Ένας θρίαμβος, μια ήττα, μια σύγκριση

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν πρόκειται για μια απλή εκλογική νίκη. Πρόκειται για θρίαμβο. Μετά από είκοσι χρόνια άσκησης της εξουσίας και αναπόφευκτης φθοράς εξ αυτής, μετά από σχεδόν μια δεκαετία πολέμου εναντίον του από τη Δύση (με πραξικόπημα, με οικονομικό πόλεμο, ακόμα και με την προσπάθεια να τον πιέσουν ευνοώντας έναν «άξονα» Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ που θα «περικύκλωνε» την Τουρκία ή και θα την απειλούσε ακόμα και με σύγκρουση*), η πανηγυρική εκλογή του Ερντογάν ανάγκασε ακόμα και δυτικά μέσα ενημέρωσης να τον αποκαλέσουν «Τιτάνα» της τουρκικής πολιτικής, αν όχι Ιστορίας.

Το «μυστικό» της επιτυχίας του; Το αναμφισβήτητο πολιτικό «χάρισμα», η ικανότητά του να ελίσσεται στη διεθνή σκηνή και να συναλλάσσεται με τον λαό του. Να εκφράζει το βαθύτερο αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας που είναι, παντού και πάντα, μια «πυρηνική» πολιτική δύναμη, όπως υπήρξε και σε μας για το ΕΑΜ, για το ΠΑΣΟΚ της «Ελλάδας στους Έλληνες», για τον ΣΥΡΙΖΑ του «Όχι» στα μνημόνια (εν μέρει και για την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική του Κώστα Καραμανλή). Μια δύναμη που απώλεσαν τελικά αυτά τα ρεύματα, κατά τρόπο οικτρό και για τη χώρα και για τους οπαδούς τους, όταν και επειδή

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ