SIEMENS: ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΟΝΟ Η ΕΛΛΑΔΑ

«Μίζες υπήρξαν — ζημία δεν αποδείχθηκε!»

Τηλεοπτικό κείμενο 20΄ του Νίκου Ι. Νικολόπουλου | 27 Αυγούστου 2026

Σημείωση εκφώνησης: σταθερός ρυθμός, μικρές παύσεις μετά τα ποσά και ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπική κοινοβουλευτική μαρτυρία.

ΕΝΑΡΞΗ — ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ | 0:00–2:15

Καλησπέρα σας.

Απόψε, στο «Μαξίμου ακούει;», ανοίγουμε ξανά έναν φάκελο που κάποιοι πίστεψαν ότι είχε κλείσει: τον φάκελο της Siemens.

Όχι για μια στείρα ιστορική αναδρομή. Αλλά γιατί στις 13 Αυγούστου 2026 γράφτηκε στο Μόναχο μια νέα, καθοριστική πράξη. Το Εφετείο του Μονάχου απέρριψε την αξίωση του ΟΤΕ κατά της Siemens, ύψους περίπου 68,3 εκατομμυρίων ευρώ.

Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο που εξοργίζει: το δικαστήριο αναγνώρισε σοβαρές ενδείξεις δωροδοκιών στελεχών του ΟΤΕ, έκρινε όμως ότι δεν αποδείχθηκε συγκεκριμένη οικονομική ζημία ή υπερκοστολόγηση.

Δηλαδή: μίζες υπήρξαν, «μαύρα ταμεία» υπήρξαν, κρυφές πληρωμές υπήρξαν — αλλά ζημία δεν αποδείχθηκε!

Ποια εταιρία μοιράζει μίζες από φιλανθρωπία; Γιατί να διαθέτει μυστικά κονδύλια, αν οι συμβάσεις, οι ποσότητες και οι τιμές ήταν απολύτως καθαρές; Και γιατί, στο τέλος αυτής της διαδρομής, εκείνος που μένει με τον λογαριασμό είναι ο ελληνικός λαός;

Απόψε δεν μιλώ ως όψιμος σχολιαστής. Μιλώ ως ένας άνθρωπος που επί χρόνια, από τα έδρανα της Βουλής, κατέθετε ερωτήσεις, ζητούσε έγγραφα, προκαλούσε ελέγχους και απαιτούσε να κληθούν οι μάρτυρες που μπορούσαν να φωτίσουν την υπόθεση.

Η SIEMENS ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ ΔΙΕΘΝΩΣ — ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΧΙ | 2:15–4:15

Η υπόθεση Siemens δεν ήταν ελληνική φαντασίωση. Το 2008 η ίδια η εταιρία συμβιβάστηκε με τις αμερικανικές και γερμανικές αρχές, καταβάλλοντας συνολικά περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ σε πρόστιμα και κυρώσεις για το διεθνές σύστημα διαφθοράς που είχε αναπτυχθεί στο εσωτερικό της.

Άρα δεν θα πω ότι η Siemens δεν τιμωρήθηκε πουθενά. Θα πω κάτι ακριβέστερο και βαρύτερο: στην Ελλάδα, όπου η διαφθορά συνδέθηκε με δημόσιες συμβάσεις, τον τότε κρατικό ΟΤΕ, πολιτικά πρόσωπα και χρήματα φορολογουμένων, το τελικό ισοζύγιο είναι συντριπτικά εις βάρος της χώρας.

Οι ελληνικές αξιώσεις συρρικνώθηκαν. Οι ποινικές ευθύνες παραγράφηκαν ή δεν αποδείχθηκαν. Πρόσωπα-κλειδιά διέφυγαν. Και σήμερα κινδυνεύει να χαθεί ακόμη μία απαίτηση δεκάδων εκατομμυρίων.

Στην καρδιά της υπόθεσης βρίσκεται η σύμβαση 8002/1997 για την ψηφιοποίηση του δικτύου του ΟΤΕ. Το ερώτημα δεν ήταν μόνο αν δόθηκαν μίζες. Ήταν αν το αθέμιτο σύστημα επηρέασε τις επιλογές, τις ποσότητες, τους όρους και τις τιμές. Ο ίδιος ο ΟΤΕ είχε δηλώσει επισήμως ότι διεκδικούσε αποζημίωση για ζημία από παράνομες ενέργειες σχετιζόμενες με αυτές τις συμβάσεις.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ | 4:15–8:15

Σε αυτό το σημείο οφείλω να μιλήσω προσωπικά. Όχι για να διεκδικήσω μετάλλια, αλλά για να αποκαταστήσω την αλήθεια της διαδρομής μου.

Δεν ανακάλυψα σήμερα τη Siemens. Δεν περίμενα την απόφαση του Μονάχου για να θυμηθώ το σκάνδαλο. Στα πολλά χρόνια της κοινοβουλευτικής μου ευθύνης κατέθεσα πλήθος ερωτήσεων, επίκαιρων ερωτήσεων και αιτήσεων κατάθεσης εγγράφων.

Στις 12 Αυγούστου 2014, με τις ερωτήσεις 1828 και 1829, έθεσα το θέμα «Σπάει η ομερτά του εξωδικαστικού συμβιβασμού με τη Siemens;». Ζητούσα από την κυβέρνηση να εξηγήσει τι είχε πραγματικά εισπράξει το Δημόσιο, τι είχε υλοποιήσει η Siemens και ποιος παρακολουθούσε την εκτέλεση της συμφωνίας.

Το 2016 επανήλθα, καταγγέλλοντας ότι ούτε οι περιορισμένες αντιπαροχές του λεγόμενου “φιλικού διακανονισμού” δεν αποδίδονταν όπως είχαν παρουσιαστεί. Ρωτούσα τον τότε Πρωθυπουργό αν τηρούνταν η συμφωνία του 2012, ποια ποσά είχαν καταβληθεί και ποιο έργο είχε παραγάγει η Επιτροπή Εποπτείας.

Την 1η Αυγούστου 2017 κατέθεσα την ερώτηση 7766 για την προστασία του βασικού μάρτυρα Ευάγγελου Σέκερη. Ρωτούσα γιατί δεν είχε τεθεί σε καθεστώς προστασίας ένας μάρτυρας που κατέθετε για τη σύμβαση 8002/97 και για τον μηχανισμό των “μαύρων ταμείων”. Έθετα ακόμη το ερώτημα γιατί πρόσωπα που είχε καλέσει η Εξεταστική Επιτροπή δεν εξετάζονταν στις δίκες.

Η παρέμβασή μου αυτή δεν έμεινε χωρίς αποτέλεσμα. Μετά από σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση διατάχθηκε προανάκριση. Είχα δηλώσει τότε ότι θα έθετα στη διάθεση της ανακρίτριας στοιχεία που γνώριζα ήδη από την περίοδο κατά την οποία, με εντολή του Κώστα Καραμανλή, υπηρετούσα ως Γραμματέας Τεκμηρίωσης και Διαφάνειας της Νέας Δημοκρατίας.

Στις 5 Ιανουαρίου 2018, με την ερώτηση 2361 προς τον Πρωθυπουργό, ρώτησα ευθέως: «Γιατί δεν εκλήθησαν ως μάρτυρες για το σκάνδαλο της Siemens;». Και μέσα στο ίδιο το κείμενο κατέγραφα ότι είχα καταθέσει “πλήθος ερωτήσεων” στα χρόνια της κοινοβουλευτικής μου ευθύνης.

Πέντε ημέρες αργότερα, στις 10 Ιανουαρίου, με την επίκαιρη ερώτηση 788, ζήτησα εξηγήσεις για τις καταθέσεις που αφορούσαν τη διακίνηση μαύρου πολιτικού χρήματος μέσω τραπεζικών λογαριασμών και παρένθετων προσώπων.

Στις 7 Μαρτίου 2018, με την επίκαιρη ερώτηση 1272, έφερα στη Βουλή τη νέα παραπομπή του Μιχάλη Χριστοφοράκου και άλλων έξι προσώπων για δωροδοκίες σχετιζόμενες με συμβάσεις προμήθειας του ΟΣΕ.

Και στις 13 Νοεμβρίου 2018, με την ερώτηση 3296, επανέφερα τις αποκαλύψεις του Ευάγγελου Σέκερη για την TelepassPort, τη συμμετοχή στελεχών του ΟΤΕ και την υπεράκτια Clap Hand, της οποίας οι πραγματικοί μέτοχοι παρέμεναν άγνωστοι.

Αυτά δεν είναι σημερινές αφηγήσεις. Είναι κατατεθειμένα έγγραφα. Έχουν αριθμούς πρωτοκόλλου. Έχουν ημερομηνίες. Βρίσκονται στο αρχείο της Βουλής.

Και σήμερα μπορώ να πω: οι προειδοποιήσεις υπήρχαν. Οι ερωτήσεις είχαν κατατεθεί. Τα κρίσιμα σημεία είχαν επισημανθεί. Εκείνο που δεν υπήρξε ήταν η πολιτική βούληση να φτάσει η υπόθεση έως το τέλος.

Η ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ | 8:15–10:20

Το 2010 η Βουλή συγκρότησε Εξεταστική Επιτροπή με πρόεδρο τον αείμνηστο Σήφη Βαλυράκη. Συγκεντρώθηκε τεράστιος όγκος εγγράφων και μαρτυριών.

Οι πολιτικές εκτιμήσεις των κομμάτων δεν ταυτίστηκαν και δεν πρέπει να παρουσιάζουμε ως ομόφωνο κάτι που δεν ήταν. Κυριάρχησε, όμως, στη δημόσια συζήτηση η εκτίμηση ότι η συνολική ζημία για το Ελληνικό Δημόσιο ανερχόταν σε τουλάχιστον δύο δισεκατομμύρια ευρώ.

Και τι έκανε το πολιτικό σύστημα; Αντί να ενωθεί γύρω από τη διεκδίκηση των χρημάτων, χωρίστηκε σε κομματικά χαρακώματα. Το ΠΑΣΟΚ αναζητούσε γαλάζιες ευθύνες. Η Νέα Δημοκρατία κατήγγελλε προσπάθεια μετατροπής ενός πράσινου σκανδάλου σε γαλάζιο. Κάθε πλευρά φώτιζε τις ευθύνες της άλλης και συσκότιζε τις δικές της.

Έτσι χάθηκαν τα κεντρικά ερωτήματα: ποιος πήρε τα χρήματα, ποιες αποφάσεις επηρεάστηκαν, πόσο ζημιώθηκε το Δημόσιο και ποιος θα επιστρέψει τα χρήματα στον λαό;

Η Siemens έγινε σύμβολο μιας διακομματικής αποτυχίας. Η ευθύνη δεν περιορίζεται σε μία παράταξη ούτε σε μία περίοδο. Το σκάνδαλο διέτρεξε κυβερνήσεις, διοικήσεις και ένα ολόκληρο σύστημα σχέσεων οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ 2012 | 10:20–12:35

Το 2012 το Ελληνικό Δημόσιο υπέγραψε εξωδικαστικό συμβιβασμό, που κυρώθηκε με τον νόμο 4072 και τέθηκε σε ισχύ τον Αύγουστο.

Προέβλεπε συμψηφισμό απαιτήσεων 80 εκατομμυρίων ευρώ, χρηματοδότηση δράσεων 90 εκατομμυρίων και επένδυση 100 εκατομμυρίων στη Siemens Ελλάδος. Το πακέτο παρουσιάστηκε ως αξίας 270 εκατομμυρίων.

Αλλά το Δημόσιο δεν έλαβε αποζημίωση 270 εκατομμυρίων σε μετρητά. Τα 80 εκατομμύρια ήταν συμψηφισμός. Τα 90 κατευθύνονταν σε προγράμματα. Τα 100 ήταν επένδυση στην ίδια τη δραστηριότητα της Siemens.

Σε αντάλλαγμα, το Δημόσιο παραιτήθηκε από αστικές και διοικητικές αξιώσεις και πρόστιμα που συνδέονταν με δραστηριότητες έως το 2007 και αναγνώρισε τη Siemens ως αξιόπιστη επιχείρηση για τη συμμετοχή σε δημόσιους διαγωνισμούς.

Ο διαφθορέας θα χρηματοδοτούσε ακόμη και δράσεις κατά της διαφθοράς! Γι’ αυτό από το 2014 ρωτούσα: Πού είναι ο πλήρης απολογισμός; Ποιο ποσό υλοποιήθηκε; Ποιοι ήταν οι δικαιούχοι; Ποια επένδυση έγινε; Πόσες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν; Πόσο απείχε η πραγματική αξία από τη ζημία που είχε εκτιμηθεί στη Βουλή;

Αυτές οι ερωτήσεις παραμένουν και σήμερα επίκαιρες.

Η ΔΙΚΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ | 12:35–14:40

Η ποινική δίκη άρχισε το 2017, έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της έρευνας. Σε πρώτο βαθμό, το 2019, 22 κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές.

Στο Εφετείο, το 2022, για τους 20 από τους 22 η απόφαση κατέληξε είτε σε αθώωση για συγκεκριμένες πράξεις είτε σε οριστική παύση της δίωξης για πράξεις που είχαν παραγραφεί. Για δύο πρόσωπα δεν υπήρξε αντίστοιχη εφετειακή κρίση: ο ένας είχε αποβιώσει και ο Χρήστος Καραβέλας παρέμενε φυγόδικος, χωρίς έφεση κατά της πρωτόδικης καταδίκης.

Η παραγραφή δεν είναι πιστοποιητικό αθωότητας. Δεν αποδεικνύει ότι μια πράξη δεν έγινε. Δηλώνει ότι το κράτος άφησε να περάσει τόσος χρόνος ώστε να χάσει το δικαίωμα να την τιμωρήσει.

Όταν μια υπόθεση χρειάζεται έντεκα χρόνια για να αρχίσει να δικάζεται και δεκαέξι για να κριθεί σε δεύτερο βαθμό, η παραγραφή δεν πέφτει από τον ουρανό. Είναι θεσμική ήττα. Γι’ αυτό ήδη το 2018 ρωτούσα γιατί δεν καλούνταν κρίσιμοι μάρτυρες και γιατί η αποδεικτική διαδικασία άφηνε κενά.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΟΤΕ | 14:40–17:15

Στις 13 Αυγούστου 2026 το Εφετείο του Μονάχου απέρριψε την αξίωση του ΟΤΕ. Για ακρίβεια: δεν “χάρισε βεβαιωμένο χρέος”, επειδή η αξίωση δεν είχε αναγνωριστεί τελεσίδικα. Απέρριψε όμως μια σοβαρή δικαστική διεκδίκηση, παρά τις ενδείξεις δωροδοκιών.

Πώς είναι δυνατόν να αναγνωρίζεται χρηματισμός αλλά να θεωρείται ότι δεν επηρέασε την οικονομική σχέση; Γιατί δεν υπήρξε ανεξάρτητη οικονομική πραγματογνωμοσύνη για τιμές, ποσότητες και συγκρίσιμες συμβάσεις; Ποιοι μάρτυρες κλήθηκαν και ποιοι όχι; Ποια ήταν η στρατηγική του ΟΤΕ;

Το Εφετείο δεν επέτρεψε απευθείας αναίρεση. Ο δρόμος όμως δεν έκλεισε. Ο ΟΤΕ μπορεί να καταθέσει στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Γερμανίας —το BGH, που δεν είναι ούτε διοικητικό ούτε συνταγματικό δικαστήριο— αίτηση κατά της μη αποδοχής της αναίρεσης, τη Nichtzulassungsbeschwerde.

Η αίτηση κατατίθεται μέσα σε έναν μήνα από την επίδοση της πλήρους απόφασης και αιτιολογείται κατά κανόνα μέσα σε δύο μήνες. Οι προθεσμίες είναι αυστηρές.

Γι’ αυτό σήμερα δεν αρκεί μια ανακοίνωση δημοσίων σχέσεων. Η διοίκηση του ΟΤΕ πρέπει να απαντήσει: Θα ασκήσετε το ένδικο μέσο, ναι ή όχι; Ποια είναι η νομική γνωμοδότηση; Ποιο είναι το πραγματικό κόστος; Δεν δεχόμαστε τον ατεκμηρίωτο αριθμό των 30 εκατομμυρίων ευρώ ως δήθεν δικαστικά έξοδα. Να δημοσιοποιηθεί το πραγματικό κόστος και η αξιολόγηση κινδύνου.

Η Deutsche Telekom ελέγχει την πλειοψηφία του ΟΤΕ. Αυτό δεν αποδεικνύει παράνομη παρέμβαση. Δημιουργεί όμως αντικειμενική ανάγκη διαφάνειας όταν ένα διοικητικό συμβούλιο ελεγχόμενο από γερμανικό όμιλο αποφασίζει αν θα συνεχίσει δικαστική σύγκρουση εναντίον ενός συμβόλου της γερμανικής βιομηχανίας.

ΕΠΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΩΡΑ | 17:15–19:15

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατέθεσε στις 24 Αυγούστου επίκαιρη ερώτηση προς τον Πρωθυπουργό. Καλώς έπραξε. Το θέμα όμως δεν ανήκει σε ένα κόμμα. Ανήκει στη Βουλή και στον ελληνικό λαό.

Απόψε ζητώ επτά συγκεκριμένες απαντήσεις:

Πρώτον: Θα καταθέσει ο ΟΤΕ εμπρόθεσμα αίτηση κατά της μη αποδοχής της αναίρεσης στο BGH;

Δεύτερον: Θα δημοσιοποιήσει το βασικό σκεπτικό της απόφασης και τη γνωμοδότηση των συμβούλων του;

Τρίτον: Ποιο είναι το πραγματικό κόστος και ποιες οι πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας;

Τέταρτον: Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η αξίωση περίπου 28 εκατομμυρίων ευρώ που εκκρεμεί στην Ελλάδα;

Πέμπτον: Τι έχει γίνει με την αντίστοιχη διεκδίκηση κατά της Intracom;

Έκτον: Θα παρουσιαστεί στη Βουλή πλήρης απολογισμός εφαρμογής του συμβιβασμού του 2012 — ευρώ προς ευρώ και πρόγραμμα προς πρόγραμμα;

Έβδομον: Θα κληθούν στις αρμόδιες επιτροπές η διοίκηση του ΟΤΕ, οι αρμόδιοι υπουργοί και οι νομικοί εκπρόσωποι του Οργανισμού;

Ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να σιωπά. Οι υπουργοί δεν μπορούν να δηλώνουν αναρμόδιοι. Και η διοίκηση του ΟΤΕ δεν μπορεί να αφήσει τις προθεσμίες να περάσουν μέσα στη σιωπή του Αυγούστου.

ΚΛΕΙΣΙΜΟ — ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ | 19:15–20:00

Η Siemens είναι το παλαιότερο κεφάλαιο ενός σύγχρονου ελληνικού προβλήματος: καθυστέρηση, διάχυση ευθυνών, παραγραφή, κομματική σύγκρουση και στο τέλος απώλεια της ουσίας.

Η απόφαση του Μονάχου δεν πρέπει να γίνει ταφόπλακα. Πρέπει να γίνει η στιγμή της αλήθειας.

Είτε ο ΟΤΕ και η Ελληνική Πολιτεία θα εξαντλήσουν κάθε νόμιμο μέσο, με διαφάνεια και λογοδοσία, είτε θα αναλάβουν επώνυμα την ευθύνη για την εγκατάλειψη των αξιώσεων.

Επί χρόνια, μέσα στη Βουλή, έθετα τις ερωτήσεις. Σήμερα τις επαναφέρω από αυτή την εκπομπή, γιατί δεν απαντήθηκαν ποτέ στην ουσία.

Ο ελληνικός λαός πλήρωσε τη διαφθορά. Πλήρωσε την καθυστέρηση. Πλήρωσε την παραγραφή. Δεν θα πληρώσει τώρα και τη σιωπή.

Το Μαξίμου ακούει; Ο ΟΤΕ ακούει; Η Βουλή ακούει;

Περιμένουμε απαντήσεις. Όχι όταν λήξουν οι προθεσμίες. Τώρα.

Τεκμηριωμένο κοινοβουλευτικό αποτύπωμα

Οι παρακάτω παρεμβάσεις εντοπίστηκαν στο επίσημο αρχείο της Βουλής και στην προσωπική κοινοβουλευτική αρχειοθήκη του Νίκου Ι. Νικολόπουλου.

Βασικές πηγές διασταύρωσης

• Βουλή των Ελλήνων: κοινοβουλευτικές ερωτήσεις και απαντήσεις για Siemens (2014–2018).
• Νόμος 4072/2012 και συμφωνία συμβιβασμού Ελληνικού Δημοσίου – Siemens.
• Εφετειακή ποινική απόφαση 2022 για τη σύμβαση ΟΤΕ–Siemens.
• 544 γερμανικού Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας για Nichtzulassungsbeschwerde.
• Επίσημες εταιρικές αναφορές ΟΤΕ προς SEC για την αξίωση κατά Siemens.
• Επίκαιρη ερώτηση Ζωής Κωνσταντοπούλου, 24-08-2026.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Για θέματα που αναγράφονται από το διαδίκτυο ή τις εικόνες, όπου πάντα σημειώνεται ευκρινώς η πηγή, αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να αφαιρέσουμε αμέσως. Να επισημανθεί ακόμη ότι οι απόψεις του ιστολογίου, ή των αποσταλθέντων κειμένων σε μας, του/τα οποίου/α αναρτούμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το περιεχόμενο και πιστεύουμε ως εκ τούτου δεν φέρουμε ευθύνη από τον νόμο. Από τη στιγμή που απηχούν αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις τους.