Συνέντευξη στον Γιάννη Ντάσκα – Ntaskasnews.gr του Νίκου Νικολόπουλου

Θέμα: «Αντώνης Σαμαράς: Όχι αρχηγός των θυμωμένων, αλλά γεφυροποιός των υπεύθυνων – Μια πρόταση εθνικής συνεννόησης»

Γιάννης Ντάσκας (Γ.Ν.): Νίκο, καλωσόρισες στο Ntaskasnews.gr. Σε ευχαριστώ πολύ που δέχτηκες να μιλήσουμε. Το τελευταίο διάστημα, η ανάλυσή σου για τον ρόλο του Αντώνη Σαμαρά ξεφεύγει από τη συνηθισμένη πολιτική ρητορική. Δεν μιλάς απλώς για ένα νέο κόμμα. Μιλάς για έναν «γεφυροποιό» και για μια πιθανή «κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Γιατί αυτή η διαφορετική προσέγγιση;

Νίκος Ι. Νικολόπουλος (Ν.Ν.): Γιάννη, γιατί πιστεύω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια από εκείνες τις στιγμές όπου το πολιτικό σύστημα καλείται να υπερβεί τον εαυτό του. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ένας οποιοσδήποτε πολιτικός. Είναι ένας πρώην πρωθυπουργός με βαριά πολιτική ιστορία. Και σήμερα, η συγκυρία του δίνει μια μοναδική ευκαιρία: να επιλέξει αν θα γίνει απλώς ο αρχηγός των θυμωμένων ή ο γεφυροποιός των υπεύθυνων.

Εμένα δεν με συγκινεί η ιδέα ενός Σαμαρά που θα αφαιρέσει απλώς ποσοστά από τον Μητσοτάκη. Αυτό είναι μικρό. Με ενδιαφέρει ένας Σαμαράς που μπορεί να προσθέσει δυνάμεις στην Ελλάδα. Να δημιουργήσει γέφυρες εκεί που σήμερα υπάρχουν ρήγματα. Να ενώσει δυνάμεις που μοιάζουν ανίκανες να συνομιλήσουν. Αυτό είναι άλλο πολιτικό μέγεθος.

Γ.Ν.: Περίγραψέ μου αυτές τις γέφυρες. Ανάμεσα σε ποιους και για ποιον σκοπό;

Ν.Ν.: Ανάμεσα σε κόσμους που σήμερα ζουν σε πολιτική απομόνωση. Πρώτον, ανάμεσα στην παραδοσιακή λαϊκή Κεντροδεξιά, η οποία νιώθει ξένη μέσα στη σημερινή Νέα Δημοκρατία, και στις δυνάμεις του κοινωνικού πατριωτισμού που αναζητούν έκφραση. Δεύτερον, ανάμεσα σε εκείνους που ζητούν αλλαγή και σε εκείνους που φοβούνται ότι η αλλαγή θα φέρει αστάθεια.

Τρίτον, ανάμεσα στη γενιά που έζησε τη Μεταπολίτευση και σε μια νέα γενιά που αισθάνεται ότι το πολιτικό σύστημα την αγνοεί και δεν της προσφέρει προοπτική. Και τέλος, ανάμεσα σε δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις διαφορετικής ιδεολογικής αφετηρίας, οι οποίες μπορεί να διαφωνούν σε πολλά, αλλά είναι σε θέση να συμφωνήσουν σε πέντε ή δέκα μεγάλα εθνικά ζητήματα.

Οι μετρήσεις δείχνουν ένα ισχυρό αίτημα αλλαγής. Αυτό το αίτημα όμως δεν έχει βρει ακόμη μια ενιαία, υπεύθυνη πολιτική έκφραση. Εκεί χρειάζεται ένας άνθρωπος με την εμπειρία, το κύρος και την πολιτική βαρύτητα του Αντώνη Σαμαρά.

Γ.Ν.: Θα σου αντιτείνουν πολλοί: «Ποιος Σαμαράς γεφυροποιός; Ο πολιτικός που το 1993 ταυτίστηκε με τη διάσπαση;» Πώς τοποθετείσαι απέναντι σε αυτό το ιστορικό βάρος;

Ν.Ν.: Το ιστορικό βάρος δεν διαγράφεται. Ούτε το επιχειρώ. Η ιστορία δεν γράφεται με γόμα. Αλλά από το 1993 μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Και σε αυτές τις δεκαετίες, ο Αντώνης Σαμαράς έχει μια πολύ συγκεκριμένη διαδρομή που αποδεικνύει την ικανότητά του στη σύνθεση.

Επιτρέψε μου, Γιάννη, να σου θυμίσω μερικούς σταθμούς:

1. Ξεκίνησε ως ένα από τα προβεβλημένα στελέχη της γενιάς του Ευάγγελου Αβέρωφ και στήριξε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
2. Ως πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης, πρότεινε τον Κωστή Στεφανόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μια επιλογή που συγκέντρωσε ευρύτατη συναίνεση.
3. Το 2004, έκλεισε έναν μακρύ κύκλο σύγκρουσης και στήριξε τον Κώστα Καραμανλή, συμβάλλοντας στην επανένωση της Κεντροδεξιάς.
4. Το 2009 κέρδισε την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας μέσα από μια πρωτοφανή ανοιχτή διαδικασία και ανέλαβε να ανασυγκροτήσει μια βαριά ηττημένη παράταξη.
5. Το 2012, σε βαθιά κρίση, συγκρότησε τρικομματική κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να κυβερνήσει μαζί με δυνάμεις διαφορετικής ιδεολογίας.
6. Το 2012, παρά τη σφοδρή σύγκρουση, επέλεξε την επανένωση και συμφώνησε στην επιστροφή της Ντόρας Μπακογιάννη στη Νέα Δημοκρατία.
7. Το 2015-16, στελέχη του δικού του στρατοπέδου στήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, συμβάλλοντας στην εκλογή του στην ηγεσία.

Αυτή η διαδρομή δείχνει έναν πολιτικό που, όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις, μπόρεσε να περάσει από τη σύγκρουση στη σύνθεση. Το μεγάλο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν έκανε λάθη. Το ερώτημα είναι αν έμαθε από την ίδια του την ιστορία. Και η μεγαλύτερη απάντηση του Σαμαρά στο παρελθόν του θα είναι να ενώσει εκεί όπου κάποτε κατηγορήθηκε ότι δίχασε.

Γ.Ν.: Μια τέτοια εθνική συνεννόηση που περιγράφεις, οδηγεί σε μια νέα κυβέρνηση; Ποιο είναι το σχέδιό σου για την επόμενη ημέρα;

Ν.Ν.: Εδώ πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί για να μην παρεξηγηθούμε. Δεν προτείνω μια κυβέρνηση που θα γεννηθεί από πολιτικές κορυφές και θα παρακάμψει τον λαό. Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο εκλεγμένος πρωθυπουργός και έχει δεσμευτεί ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Πρώτος λόγος, λοιπόν, ανήκει στον ελληνικό λαό. Ό,τι αποφασίσει η κάλπη είναι απολύτως σεβαστό.

Αν ο λαός δώσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, η εντολή είναι σαφής. Αν όμως η κάλπη δεν δώσει μια βιώσιμη κυβερνητική λύση; Αν οι διερευνητικές αποτύχουν; Αν βρεθούμε μπροστά στο δίλημμα διαδοχικών εκλογών και παρατεταμένης αβεβαιότητας; Εκεί λέω ότι πρέπει να υπάρχει μια μεγάλη εθνική εναλλακτική πάνω στο τραπέζι: μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου.

Γ.Ν.: «Ειδικού σκοπού» για ποιον σκοπό; Μην αφήσεις αυτή την πρόταση στην αοριστία.

Ν.Ν.: Θα είμαι απολύτως συγκεκριμένος. Μια τέτοια κυβέρνηση θα πρέπει να υπογράψει μπροστά στον ελληνικό λαό ένα σαφές, σύντομο και δεσμευτικό εθνικό συμβόλαιο, που θα περιλαμβάνει:

1. Την πλήρη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς, στη Δικαιοσύνη και στη λειτουργία του κράτους.
2. Τη χάραξη μιας εθνικής στρατηγικής για τα ελληνοτουρκικά, την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο.
3. Την τοποθέτηση του δημογραφικού και της στήριξης της ελληνικής οικογένειας στην κορυφή της εθνικής πολιτικής.
4. Ένα νέο παραγωγικό σχέδιο για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, την περιφέρεια, τον πρωτογενή τομέα και τη βιομηχανία.
5. Την αντιμετώπιση του στεγαστικού και του κόστους ζωής ως κεντρικών προβλημάτων κοινωνικής συνοχής.
6. Τις μεγάλες θεσμικές αλλαγές που μπορούν να συγκεντρώσουν ευρύτατη πολιτική συναίνεση.

Και βεβαίως, μια τέτοια κυβέρνηση πρέπει να έχει εξαρχής συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Όταν ολοκληρωθεί η αποστολή της, η χώρα επιστρέφει στην κανονική πολιτική ζωή. Δεν μιλώ για μια κυβέρνηση που θα κρατηθεί στην εξουσία. Μιλώ για μια κυβέρνηση που η ίδια θα περιορίσει την εξουσία της στον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε.

Γ.Ν.: Σε αυτό το σχήμα, ποιος θα ήταν ο πρωθυπουργός; Ο Αντώνης Σαμαράς;

Ν.Ν.: Αν ξεκινήσουμε τη συζήτηση από το «ποιος», θα έχουμε χάσει την ουσία. Η παλιά Ελλάδα ξεκινούσε πάντα από το πρόσωπο. Η νέα Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει από το «τι πρέπει να γίνει». Δεν λέω «κυβέρνηση εθνικής ενότητας για να γίνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς». Λέω ότι ο Σαμαράς μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας εθνικής σύνθεσης.

Είναι πρώην πρωθυπουργός, έχει αποδείξει ότι μπορεί να κυβερνήσει με συνεργασίες. Αλλά ο πολιτικός που θέλει να λειτουργήσει ως γεφυροποιός πρέπει να ξεκινήσει λέγοντας: «Δεν βάζω πρώτο τον εαυτό μου. Βάζω πρώτη την Ελλάδα». Το πρόσωπο του πρωθυπουργού, αν φτάσουμε σε αυτή την ανάγκη, θα προκύψει από τους συσχετισμούς, τις συναινέσεις και την εντολή της Βουλής. Πρώτα η αποστολή, μετά το πρόγραμμα, και τελευταίο το πρόσωπο.

Γ.Ν.: Σε αυτή την ανάλυση, πού τοποθετείς τον Κώστα Καραμανλή; Έχεις μιλήσει για «φύλλο επιστράτευσης».

Ν.Ν.: Ο Κώστας Καραμανλής είναι μια διαφορετική πολιτική περίπτωση και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια. Δεν χρειάζεται να επιστρέψει στην καθημερινή κομματική ζωή για να έχει βαρύτητα. Διαθέτει ένα μοναδικό πολιτικό και συμβολικό κεφάλαιο. Οι κοινές δημόσιες παρουσίες του με τον Αντώνη Σαμαρά είναι επανειλημμένες και ο ίδιος έχει τοποθετηθεί δημόσια για τα ελληνοτουρκικά και τους θεσμούς.

Αυτό που λέω είναι ότι, αν η χώρα βρεθεί μπροστά σε μια πραγματική ανάγκη ευρύτερης συνεννόησης, ο Κώστας Καραμανλής είναι ένα από τα πρόσωπα που μπορούν να λειτουργήσουν ως εγγυητές σοβαρότητας, θεσμικής ισορροπίας και εθνικής συνέχειας. Γι’ αυτό χρησιμοποίησα τη φράση «φύλλο επιστράτευσης». Δεν σημαίνει «κατεβείτε να γίνετε αρχηγός κόμματος». Δεν σημαίνει «επιστρέψτε για ένα αξίωμα». Σημαίνει: «Πρόεδρε, αν η Πατρίδα σας χρειαστεί σε μια κρίσιμη ώρα, η ευθύνη σας είναι να μην λείψετε».

Γ.Ν.: Χρησιμοποίησες την ιστορική αναλογία του Ευάγγελου Αβέρωφ το 1974. Δεν είναι επικίνδυνη μια τέτοια σύγκριση;

Ν.Ν.: Θέλω να είμαι απολύτως σαφής. Δεν συγκρίνω τις εποχές. Το 1974 η Ελλάδα έβγαινε από δικτατορία και βρισκόταν μέσα στην κυπριακή τραγωδία. Σήμερα έχουμε μια εδραιωμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η αναλογία μου αφορά μια συγκεκριμένη λειτουργία της πολιτικής.

Τον Ιούλιο του 1974, ο Ευάγγελος Αβέρωφ ήταν από εκείνους που πρότειναν την κλήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Όταν έγινε αντιληπτό ότι η χώρα χρειαζόταν μια λύση μεγαλύτερη από τις προσωπικές φιλοδοξίες των παρόντων. Αυτό είναι το μάθημα που κρατώ. Υπάρχουν στιγμές που ο πραγματικά μεγάλος πολιτικός δεν αναρωτιέται «πώς θα γίνω εγώ πρωθυπουργός;». Αναρωτιέται: «Ποια λύση χρειάζεται τώρα η χώρα μου;». Εκεί ακριβώς τοποθετώ την ιστορική ευκαιρία του Αντώνη Σαμαρά.

Γ.Ν.: Εσύ προσωπικά, Νίκο, θα είσαι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές;

Ν.Ν.: Σου απαντώ με απόλυτη ειλικρίνεια, Γιάννη. Σήμερα, αυτή την ώρα, δεν είμαι υποψήφιος. Δεν έχω καμία πρόθεση να προτρέξω των εξελίξεων. Το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί, και θα ήταν πολιτικά λάθος να συμπεριφερθώ σαν να έχουν ήδη κριθεί όλα.

Θα είμαι ειλικρινής. Εκλέγομαι στο δημόσιο στίβο από το 1986. Από μαθητής στη ΜΑΚΙ, στην ΟΝΝΕΔ, στη ΔΑΚΕ, στη ΝΟΔΕ, στο Πολιτικό Συμβούλιο της Νέας Δημοκρατίας. Είμαι ένας από τους μακροβιότερους εκλεγμένους βουλευτές της Αχαΐας. Ευχαριστώ τον λαό και τον Θεό για αυτή την τιμή. Είμαι πολιτικά χορτασμένος. Δεν κυνηγάω καρέκλες.

Όταν ο κ. Σαμαράς ανακοινώσει τις αποφάσεις του, όταν ξεκαθαρίσει το πολιτικό πλαίσιο, τότε θα ανακοινώσω και εγώ τις δικές μου αποφάσεις για τη συμμετοχή μου. Αυτό που θέλω να γίνει σήμερα απολύτως ξεκάθαρο είναι η αμετάκλητη απόφασή μου να βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή της μάχης, με σημαιοφόρο και ηγέτη τον Αντώνη Σαμαρά. Ο ρόλος μου, ο τίτλος μου, το ψηφοδέλτιό μου, θα καθοριστούν από τις ανάγκες της Πατρίδας, όχι από προσωπικές φιλοδοξίες.

Γ.Ν.: Νίκο, σε ευχαριστώ θερμά. Ήταν μια βαθιά και ουσιαστική συζήτηση.

Ν.Ν.: Εγώ σε ευχαριστώ, Γιάννη. Και ευχαριστώ τους αναγνώστες σας που αφιέρωσαν χρόνο να ακούσουν μια διαφορετική πολιτική πρόταση. Μια πρόταση που δεν βασίζεται στη μιζέρια ή την τοξικότητα, αλλά στην ελπίδα και την ευθύνη. Η Πατρίδα μπορεί και πρέπει να προχωρήσει μπροστά. Και θα το κάνει, αρκεί να βρεθούν οι άνθρωποι που θα τολμήσουν να χτίσουν γέφυρες αντί να υψώνουν τείχη.

Γ.Ν.: Να είσαι καλά, Νίκο. Καλή δύναμη.

Ν.Ν.: Ευχαριστώ, Γιάννη. Να είσαι καλά.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Για θέματα που αναγράφονται από το διαδίκτυο ή τις εικόνες, όπου πάντα σημειώνεται ευκρινώς η πηγή, αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να αφαιρέσουμε αμέσως. Να επισημανθεί ακόμη ότι οι απόψεις του ιστολογίου, ή των αποσταλθέντων κειμένων σε μας, του/τα οποίου/α αναρτούμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το περιεχόμενο και πιστεύουμε ως εκ τούτου δεν φέρουμε ευθύνη από τον νόμο. Από τη στιγμή που απηχούν αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις τους.