Βάλ’ το αγόρι μου (Ρέι)!

Γράφει ο Βασίλης Σκουντής

Όπως του πρέπει, έγραψα στην εισαγωγή: εάν αυτό ίσχυε στην κυριολεξία και όχι μεταφορικά τότε θα έπρεπε να πάρω μια μπάλα και να σουτάρω τρίποντα, ώστε πραγματικά αυτό το αντίο να είναι το πιο ταιριαστό στον μπασκετικό βίο του… Έναν βίο, τον οποίο φρόντισε να προσφέρει ως ανεξίτηλη κληρονομιά και συνάμα ως μια σπονδή στον βωμό της ιστορικής μνήμης, με την αποκαλυπτική και συγκινητική επιστολή που κοινοποίησε προς τον δεκατριάχρονο εαυτό του μέσα από την ιστοσελίδα “Τhe Players Tribune”: μια επιστολή που έμοιαζε με εξομολόγηση και αναδεικνύει όχι μόνο την μπασκετοσύνη, αλλά και τον χαρακτήρα του ανδρός. Αυτόν τον χαρακτήρα παρεμπιπτόντως μου τον είχε σκιαγραφήσει πρόπερσι σε μια εκπομπή του OTE TV ο Ανδρέας Γλυνιαδάκης ο οποίος ευτύχησε να τον γνωρίσει και να διατελέσει συμπαίκτης του τη σεζόν 2006-07 στους… συχωρεμένους πλέον Σιάτλ Σουπερσόνικς.

“Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον επαγγελματισμό, την αγάπη και την αφοσίωση του στο μπάσκετ. Δεν θυμάμαι ποτέ να πήγαμε ή να φύγαμε μαζί στο γήπεδο, ούτε και κανείς από τους υπόλοιπους παίκτες της ομάδας. Πάντοτε πήγαινε πρώτος και έφευγε τελευταίος και καταϊδρωμένος από την προπόνηση, είτε ήταν κανονική, είτε shootaround ανήμερα του αγώνα”! Εκείνη τη σεζόν ο Σφακιανός σέντερ του ΠΑΟΚ, που το ΄χε βάλει αμέτι μουχαμέτι να παίξει στο ΝΒΑ (αφού χρησιμοποίησε ως εφαλτήριο το NBDL) εμφανίστηκε σε 13 αγώνες των Σόνικς, με μέσο όρο 6.2 λεπτά, 1.3 πόντους και 0.6 ριμπάουντ. Οταν βρέθηκεστο Σιάτλ, μαγεύθηκε κι ελόγου του από τον Ρέιλ Αλεν, ο οποίος τελείωσε εκείνη τη σεζόν με μέσο όρο 26.4 πόντους και ποσοστό 37.2% στα τρίποντα: 165 στα 443 ή -για να το θέσω ορθότερα- 165 στα 443 από τα 2.973 στα 7.429 που κληροδότησε ως ένα μεγάλο ρεκόρ της κανονικής περιόδου στους επιγόνους του και κυρίως στον μανιακό Στεφ Κάρι.

Η συνέχεια εδώ:

http://www.gazzetta.gr/basketball/article/1002567/val-agori-moy-rei