Δημοκρατία, Θεσμοί και Διαφθορά – Όταν η κρίση εμπιστοσύνης γίνεται κρίση Δημοκρατίας (Μέρος Β΄)

Του Νίκου Καραχάλιου*

Αν στο πρώτο μέρος επιχειρήσαμε να αναδείξουμε τη σημασία μιας συγκεκριμένης πολιτικής στάσης απέναντι στους θεσμούς, στο δεύτερο οφείλουμε να απομακρυνθούμε από την επικαιρότητα. Γιατί η ποιότητα μιας Δημοκρατίας δεν κρίνεται από μία μόνο υπόθεση, μία μόνο κυβέρνηση ή έναν μόνο Πρωθυπουργό. Κρίνεται από το αν οι θεσμοί της παραμένουν ισχυρότεροι από την εκάστοτε εξουσία.

Η Ιστορία διδάσκει ότι οι δημοκρατίες του 21ου αιώνα σπάνια καταρρέουν απότομα. Δεν προηγούνται πάντοτε πραξικοπήματα, στρατιωτικοί νόμοι ή κατάλυση του Συντάγματος. Πολύ συχνότερα προηγείται μια αργή, σχεδόν αδιόρατη, θεσμική φθορά. Οι θεσμοί εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά χάνουν σταδιακά την αξιοπιστία τους. Οι νόμοι εξακολουθούν να ισχύουν, αλλά η κοινωνία αμφιβάλλει ότι εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο για όλους.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Για θέματα που αναγράφονται από το διαδίκτυο ή τις εικόνες, όπου πάντα σημειώνεται ευκρινώς η πηγή, αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να αφαιρέσουμε αμέσως. Να επισημανθεί ακόμη ότι οι απόψεις του ιστολογίου, ή των αποσταλθέντων κειμένων σε μας, του/τα οποίου/α αναρτούμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το περιεχόμενο και πιστεύουμε ως εκ τούτου δεν φέρουμε ευθύνη από τον νόμο. Από τη στιγμή που απηχούν αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις τους