ΓΙΑΝΝΗ, ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ…

Προσωπικός αποχαιρετισμός του Νίκου Ι. Νικολόπουλου στον Γιάννη Κουλούρη

Χθες το βράδυ έφθασε το πρώτο, γεμάτο αγωνία μήνυμα:

«Ο Γιάννης μπήκε εντελώς αιφνίδια στο χειρουργείο. Η κατάστασή του είναι πολύ δύσκολη. Όλοι οι φίλοι ας προσευχηθούμε…»

Δεν προλάβαμε, όμως, να συνέλθουμε από την πρώτη ανησυχία. Λίγο αργότερα ήρθε το αναπάντεχο, το αδιανόητο, το αβάσταχτο:

Ο Γιάννης έφυγε από κοντά μας…

Μέσα σε λίγα λεπτά, τα μηνύματα των παλιών ΟΝΝΕΔιτών άρχισαν να πέφτουν βροχή. Ένας ολόκληρος ποταμός αγάπης πλημμύρισε τα τηλέφωνά μας. Και μαζί του ξεχείλισε η νοσταλγία για τα ανδραγαθήματα, τις σκληρές μάχες, τις μεγάλες συγκινήσεις και τα μεγάλα όνειρα των αθώων και αγνών νεανικών μας χρόνων.

Για εμένα ο Γιάννης Κουλούρης δεν ήταν απλώς ένας παλιός συναγωνιστής. Ήταν καρδιακός φίλος, παιδικός φίλος, συνοδοιπόρος μιας ολόκληρης ζωής.

Τον γνώρισα όταν ακόμη ήταν μαθητής. Εγώ τον έγραψα στη ΜΑΚΙ και κατόπιν στην ΟΝΝΕΔ. Από εκείνη τη στιγμή αρχίσαμε να περπατάμε μαζί έναν δρόμο γεμάτο ιδέες, αγώνες, ελπίδες, νίκες, αλλά και πικρές απογοητεύσεις. Εγώ, ως πρόεδρος τότε της νεολαίας της γαλάζιας γενιάς, ξαναέζησα αυτές τις ώρες, σαν κινηματογραφική ταινία, όλα όσα καταφέραμε, όσα ονειρευτήκαμε, όσα πιστέψαμε και όσα υπερασπιστήκαμε.

Ήμασταν παιδιά τότε. Παιδιά που πίστευαν πως μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. Και ίσως, με τον τρόπο μας, αλλάξαμε ένα μικρό κομμάτι του.

Ο Γιάννης δεν υπέστειλε ποτέ ούτε τη γαλανόλευκη σημαία ούτε τα λάβαρα των ιδανικών και των αξιών μας. Από την ημέρα που τον υποδέχθηκα στα γραφεία της ΟΝΝΕΔ μέχρι και την τελευταία ημέρα της ζωής του, έδινε καθημερινά τις ιδεολογικές του μάχες και συμμετείχε σε κάθε κοινωνικό αγώνα. Με πάθος, με συνέπεια, με καθαρή καρδιά. Χωρίς να κρύβεται και χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό κόστος.

Ήταν ένας άνθρωπος ντόμπρος, αυθεντικός, φιλότιμος, γενναιόδωρος και ανιδιοτελής. Ένας άνθρωπος δοτικός, πάντα πρόθυμος να προσφέρει, χωρίς υστεροβουλία και χωρίς να ζητά ανταλλάγματα. Ένας πραγματικός συμμαχητής, ιδιαίτερα στις δύσκολες ώρες, τότε που ξεχωρίζουν οι αληθινοί φίλοι από τους περαστικούς.

Στη ζωή του διακρίθηκε επαγγελματικά ως ναυτιλιακός πράκτορας στο μεγάλο λιμάνι της Πάτρας. Αγάπησε τη θάλασσα και έδεσε τη διαδρομή του με την πόλη και το λιμάνι της. Πάνω απ’ όλα, όμως, αξιώθηκε να δημιουργήσει μια εξαιρετική οικογένεια με τη λαμπρή και αγαπημένη σύζυγό του, τη Ντάνα του, και να καμαρώσει την Κωνσταντίνα του. Τον τελευταίο καιρό είχε γνωρίσει και τη μεγάλη χαρά να γίνει ένας τρυφερός «χαζοπαππούς» — από εκείνους που μιλούν για το εγγόνι τους και φωτίζεται ολόκληρο το πρόσωπό τους.

Ήταν ευλογημένος από την αγία μάνα του, που είχε τόσο τραγικό τέλος. Και είμαι βέβαιος πως τώρα εκείνη θα άνοιξε πρώτη την αγκαλιά της για να υποδεχθεί το παιδί της.

Μεγάλη χαρά του Γιάννη ήταν να βρίσκεται με τους παλιούς, «μπαρουτοκαπνισμένους» συμμαχητές μας στο γνωστό στέκι του Παπαχριστόπουλου, στην οδό Αγίου Νικολάου. Εκεί όπου ο ένας πείραζε και κογιονάριζε τον άλλον, όπου ξαναζωντάνευαν οι ιστορίες μιας ολόκληρης εποχής, όπου οι διαφωνίες μπορεί να ήταν δυνατές, αλλά ποτέ δεν έλειψαν η εκτίμηση, η αγάπη και ο σεβασμός που χαρακτηρίζουν τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις.

Ο Γιάννης ήταν η ψυχή αυτών των συναντήσεων. Με το γέλιο του, την ατάκα του, την ευθύτητά του, την ορμή του. Με το καθαρό βλέμμα, τις ακλόνητες αξίες και τη βαθιά αγάπη του για την Πάτρα, την Αχαΐα και την πατρίδα.

Τώρα εκείνο το στέκι δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο.

Θα υπάρχει πάντοτε μια άδεια καρέκλα. Μια κουβέντα που θα μείνει στη μέση. Ένα πείραγμα που δεν θα ακουστεί. Ένα γέλιο που θα περιμένουμε μάταια να ξανασπάσει τη σιωπή.

Αγαπημένε μου Γιάννη,

Θα σηκωθώ από το κρεβάτι και, με το αναπηρικό καροτσάκι, θα έρθω να σε προσκυνήσω. Θα έρθω να συμπροσευχηθώ με την οικογένειά σου, με τη Ντάνα και την Κωνσταντίνα σου, με τους συγγενείς και τους φίλους σου, αλλά και με όλα τα μεγάλα πια παιδιά εκείνης της γενιάς των αγώνων για την Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια — για τις αρχές και τις αξίες που τότε υπηρετούσε η μεγάλη λαϊκή παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.

Θα έρθω να σε αποχαιρετήσω, μα δεν μπορώ να σου πω «αντίο».

Γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε αληθινά δεν φεύγουν ποτέ ολοκληρωτικά. Παραμένουν ζωντανοί μέσα στις αναμνήσεις μας, στα κοινά μας βιώματα, στα όνειρα και στους αγώνες που μοιραστήκαμε. Παραμένουν στις κουβέντες που θα εξακολουθούμε να κάνουμε γι’ αυτούς και στο φως που άφησαν πίσω τους.

Και θέλω να σου πω δημοσίως ένα μεγάλο και προσωπικό ευχαριστώ.

Σε ευχαριστώ γιατί, στα εύκολα και στα δύσκολα, ποτέ δεν με έκανες να αισθανθώ ότι χώρισαν οι δρόμοι μας.

Σε ευχαριστώ για την αμέριστη βοήθειά σου στους προσωπικούς και πολιτικούς μου αγώνες, σε όλες τις προεκλογικές εκστρατείες για τη Βουλή των Ελλήνων και για τον Δήμο Πατρέων.

Σε ευχαριστώ γιατί ήσουν παρών όταν πολλοί απουσίαζαν.

Σε ευχαριστώ γιατί έμεινες φίλος και συναγωνιστής όχι μόνο στα χρόνια της δύναμης και της επιτυχίας, αλλά και στις ώρες της δοκιμασίας. Και αυτή είναι η πιο πολύτιμη απόδειξη μιας αληθινής φιλίας.

Η ξαφνική φυγή σου κάνει την παράταξή μας φτωχότερη, την πόλη μας φτωχότερη και όλους εμάς πιο μόνους. Όμως η ζωή σου αφήνει πίσω της μια παρακαταθήκη προσφοράς, ήθους, συνέπειας, αξιοπρέπειας και αφοσίωσης.

Στη Ντάνα, στην Κωνσταντίνα και σε ολόκληρη την αγαπημένη σου οικογένεια εκφράζω την οδύνη μου και τα πιο θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια. Εύχομαι ο Θεός να τους χαρίζει δύναμη, κουράγιο και παρηγοριά για να αντέξουν αυτή τη σκληρή και αναπάντεχη δοκιμασία.

Καλό Παράδεισο, αγαπημένε μου Γιάννη.

Καλή αντάμωση με την αγαπημένη σου μάνα και με όλους τους δικούς μας ανθρώπους και συμμαχητές που έφυγαν νωρίτερα και θα έχουν ήδη ανοίξει την αγκαλιά τους για να σε υποδεχθούν.

Και εμείς;

Εμείς θα ξαναβρεθούμε.

Ραντεβού στο Στέκι του Ουρανού, εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός, αλλά Φως και Ζωή ατελεύτητη.

Μέχρι τότε θα είσαι μαζί μας.

Στην καρδιά μας.
Στη μνήμη μας.
Στους αγώνες μας.
Στο γέλιο και στις ιστορίες της νιότης μας.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος

ΥΓ: Η φωτογραφία που δημοσιεύω είναι από την πρώτη και τελευταία σύναξη της «γαλάζιας γενιάς των αγώνων», η οποία πραγματοποιήθηκε ύστερα από πρόσκλησή μου σε κατάστημα της οδού Τριών Ναυάρχων, στην Πάτρα.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Για θέματα που αναγράφονται από το διαδίκτυο ή τις εικόνες, όπου πάντα σημειώνεται ευκρινώς η πηγή, αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να αφαιρέσουμε αμέσως. Να επισημανθεί ακόμη ότι οι απόψεις του ιστολογίου, ή των αποσταλθέντων κειμένων σε μας, του/τα οποίου/α αναρτούμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το περιεχόμενο και πιστεύουμε ως εκ τούτου δεν φέρουμε ευθύνη από τον νόμο. Από τη στιγμή που απηχούν αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις τους.