Πάμε πλατεία!

Το ένα μας βρωμάει, το άλλο μας ξινίζει. Φωνάζουμε γιατί  εξαντλούμε την επαναστατική διάθεσή μας στα πληκτρολόγια κι όταν φτάσει η ώρα του πεζοδρομίου κάτι  μας φταίει και πάλι γκρινιάζουμε. Είναι η προαιώνια γλυκιά αμαρτία των φιλελευθέρων, η διαφορετικότητα του καθενός. Αλλά στο Σύνταγμα θα πάμε! Θέλει ο καθένας να κουβαλά την άποψή του; Δικαίωμά του!

Και τι θα καταφέρουμε με το να μαζευτούμε μερικές χιλιάδες ανθρώπων στο Σύνταγμα; Το γεγονός ότι οι «άλλοι» έχουν ξοδέψει ήδη τόση ενέργεια για να συκοφαντήσουν αυτή την κινητοποίηση, όπως αντίστοιχα είχαν κάνει και με την περσινή, δείχνει ότι τους ενοχλεί. Γι αυτό και μόνο τον λόγο αξίζει τον κόπο η συμμετοχή μας.

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος δεν κατεβαίνει, πλέον, στο πεζοδρόμιο. Μερικές εκατοντάδες άνθρωποι θεωρούνται στις μέρες μας «ένας εκπληκτικός αριθμός διαδηλωτών». Στο Σύνταγμα, λοιπόν, δεν περιμένει κανείς ότι θα κατέβουν 100.000 άνθρωποι! Αυτές είναι εικόνες από άλλες εποχές. Με τα σημερινά δεδομένα, λοιπόν, αν φτάσουν στην πλατεία 10.000 άνθρωποι, αυτό  θα θεωρηθεί μεγάλη επιτυχία. Και τότε θα δείτε τις ανάλογες αντιδράσεις της λαοπρόβλητης.

Το φοβούνται; Την συμμετοχή του κόσμου. Επειδή ακριβώς έχουν την πραγματική αίσθηση της δικής τους απήχησης. Πάνε τα στελέχη τους να μιλήσουν στην επαρχία και συγκεντρώνουν 10-30 άτομα. Κι είναι και το άλλο: Το γεγονός ότι θεωρούν το πεζοδρόμιο προνομιακό τους πεδίο, το σπίτι τους.

η συνέχεια εδώ :

http://www.liberal.gr/arthro/145919/apopsi/th-mauridis/pame-plateia.html?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=Newsletter+-+19-06-2017+09%3A40%3A39