Φίλες και φίλοι, καλησπέρα σας.

Απόψε θα μιλήσουμε για μια είδηση που δεν είναι απλώς μια ακόμη αποπομπή διπλωμάτη. Είναι ένας πολιτικός σεισμός στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, αλλά και μια αποκάλυψη για το πώς λειτουργούν τα δίκτυα επιρροής, τα ιδιωτικά συμφέροντα και τα μέσα ενημέρωσης.

Ο Λευκός Οίκος ζήτησε επισήμως από την πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, να υποβάλει την παραίτησή της. Η νέα εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Κέιτι Ζακαράια, το ανακοίνωσε χωρίς περιστροφές: «Ζητήσαμε από την πρέσβη Γκιλφόιλ να παραιτηθεί». Μία ημέρα νωρίτερα, ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δηλώσει δημοσίως: «Δεν είμαστε ικανοποιημένοι».

Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, πρώην τηλεοπτική περσόνα και πρώην εισαγγελέας, 57 ετών, είχε αναλάβει τα καθήκοντά της στην Αθήνα μόλις πριν από έντεκα μήνες. Σε αυτό το διάστημα πρόλαβε να προωθήσει, όπως η ίδια λέει, συμφωνίες για το αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο, τον Κάθετο Διάδρομο και την αμυντική συνεργασία. Όμως, οι καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας αποδείχθηκαν πιο ισχυρές από κάθε επίσημη δήλωση.

Η ίδια, μέσω των δικηγόρων της, αρνείται ότι έκανε κάτι παράνομο και χαρακτηρίζει τις κατηγορίες ψευδείς. Δεν υπάρχει δικαστική απόφαση. Υπάρχει όμως πολιτική λογοδοσία. Και αυτό είναι το πρώτο μεγάλο ζήτημα.

[01:30 – 06:00]

Το βασικό ρεπορτάζ προέρχεται από τη Wall Street Journal. Σύμφωνα με αυτό, λίγο πριν από την ακρόασή της στη Γερουσία για την επικύρωση του διορισμού της, τον Ιούλιο του 2025, η Γκιλφόιλ ζήτησε από τον μεγάλο δωρητή του Τραμπ, Έρικ Ντίτερς, να καλύψει χρέος της πιστωτικής της κάρτας ύψους 100.000 δολαρίων.

Το ρεπορτάζ επικαλείται μηνύματα στα οποία η Γκιλφόιλ φέρεται να έγραφε: «Honey please I need you to get this done for me today» — «Γλύκα μου, σε παρακαλώ, πρέπει να το κάνεις αυτό για μένα σήμερα». Και επισύναπτε οδηγίες πληρωμής προς την American Express. Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, του υποσχόμενη ότι θα γίνει «ride or die in Trump world», δηλαδή στενός της σύμμαχος και σύνδεσμος με την κυβέρνηση. Ο Ντίτερς, τελικά, αρνήθηκε να πληρώσει, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο θα του κόστιζε τον γάμο του.

Το δεύτερο μεγάλο δημοσίευμα της Wall Street Journal βασίστηκε σε ηχογραφημένες συνομιλίες από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, τον Ιανουάριο του 2026. Εκεί, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η Γκιλφόιλ φέρεται να μίλησε για τις στενές σχέσεις της με ισχυρούς Έλληνες επιχειρηματίες και για ταξίδια με ιδιωτικά αεροσκάφη.

Η εφημερίδα ανέφερε ονομαστικά τον Αλέξανδρο Εξάρχου, διευθύνοντα σύμβουλο του κατασκευαστικού κολοσσού Aktor Group, και τον εφοπλιστή Νικόλα Τσάκο. Σύμφωνα με τις ηχογραφήσεις, η Γκιλφόιλ παραδέχθηκε ότι ταξίδεψε στο Νταβός με ιδιωτικό αεροσκάφος μαζί με τον Αλέξανδρο Εξάρχου, ενώ αναφέρθηκε και σε προγραμματισμένο ταξίδι στο Παρίσι με αεροσκάφος του Νικόλα Τσάκου, για να παραστεί σε επίδειξη μόδας της συζύγου του.

Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, είναι τα λόγια που της αποδίδονται. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, σε κάποιο σημείο φέρεται να είπε σε επιχειρηματία: «I can deliver the world to you»

— «Μπορώ να σου παραδώσω τον κόσμο». Και ακόμη: «I’m going to make you a lot of f—ing money»

— «Θα σου βγάλω πολλά f—ing λεφτά».

Το ρεπορτάζ ανέφερε επίσης ότι η Γκιλφόιλ προωθούσε τα συμφέροντα της Aktor Group σε διπλωματικές συναντήσεις. Ενθάρρυνε κυβερνήσεις από τη Βουλγαρία έως την Αλβανία να συνεργαστούν μαζί της, ενώ ένας καταχωρισμένος λομπίστας της εταιρείας, ο Χρήστος Μαραφάτσος, τη συνόδευε

σε ιδιωτικές διπλωματικές συναντήσεις. Μάλιστα, ορισμένοι ξένοι αξιωματούχοι νόμιζαν ότι ήταν ο προσωπάρχης της. Και υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο, εξίσου σοβαρό: σύμφωνα με το πρώτο δημοσίευμα της Wall Street Journal, η Γκιλφόιλ είχε δηλώσει σε δεξίωση ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να «υπονομεύσουν» την ελληνική κυβέρνηση αν το επέλεγαν. Αυτό φέρεται να συνέβη σε δείπνο τον Μάρτιο, κατά τη διάρκεια συζήτησης για την πτώση της κυβέρνησης της Ρουμανίας, όπου φέρεται να είπε:

«Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε όποια χώρα θέλουμε».

Όλα αυτά είναι καταγγελίες και δημοσιογραφικά ευρήματα.

Δεν εκδίδουμε εμείς δικαστικές αποφάσεις. Η ίδια αρνείται τα πάντα.

Όμως, το πολιτικό ερώτημα παραμένει: ποιοι στην Αθήνα οικοδόμησαν ένα ολόκληρο σύστημα πρόσβασης, επιρροής και δημοσίων σχέσεων γύρω από την Αμερικανίδα πρέσβειρα;

Και εδώ μπαίνει το ερώτημα που όλοι ψιθυρίζουν αλλά λίγοι το λένε δημόσια: υπήρξε και ελληνικός «δάκτυλος» στην αποπομπή της Κίμπερλι;

Σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν στο παρασκήνιο και αποδίδονται σε άτομο του περιβάλλοντος της πρώην πλέον πρέσβειρας, πέραν της κόντρας της με τον δωρητή του Τραμπ, Έρικ Ντίτερς, η έκταση που πήρε το θέμα στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης οφείλεται και στη διαμάχη δύο κορυφαίων ελληνικών κατασκευαστικών εταιρειών, που το τελευταίο διάστημα έχει υπερβεί κάθε όριο.

Υπάρχει, συγκεκριμένα, έντονη διαρροή ότι η προσωπική σχέση της Γκιλφόιλ με κορυφαίο στέλεχος της μιας εκ των δύο κατασκευαστικών ομίλων

ήταν η αιτία της σημαντικής ενίσχυσης του χαρτοφυλακίου της εν λόγω εταιρείας. Υπό αυτές τις συνθήκες, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν η Κίμπερλι Γκιλφόιλ «παραστράτησε», αλλά και εάν τελικά ο δάκτυλος που την «έφαγε» ήταν αμερικανικός ή ελληνικός.

Θέλω να είμαι απολύτως καθαρός: αυτά είναι ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες. Δεν έχουν παρουσιαστεί αποδείξεις που να τεκμηριώνουν ότι κάποια ελληνική εταιρεία ή κάποιο στέλεχός της προκάλεσε την αποπομπή. Δεν θα ονομάσω εταιρείες ή πρόσωπα με βάση φήμες. Το ερώτημα, όμως, είναι σοβαρό και πρέπει να ελεγχθεί: ποιος είχε συμφέρον από τις διπλωματικές παρεμβάσεις, ποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι προωθήθηκαν και με ποιες διαδικασίες;

Τα αμερικανικά ρεπορτάζ έχουν ήδη θέσει ερωτήματα για τη σχέση της πρέσβειρας με τον λομπίστα της Aktor και για την προώθηση επιχειρηματικών συμφερόντων σε επίσημες επαφές. Αυτά είναι τα δημοσιευμένα στοιχεία. Η θεωρία ότι η σύγκρουση ελληνικών ομίλων έπαιξε ρόλο στην αποπομπή είναι άλλο πράγμα και, μέχρι στιγμής, παραμένει φήμη.

Άρα το σωστό ερώτημα δεν είναι να αποφανθούμε αν ο «δάκτυλος» ήταν αμερικανικός ή ελληνικός. Είναι να απαιτήσουμε να ερευνηθεί ποιος επηρέασε ποιες αποφάσεις και ποιος ωφελήθηκε.

Στην Ελλάδα, οι πολιτικές αντιδράσεις ήταν άμεσες όπως και τα ερωτήματα: «Ποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι ωφελήθηκαν ή επιχείρησαν να ωφεληθούν; Ποιος ήταν ο ρόλος της κυβέρνησης και πώς διασφαλίστηκε το δημόσιο συμφέρον;».

Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, επέλεξαν τη σιωπή απέναντι στις καταγγελίες. Χρειάστηκε η παρέμβαση του ίδιου του Τραμπ για να υπάρξει εξέλιξη. Και κάτι ακόμη: αρκετά ελληνικά μέσα ενημέρωσης φέρεται να είχαν εξαιρετικές σχέσεις με την πρέσβειρα. Πηγές αναφέρουν ότι ιστορίες που ήταν επικριτικές εναντίον της «λογοκρίνονταν» και «κατέβαιναν».

Όταν τα μέσα ενημέρωσης μετατρέπουν έναν ισχυρό ξένο παράγοντα σε σταρ, όταν οι δημόσιες σχέσεις υποκαθιστούν τις ερωτήσεις και όταν όλοι σπεύδουν να χειροκροτήσουν, τότε η λογοδοσία υποχωρεί.

Σε διεθνές επίπεδο, το θέμα κάλυψαν εκτενώς τα μεγαλύτερα μέσα παγκοσμίως: οι New York Times, το BBC, το AP, ο Guardian, το CBC, το Axios.

Ακόμη και εκπομπές όπως το Daily Show και το Last Week Tonight του Τζον Όλιβερ σατίρισαν το περιστατικό με το χρέος της πιστωτικής κάρτας.

Η είδηση δεν πέρασε απαρατήρητη πουθενά.

Και εδώ υπάρχει μια κρίσιμη σύγκριση. Στην Αμερική, οι καταγγελίες προκάλεσαν πολιτικό κόστος και ο Λευκός Οίκος ζήτησε την παραίτηση της πρέσβειρας. Δεν την καταδίκασε δικαστήριο· υπήρξε, όμως, πολιτική λογοδοσία. Στην Ελλάδα, συχνά βλέπουμε πρώτα την πολιτική κάλυψη και ύστερα —αν ποτέ φτάσουμε εκεί— την ουσιαστική διερεύνηση. Αυτή είναι η διαφορά.

Μετά την είδηση της απομάκρυνσης της πρέσβειρας, κύκλοι της ελληνικής ομογένειας στις Ηνωμένες Πολιτείες αναφέρουν ότι έχει ήδη βολιδοσκοπηθεί πρόσωπο με μεγάλη δημοφιλία και οικονομική επιφάνεια για τη θέση του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα.

Και υπάρχει και μία δεύτερη πληροφορία: οι ίδιοι κύκλοι εκτιμούν ότι στην Ουάσιγκτον καταγράφεται αυξημένο ενδιαφέρον για τον Αντώνη Σαμαρά

και τον ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Θέλω να είμαι απολύτως σαφής: μεταφέρω πληροφορίες που προέρχονται από κύκλους της ομογένειας.

Δεν τις παρουσιάζω ως επίσημη απόφαση ή θέση της αμερικανικής κυβέρνησης. Είναι, όμως, πληροφορίες πολιτικά σημαντικές, οι οποίες πρέπει

να παρακολουθηθούν. Η πραγματικότητα είναι απλή: ο πρόεδρος των ΗΠΑ προτείνει τον επόμενο πρέσβη και η Γερουσία έχει ρόλο στην επικύρωση.

Μέχρι να υπάρξει επίσημη υποψηφιότητα και να ολοκληρωθεί η διαδικασία, κάθε όνομα που κυκλοφορεί είναι φήμη. Δεν χρειάζεται να ανακυκλώνουμε σενάρια για δήθεν πρόσωπα, σχέσεις ή πολιτικές συνεννοήσεις χωρίς τεκμηρίωση.

Και τώρα πάμε στα εσωτερικά μας. Ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός;

Ποια κόμματα θα συγκροτήσουν την επόμενη κυβέρνηση εθνικής ενότητας;

Οι διεργασίες έχουν ήδη αρχίσει  και πέφτουν τα πρώτα στοιχήματα.

Όταν ακόμη και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθετεί το 25% ως σημείο στο οποίο μπορεί να τεθεί θέμα ηγεσίας, αναγνωρίζει ότι η αυτοδυναμία

δεν είναι δεδομένη.

Και όταν η αυτοδυναμία δεν είναι δεδομένη, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει αλλαγές συσχετισμών,

νέες πολιτικές πρωτοβουλίες, συνεργασίες ή ακόμη και μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού και εθνικής συνεννόησης, εφόσον αυτό επιβάλει η λαϊκή ετυμηγορία.

Η νέα παρέμβαση του Κώστα Καραμανλή, που σύμφωνα με πληροφορίες αναμένεται στις 25 Οκτωβρίου από το βήμα του Πολεμικού Μουσείου, αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η εκδήλωση θα αφορά την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα, λίγες ημέρες πριν από την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Το Πολεμικό Μουσείο έχει συνδεθεί και στο παρελθόν με παρεμβάσεις που άσκησαν κριτική σε κυβερνητικές επιλογές.

Γι’ αυτό το Μέγαρο Μαξίμου παρακολουθεί όχι μόνο το περιεχόμενο της νέας ομιλίας, αλλά και τον πολιτικό συμβολισμό της.

Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι οι καρέκλες. Είναι αν η χώρα θα αποκτήσει κυβέρνηση για τον λαό και όχι για τους λίγους. Κυβέρνηση με κοινωνική νομιμοποίηση, εθνική αυτοπεποίθηση και καθαρή κατεύθυνση. Δεν αρκεί να αλλάξουν τα πρόσωπα, αν παραμείνουν ίδια τα αδιέξοδα. Χρειάζεται αλλαγή πολιτικής και σεβασμός στην αγωνία του πολίτη. Η κοινωνία θέλει απαντήσεις για την ακρίβεια, την ασφάλεια, την εργασία και την εξωτερική πολιτική. Θέλει εθνικό τιμονιέρη.

Θέλει να αισθάνεται ότι η Ελλάδα αποφασίζει με μοναδικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Η αποχώρηση της Κίμπερλι Γκιλφόιλ δεν πρέπει να μετατραπεί σε πανηγυρισμό ή σε προσωπική εκδίκηση. Πρέπει να γίνει αφορμή για θεσμική συζήτηση. Δεν υπάρχει λόγος να διακόψουμε τη συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπάρχει λόγος να απαιτήσουμε οι διπλωματικές σχέσεις να υπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα και να μην περνούν μέσα από προσωπικά δίκτυα.

Συμμαχία δεν σημαίνει σιωπή. Και στρατηγική σχέση δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να ζητάς εξηγήσεις όταν τίθενται ζητήματα για την κυριαρχία, τη διαφάνεια ή τη σύγκρουση συμφερόντων.

Και ας μην ξεχνάμε: η πολιτική συναλλαγή δεν εμφανίζεται πάντα ως ωμή απαίτηση μετρητών. Μπορεί να κρύβεται σε αδιαφανείς αναθέσεις, εταιρικά σχήματα, εξωχώριες εταιρείες και φορολογικούς παραδείσους.

Γι’ αυτό πρέπει να κοιτάζουμε τις συμβάσεις, τους πραγματικούς δικαιούχους, τις διαδρομές του χρήματος και ποιος ωφελείται — όχι μόνο τα πρόσωπα που βρίσκονται μπροστά στις κάμερες. Η λογοδοσία δεν είναι χάρη που μας κάνουν οι κυβερνώντες. Είναι υποχρέωσή τους και δικαίωμά μας. Και αυτό το δικαίωμα πρέπει να το απαιτούμε. Τον τελικό λόγο, όμως, δεν τον έχουν τα παρασκήνια, οι ολιγάρχες ή τα κομματικά επιτελεία.

Τον έχει ο ελληνικός λαός.