Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΘΕΟΥΤΑ – ΑΙΤΙΑ ΑΦΟΡΜΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ…

Γράφει ο Γεώργιος Επιτήδειος – Αντγος ε.α

Αθήνα 10 Αυγούστου 2026

Η εισβολή στην πόλη της Θέουτα 57 χιλιάδων νεαρών από το Μαρόκο, στις 30 Ιουλίου, δεν ήταν ούτε κεραυνός εν αιθρία, ούτε αυθόρμητη ενέργεια της τελευταίας στιγμής όπως, ίσως, νομίζουν, μερικοί. Υπήρξε η εφαρμογή μίας οργανωμένης Επιχειρήσεως, την οποία σχεδίασε το Μαρόκο με την σύμφωνη γνώμη, εάν όχι με την ενεργό συμμετοχή (καθοδήγηση), των ΗΠΑ, ενδεχομένως και του Ισραήλ, αρκετές ημέρες πριν εκδηλωθεί. Όπως αναφέρει η εφημερίδα  του Λονδίνου «Financial Times» ένας εκπαιδευτής κολυμβήσεως στο Μαρόκο, είχε δηλώσει ότι αρκετοί υποψήφιοι μετανάστες παρακολουθούσαν μαθήματα ή μάθαιναν μόνοι τους να κολυμπούν έχοντας ως μοναδικό στόχο να φτάσουν σε ισπανικό έδαφος. Η προετοιμασία επεκτεινόταν και στο διαδίκτυο.

Στο «Facebook» υπήρχαν καθημερινά αγγελίες για βατραχοπέδιλα και στολές καταδύσεως, ενώ άλλοι χρήστες, γράφοντας στα αραβικά, αντάλλασσαν πληροφορίες για τις καιρικές συνθήκες στην θάλασσα και δημοσίευαν στιγμιότυπα από το Google Maps τα οποία παρουσίαζαν την διαδρομή προς την παραλία Ταραχάλ της Θέουτα. Μάλιστα, όσοι εισήλθαν στην Θέουτα κολυμπώντας, είχαν, προηγουμένως, τοποθετήσει τα κινητά τους τηλέφωνα σε αδιάβροχες θήκες κρεμασμένες στον λαιμό. Κινεζικές πηγές μίλησαν ευθέως για εμπλοκή των ΗΠΑ, ίσως και του Ισραήλ στην οργάνωση του συμβάντος.

Τα αίτια της Κρίσεως 

Οι πόλεις της Θέουτα και της Μελίγια (400 χιλιόμετρα περίπου Νοτιοανατολικά της Θέουτα), είναι αυτόνομες κοινότητες στην Βόρεια ακτή της Αφρικής που ανήκουν στην Ισπανία και, προς Νότον, έχουν χερσαία σύνορα με το Μαρόκο. Σήμερα τα εδάφη της Θέουτα και της Μελίγια είναι τα μοναδικά εδάφη Ευρωπαϊκών κρατών στην Αφρική. Το Μαρόκο θεωρεί ότι αυτά τα εδάφη καθώς και ορισμένες νησίδες (Περεχίλ) θα έπρεπε να του ανήκουν. Για τον λόγο αυτόν, αποτελούν σημείο τριβής μεταξύ της Ισπανίας και του Μαρόκου.

Ειδικότερα, η πόλη της Θέουτα, βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Γιβραλτάρ, γεγονός το οποίο της προσδίδει μεγάλη γεωπολιτική και στρατηγική αξία. Τούτο διότι ελέγχει τα Στενά του Γιβραλτάρ τα οποία βρίσκονται στην θαλάσσια είσοδο από τον Ατλαντικό στην Μεσόγειο και  αποτελούν ένα από τα λεγόμενα «Σημεία Στραγγαλισμού» ή «Σημεία Ελέγχου» (choke points) του κόσμου (όπως είναι τα Στενά του Ορμούζ και τα Στενά του Μπαμπ -ελ- Μαντέμπ), δεδομένου ότι μέσω αυτών πραγματοποιείται η κίνηση του διεθνούς εμπορίου.

Παράλληλα αποτελούν και στοιχείο ισορροπίας Δυνάμεων καθόσον, μία Ναυτική Δύναμη η οποία επιδιώκει να εισέλθει στην Μεσόγειο, δεν μπορεί να τα παρακάμψει, αλλά, είναι υποχρεωμένη να διέλθει μέσω αυτών. Συνεπώς, η χώρα η οποία ελέγχει τα Στενά, αποκτά όχι μόνον οικονομικά αλλά και Επιχειρησιακά πλεονεκτήματα. Η πραγματικότητα αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι, κατά την παρούσα χρονική περίοδο, η επιβίωση πολλών χωρών εξαρτάται από την ελεύθερη διέλευση από τα προαναφερθέντα Στενά (choke points), η οποία όμως δεν είναι δεδομένη, όπως συνέβαινε κατά το παρελθόν. Οπότε, όποιος ελέγχει την Θέουτα, ελέγχει και τα Στενά του Γιβραλτάρ.

Επί πλέον, οι ΗΠΑ, υπό την Προεδρεία Τράμπ, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα στρατηγικά τους συμφέρονται τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Αφρική,  όχι μόνον έχουν αυξήσει τις παρεμβάσεις τους στα θέματα της Ευρώπης (Γροιλανδία, αύξηση αμυντικών δαπανών των χωρών του ΝΑΤΟ, απειλή για αποχώρηση ή μείωση των αμερικανικών Δυνάμεων από το ΝΑΤΟ), αλλά δεν κρύβουν και την διάθεσή τους για περισσότερη εμπλοκή.

Στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Βόρειο Αφρική

Τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Βόρειο Αφρική επέβαλαν την προσέγγιση και την υποστήριξη του Μαρόκου, οι πολιτικές επιλογές του οποίου διευκόλυναν την παραπάνω προσέγγιση.

Το 2020 το Μαρόκο προσχώρησε στις Συμφωνίες του Αβραάμ, εξομαλύνοντας τις σχέσεις του με το Ισραήλ στο πλαίσιο της αμερικανικής πρωτοβουλίας για την προσέγγιση αραβικών κρατών με το Τελ Αβίβ, ώστε να περιορισθεί η επιρροή του Ιράν.                                                                         Για να ανταμείψει την παραπάνω στάση της Ραμπάτ, τον Δεκέμβριο του 2020, η Κυβέρνηση Τραμπ αναγνώρισε επίσημα την κυριαρχία του Μαρόκου στην Δυτική Σαχάρα, μία απόφαση που άλλαξε τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή και παραμένει βασικός πυλώνας της στρατηγικής συνεργασίας των δύο χωρών.

Επί πλέον, στις 2 Αυγούστου 2026, με ψήφισμα που υπερψηφίστηκε από τους Ρεπουμπλικάνους, η Θέουτα και η Μελίγια πρέπει να επιστραφούν από την Ισπανία στο Μαρόκο. Η απόφαση αυτή δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την επίσημη μεταβίβαση ισπανικών εδαφών στο Μαρόκο. Ουσιαστικά, ο Πρόεδρος Τράμπ αναγνωρίζει, την δημιουργία ενός «Μεγάλου Μαρόκου» στην Δυτική Σαχάρα. Η παραπάνω απόφαση δεν είναι απλά μια διπλωματική κίνηση.

Αποτελεί αμοιβή για την προαναφερθείσα πολιτική του Μαρόκου. Επί πλέον, το Μαρόκο έχει εξελιχθεί στον μεγαλύτερο αγοραστή αμερικανικών Οπλικών Συστημάτων στην αφρικανική Ήπειρο. Παράλληλα, πέραν της γεωγραφικής του θέσεως, το Μαρόκο αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω των σημαντικών αποθεμάτων φωσφορικών πετρωμάτων που διαθέτει. Τα πετρώματα αυτά,  αποτελούν κρίσιμη πρώτη ύλη τόσο για την παραγωγή λιπασμάτων όσο και για την κατασκευή μπαταριών ηλεκτρικών οχημάτων.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA), η χώρα διαθέτει περίπου το 70% των παγκοσμίων αποθεμάτων φωσφορικών πετρωμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ επανέφερε τους γενικούς δασμούς στις εισαγωγές, εξαιρέθηκαν τα συγκεκριμένα προϊόντα που προέρχονται από το Μαρόκο. Επίσης, το Μαρόκο, επιδιώκει αμερικανική χρηματοδότηση για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου μήκους 6.800, περίπου, χιλιομέτρων, ο οποίος θα συνδέει την Νιγηρία με το Μαρόκο και μέσω του υφιστάμενου αγωγού Μαγκρέμπ – Ευρώπη θα καταλήγει στην Ισπανία, η οποία διαθέτει σημαντικές υποδομές και φιλοδοξεί να αποτελέσει ενεργειακή πύλη για την Ευρώπη.

Η προοπτική αυτή, παρέχει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία στις ΗΠΑ, να χρησιμοποιήσουν το Μαρόκο ως όχημα, μέσω του οποίου θα επιδιώξουν να επιτύχουν μεγαλύτερη παρουσία στην ευρωπαϊκή ενεργειακή αγορά και ταυτόχρονα να ελέγξουν ή, ακόμη και να παρεμποδίσουν, την προσπάθεια για ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης. Πέραν όμως της γεωστρατηγικής υπάρχει και η πολιτική διάσταση της αντιπαραθέσεως.  Ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ βρίσκεται σε συνεχή και μακροχρόνια διαμάχη με τον Πρόεδρο Τράμπ, διότι απορρίπτει ευθέως και κατηγορηματικά  τις απαιτήσεις του Αμερικανού Προέδρου. Παράλληλα ασκεί σκληρή κριτική στο Ισραήλ, για το θέμα της Παλαιστίνης. Το κύριο σημείο της αντιπαραθέσεώς τους είναι οι αμυντικές δαπάνες της Ισπανίας και η συμβολή της στο ΝΑΤΟ.

Η Ισπανία δεν έχει δεσμευθεί ακόμη ότι θα αποδεχθεί τον στόχο του ΝΑΤΟ σύμφωνα με τον οποίον το ύψος των αμυντικών  δαπανών κάθε χώρας, πρέπει να βρίσκεται στο 5% του ΑΕΠ, όπως επιθυμούν οι ΗΠΑ. Ο Σάντσεθ έχει χαρακτηρίσει τον συγκεκριμένο στόχο «παράλογο και αντιπαραγωγικό». Άλλο σημείο τριβής απετέλεσε η στάση που τήρησε ο Σάντσεθ σχετικά με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Η θέση του Ισπανού Πρωθυπουργού ήταν πως ένας ακόμη πόλεμος στην Μέση Ανατολή θα προκαλούσε σημαντικές ανθρώπινες απώλειες, θα αποσταθεροποιούσε περαιτέρω τον κόσμο και θα είχε σοβαρές οικονομικές συνέπειες. Για τον λόγο αυτόν απαγόρευσε την χρησιμοποίηση των αμερικανικών στρατιωτικών Βάσεων της Ρότα και του Μορόν, στην Ανδαλουσία, προκειμένου να υποστηριχθούν οι Επιχειρήσεις αυτού του πολέμου. Αυτό είχε ως συνέπεια να διακόψει ο Τραμπ τις εμπορικές σχέσεις με την Ισπανία.

Το 2024, η Ισπανία αναγνώρισε το Παλαιστινιακό κράτος και επέβαλε πλήρες εμπάργκο όπλων κατά του Ισραήλ, μη επιτρέποντας να χρησιμοποιηθούν οι ισπανικές στρατιωτικές Βάσεις για μεταφορά αμερικανικών όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού προς το Ισραήλ. Επί πλέον ο Σάντσεθ συγκαταλέγεται μεταξύ των πλέον σκληρών επικριτών των Στρατιωτικών Επιχειρήσεων του Ισραήλ στην Γάζα, έχοντας χαρακτηρίσει τις Επιχειρήσεις ως γενοκτονία. Για τον λόγο αυτόν έχει καταγγείλει το Ισραήλ στον ΟΗΕ. Επίσης, έχει κατηγορήσει το Ισραήλ διότι «εξοντώνει ένα ανυπεράσπιστο λαό» βομβαρδίζοντας νοσοκομεία και «σκοτώνοντας αθώα αγόρια και κορίτσια μέσω της πείνας».

Ταυτόχρονα, έχει διερωτηθεί: «Γιατί δεν μιλάμε για τους 700.000 Εβραίους εποίκους που κατέχουν παράνομα την γη στην Δυτική Όχθη και την Γάζα;» Επίσης ο Σάντσεθ είχε ταχθεί κατά της ένοπλης επεμβάσεως των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα με στόχο την ανατροπή και, τελικά, την σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο. Άλλο ένα σημείο τριβής είναι η ενεργειακή πολιτική της Ισπανίας και συγκεκριμένα οι σχέσεις της με την Αλγερία στον τομέα του φυσικού αερίου. Η Αλγερία είναι ο βασικός προμηθευτής φυσικού αερίου της Ισπανίας. Οι προμήθειες φυσικού αερίου μεταφέρονται κυρίως μέσω του υποθαλάσσιου αγωγού «Medgaz», ο οποίος συνδέει απευθείας την Αλγερία με την Ισπανία. Η σχέση αυτή έχει ενοχλήσει το Μαρόκο το οποίο βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την Αλγερία η οποία υποστηρίζει το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα «Μέτωπο Πολισάριο» που επιδιώκει την απομάκρυνση των Μαροκινών από την Δυτική Σαχάρα.

Η αφορμή για την Κρίση

Προκειμένου να δοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες η δυνατότητα να παρέμβουν στον χώρο της Βορείου Αφρικής και, κατ΄ επέκταση στα δρώμενα της Ευρώπης, έπρεπε να βρεθεί μία αφορμή. Την αφορμή την έδωσε η ίδια η Ισπανία. Στις αρχές Ιουλίου το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, αποφάσισε ότι οι μετανάστες που αναχαιτίζονται στην θάλασσα, ενώ επιχειρούν να φθάσουν στην Θέουτα ή την Μελίγια, δεν μπορούν να επιστρέφονται άμεσα στο Μαρόκο μέσω του καθεστώτος της συνοπτικής απορρίψεως στα σύνορα. Για όσους εισέρχονται από την ξηρά, δεν έχει εφαρμογή αυτή η απόφαση.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την απόφαση του Σάντσεθ να νομιμοποιήσει έως και 1,2 εκατομμύρια μη νομιμοποιημένους μετανάστες, έδωσε την ευκαιρία στις ΗΠΑ και, πιθανώς και στο Ισραήλ να εκμεταλλευθούν τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στο εσωτερικό της Ισπανίας και να  δημιουργήσουν μία τεχνητή κρίση διοχετεύοντας παραπλανητικές πληροφορίες προς τους «εισβολείς», της μορφής «Μην πιστεύετε όσους σας λένε ότι, αν μπείτε στην Θέουτα, θα σας στείλουν πίσω» και οργανώνοντας την εισβολή στην πόλη.  Στην πραγματικότητα εφαρμόσθηκε μία μορφή υβριδικού πολέμου ο οποίος αποσκοπούσε αφ΄ ενός μεν στο να δώσει το «μήνυμα» προς την Ισπανία ότι η αντιπαράθεσή της με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, είναι εύκολο να οδηγήσει το κράτος σε αναταραχή, εσωτερική διάσπαση και  υπονόμευση της ομαλής λειτουργίας του, αφ’ ετέρου δε στο να επισημάνει στην ΕΕ ότι η Ισπανία, με την πολιτική που ακολουθεί, ενεργεί ως παράγοντας αποσταθεροποιήσεως της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ.              Σημαντική για την επιτυχία του παραπάνω σκοπού υπήρξε η συμβολή του Μαρόκου, δεδομένου ότι, τέτοιου είδους οργανωμένες μετακινήσεις δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς την παθητική, τουλάχιστον, συνεργασία των μαροκινών Αρχών.

Οι επιπτώσεις της Κρίσεως στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασαν οι επικεφαλής 22 Κυβερνήσεων χωρών της ΕΕ αποδεικνύει, ότι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης έχει γίνει αντιληπτός ο εμφανής πλέον, κίνδυνος Ισλαμοποιήσεως  της «Γηραιάς Ηπείρου». Άσκησαν έντονη κριτική στον Σάντσεθ για τον τρόπο με τον οποίο η χώρα του χειρίσθηκε την κρίση στα Νότια σύνορά της. Η ανακοίνωση που εξέδωσαν, αναφέρει μεταξύ των άλλων και τα εξής: «Έχουμε καθήκον να αποτρέψουμε και να καταπολεμήσουμε αδιάλειπτα την παράνομη μετανάστευση, συντονίζοντας την δράση μας, ενισχύοντας τα εξωτερικά μας σύνορα και αντιμετωπίζοντας όλες τις πολιτικές που μπορούν να λειτουργήσουν ως παράγοντες έλξεως, όπως η νομιμοποίηση πολύ μεγάλου αριθμού παρανόμων μεταναστών».

Μάλιστα, η Πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι διέταξε το Υπουργείο Εσωτερικών να αναστείλει, προσωρινά την εφαρμογή της Συμφωνίας Σέγκεν με την Ισπανία, επιδιώκοντας το κλείσιμο των θαλάσσιων και αεροπορικών συνόρων. Ο Σάντσεθ αντέδρασε και απαίτησε την άμεση άρση της αποφάσεως οπότε, έχει προκληθεί ένας μικρός «εμφύλιος» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκτιμάται ότι η κατάσταση σύντομα θα εκτονωθεί. Σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχει ο κίνδυνος να καταργηθεί στην πράξη, η Συμφωνία Σέγκεν, η οποία επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, προϊόντων και υπηρεσιών στις χώρες οι οποίες την εφαρμόζουν. Τούτο διότι, δεν νοείται να νομιμοποιούνται εύκολα παράνομοι μετανάστες και να έχουν την δυνατότητα να κυκλοφορούν ελεύθεροι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Επί πλέον, όταν, μέσα σε λίγες ώρες, χιλιάδες άνθρωποι περνούν τα σύνορα μίας χώρας όταν οι τοπικές δομές καταρρέουν και όταν οι Αρχές καλούνται να αναπτύξουν τον Στρατό, το ζήτημα υπερβαίνει τον ανθρωπιστικό χειρισμό της κρίσεως  και μετατρέπεται σε θέμα κρατικής κυριαρχίας και εθνικής ασφαλείας. Υπό την έννοια αυτή, η κρίση στην Θέουτα δεν αφορά μόνο την Ισπανία. Αφορά την αξιοπιστία της ευρωπαϊκής πολιτικής φυλάξεως των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και αποδεικνύει ότι τα κράτη της ΕΕ δεν είναι σε θέση να εφαρμόσουν μία πραγματιστική μεταναστευτική πολιτική. Η αναμενομένη αντίδραση της ΕΕ σε τέτοιου είδους προκλήσεις είναι η αυστηροποίηση των ελέγχων στα σύνορα και στην διαδικασία χορηγήσεως ασύλου. Η κρίση στην Θέουτα  εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό τα σχέδια της Ευρωπαϊκής Ενώσεως να εφαρμόσει, χωρίς σοβαρές αντιδράσεις, τρείς ομάδες μέτρων Επιτηρήσεως των συνόρων της τα οποία όμως, σε μεγάλο βαθμό, περιορίζουν, σταδιακά τις ατομικές ελευθερίες. Τα μέτρα αυτά είναι τα εξής:                                                                                                                               

α. Σύστημα Εισόδου-Εξόδου (Entry/Exit System – EES).

Τέθηκε σε λειτουργία στις 10 Απριλίου 2026 και προβλέπει την καθολική καταγραφή των βιομετρικών στοιχείων (δακτυλικά αποτυπώματα, εικόνες προσώπου, πλήρη στοιχεία ταξιδιωτικών εγγράφων, καθώς και την ημερομηνία και τον τόπο εισόδου και εξόδου) των πολιτών των τρίτων χωρών που εισέρχονται στις χώρες της ΕΕ. Αν και δικαιολογείται ως μέσον παρακάμψεως γραφειοκρατικών διαδικασιών όπως η κατάργηση της σφραγίσεως των διαβατηρίων και η ταχύτερη διεκπεραίωση, έχει προκαλέσει αντιδράσεις με το σκεπτικό ότι οι τρίτες χώρες μπορούν να κάνουν το ίδιο και στους πολίτες της ΕΕ, χωρίς εγγυήσεις ασφαλείας των προσωπικών δεδομένων.

β. Ευρωπαϊκό Σύστημα Πληροφοριών και Αδειοδοτήσεως Ταξιδίων (ΕΤΙΑS) 

Έχει σχεδιασθεί να τεθεί σε εφαρμογή κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2026. Σύμφωνα με τα καθοριζόμενα σ΄ αυτό, οι πολίτες 59 χωρών, μεταξύ των οποίων οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και ο Καναδάς, για τις οποίες δεν απαιτείται θεώρηση εισόδου, θα πρέπει στο μέλλον, πριν από την αναχώρησή τους για κάποια χώρα της ΕΕ, να υποβάλουν αίτηση, για χορήγηση ψηφιακής ταξιδιωτικής άδειας. Αν και εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται ως μια απλή γραφειοκρατική διαδικασία, στην πραγματικότητα, πρόκειται για προληπτικό σύστημα ελέγχου. Οι αιτήσεις των ταξιδιωτών, θα ελέγχονται από ένα αλγόριθμο, ο οποίος θα αποφασίζει εάν θα επιτραπεί σε ένα ταξιδιώτη, ακόμη και να επιβιβασθεί στο αεροσκάφος. Ο συνοριακός έλεγχος δεν θα πραγματοποιείται από κάποιον άνθρωπο, ο δε ταξιδιώτης, δεν θα έχει το δικαίωμα να υποβάλει προσφυγή για  εξατομικευμένη αξιολόγηση της περιπτώσεώς του από ένα υπάλληλο.                                                                                                                                      

γ. Σύμφωνο της ΕΕ για την Μετανάστευση και το Άσυλο

Τέθηκε σε εφαρμογή στις 12 Ιουνίου 2026. Το Σύμφωνο περιλαμβάνει μια ιδιαίτερη ρήτρα, την λεγομένη «εργαλειοποίηση» της μεταναστεύσεως. Σύμφωνα με αυτήν, όταν μια τρίτη χώρα χρησιμοποιεί σκόπιμα τις μεταναστευτικές ροές ως πολιτικό εργαλείο, τα κράτη-μέλη της ΕΕ μπορούν να αναστείλουν τις συνήθεις διαδικασίες Ασύλου και να ενεργοποιήσουν την εφαρμογή εκτάκτων εξουσιών.
Αυτό ακριβώς, συνέβη στην περίπτωση της Θέουτα. Το Μαρόκο χαλάρωσε τους συνοριακούς ελέγχους (όπως είχε κάνει και το 2021) και επέτρεψε την είσοδο των παρανόμων μεταναστών στην Θέουτα, προκειμένου να ασκήσει πολιτική πίεση στην Ισπανία, ώστε να λάβει παραχωρήσεις και οικονομική στήριξη από την ΕΕ.

Επίλογος

Με βάση τα όσα προαναφέρθηκαν, γίνεται σαφές ότι η κρίση στην Θέουτα, δεν υπήρξε μία τυχαία εδαφική διαμάχη. Απετέλεσε την πρώτη φάση της εφαρμογής ενός ευρύτερου Σχεδίου με το οποίο επιδιώκεται να εξυπηρετηθούν τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, του Ισραήλ και του Μαρόκου, στο περίπλοκο και δύσκολο πεδίο, αντιπαραθέσεων στην γεωστρατηγικής σημασίας περιοχή της Βορείου Αφρικής, με παράλληλη προσπάθεια αποσταθεροποιήσεως της ΕΕ.

Ταυτόχρονα εξυπηρέτησε και την υλοποίηση της πολιτικής που η ΕΕ, είχε προαποφασίσει να εφαρμόσει για την προστασία των εξωτερικών συνόρων της από την παράνομη μετανάστευση, χωρίς να απαιτηθεί να πραγματοποιηθούν εσωτερικές διαβουλεύσεις, ψηφοφορίες και διαδικασία λήψεως αποφάσεως.  Δόθηκε στην ΕΕ η ευκαιρία να αυστηροποιήσει τους Νόμους της και να δημιουργήσει μία υποδομή η οποία δεν αφορά μόνον την προστασία των συνόρων, αλλά επεκτείνεται και στην καταγραφή, την ταξινόμηση και τον έλεγχο των μετακινήσεων των πολιτών.

Υπό την έννοια αυτή, η κρίση στην Θέουτα δεν υπήρξε η αιτία των εξελίξεων που προαναφέρθηκαν. Απλά τις επιτάχυνε και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ώστε να γίνουν αυτές αποδεκτές από τους πολίτες των χωρών, χωρίς έντονες αντιρρήσεις. Αντιρρήσεις οι οποίες, θα ήταν αναμενόμενο να υπάρξουν, εάν δεν είχε προηγηθεί μία κρίση,.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει, οι Κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ να εξασφαλίσουν ότι τα μέτρα για την προστασία των συνόρων δεν θα εφαρμοσθούν, κάποια στιγμή και με κάποιο πρόσχημα, εναντίον των πολιτών της Ευρώπης. Η πολιτική εμπειρία που έχουμε αποκτήσει, δικαιολογεί την ανησυχία για μία πιθανή αναστολή θεμελιωδών δικαιωμάτων στο μέλλον.

Το ενδεχόμενο, δηλαδή, να χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων πολιτών με κάποια, πολιτικά κυρίως, κριτήρια, για την έγκριση ή την άρνηση παροχής κοινωνικών παροχών, αιτήσεων δανείων, επαγγελματικών αδειών, προσλήψεων στο Δημόσιο, ακόμη και αναλήψεως χρημάτων από τους τραπεζικούς λογαριασμούς, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί υπερβολή. Απαιτείται συνεπώς επαγρύπνηση, ώστε να μην εξελιχθούν σε «μπούμερανγκ» κάποιες σοβαρές αποφάσεις της ΕΕ για την ασφάλεια των συνόρων της, οι οποίες, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται να κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Για θέματα που αναγράφονται από το διαδίκτυο ή τις εικόνες, όπου πάντα σημειώνεται ευκρινώς η πηγή, αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να αφαιρέσουμε αμέσως. Να επισημανθεί ακόμη ότι οι απόψεις του ιστολογίου, ή των αποσταλθέντων κειμένων σε μας, του/τα οποίου/α αναρτούμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το περιεχόμενο και πιστεύουμε ως εκ τούτου δεν φέρουμε ευθύνη από τον νόμο. Από τη στιγμή που απηχούν αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις τους.