που επιθυμεί να αποφύγει τα χειρότερα, μονόδρομο, δυστυχώς, στην υπερψήφιση της Νέας Δημοκρατίας. Μιας δηλαδή παχύρευστης κομματικής σούπας, εμφανώς ελλειμματικής από απόψεως ιδεολογίας, προσώπων, και μακρόπνοων οραμάτων. Μιας ξενέρωτης και ξεχαρβαλωμένης κομματικής δομής που κάπως καταφέρνει να επικαλύψει με ένα πέπλο αναιμικής αξιοπρέπειας, διάτρητο το δίχως άλλο, την βαθύτερη αναξιοπρέπεια και αδυναμία της χώρας μας, που σταδιακά μεταβάλλεται σε χώρα-υπηρέτρια αλλοδαπών επισκεπτών, πολιτών, λαών, εθνών και εν πολλοίς υπηρετούσα, εκούσα ή άκουσα, τα αλλότρια συμφέροντά τους.

Και γιατί μονόδρομος μια τέτοια επιλογή; Γιατί οι εναλλακτικές, αδιέξοδες επί της ουσίας, λύσεις, οδηγούν στον πλήρη αφελληνισμό μας, είτε συνειδητά με βάση την ιδεολογική καχεξία της αριστεράς που ταυτίζει την ανάγκη της ελληνικότητας της πατρίδας με τον φασισμό, είτε ασυνείδητα λόγω της παρουσίας των απαίδευτων, ευκαιριακών και τυχοδιωκτικών τσιρκολάνων της δεξιάς που εξευτελίζουν την ελληνικότητα με το ανεγκέφαλο, το αλλόκοτο, ή και το θρησκοληπτικό των φληναφημάτων τους, των αερολογιών και των αρλουμπολογιών τους ή ακόμα  και με το εμφανώς ιδιοτελές (ενίων εξ αυτών) πατριδοκαπηλικό και χριστεμπορικό πνεύμα τους. Απ’ όλα διαθέτουν κατά περίπτωση τα μικρομάγαζά τους, όμως μια χώρα δεν διοικείται από πολιτικούς γυρολόγους.

Ακροτελεύτιο: Με βαθύ αίσθημα ναυτίας, ψήφο στη Νέα Δημοκρατία… «τούτο το καλοκαίρι, μέχρι να ’ρθει η Άνοιξη, να φέρει το σεφέρι»…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ