Για να στηθεί μια φάκα για ποντίκια χρειάζεται ένα τυράκι.

Για να στηθεί μια πολιτική φάκα χρειάζεται ένας χρήσιμος ηλίθιος.

Θα ξεκινήσω από τη δεκαετία του 1950 για να κατανοήσουμε πως παίζεται το παιχνίδι.

Μετά το Β’ ΠΠ υπήρξε τεράστια ανάγκη και ζήτηση για φτηνό πετρέλαιο και ενεργειακούς πόρους μιας και η ήπειρος βρισκόταν στο στάδιο της ανασυγκρότησης.

Η Ευρώπη πρωτίστως στηριζόταν στο λιγνίτη, τον άνθρακα και το πετρέλαιο.

Η παραγωγή και εμπορία των πρώτων, επαρκούσε αφού οι λιγνιτοφόρες και ανθρακοφόρες περιοχές του Βελγίου και της Γερμανίας, κάλυπταν τις απαιτούμενες ανάγκες. Το πετρέλαιο όμως στην Ευρώπη διατίθετο από τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Πρωτίστως από το Ιράν και δευτερευόντως από το Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία. Το 60% των αναγκών της γηραιάς ηπείρου για αυτό το προϊόν προερχόταν από το Ιράν του οποίου τη διαχείριση των πετρελαιοπηγών είχε αναλάβει αποκλειστικά η Αγγλική εταιρεία British Petroleum η γνωστή μας «ΒΡ».