Το 1994 ο Βασίλης Γιαννέλος στο βιβλίο του «Η ιστορία του ανθρώπου. Από τον Αδάμ ώς σήμερα»1 έγραφε τα ακόλουθα:

Ερημώθηκε η χώρα και πήγαν όλοι στην Αθήνα. Λεμόνια και σκόρδα να πουλάνε, και ζητιάνοι στους ηλεκτρικούς σταθμούς να είναι, το θεωρούν καλύτερο από το να είναι στο χωριό σε χειρωνακτικές εργασίες. Έμαθαν οι Έλληνες να κάθονται και να μην εργάζονται και να έχουν απαίτηση να ζουν καλά, να έχουν όλες τις ανέσεις, αλλά το πώς θα γίνουν αυτά δεν το σκέφτονται. Για το παραμικρό τραύμα ή κάτι άλλο, επιδιώκουν και σχεδόν πάντα το κατορθώνουν, με διάφορες βοήθειες, πολιτικές ή οικονομικές, να παίρνουν από κάποιο ταμείο σύνταξη και κάνουν ό,τι άλλο μπορούν για να ζουν άνετα. Πάνε στην Αθήνα, έχουν δωρεάν μεταφορές με τραίνα, αυτοκίνητα, θέατρα, ταξίδια, ΚΑΠΗ, και άσε τον άλλον να πνίγεται.