Η Ειρήνη είναι αναφαίρετο Δικαίωμα κάθε Ανθρώπου!

Κυριάκου Τρ. Παναγόπουλου

Δικηγόρου Αθηνών, παρ´Αρείω Πάγω και Συμβουλίω της Επικρατείας, Μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών»

Χαιρετίζουμε  με βαθύ σεβασμό και αίσθημα ευθύνης τη σημερινή ιστορική, παγκόσμια αντιπολεμική κινητοποίηση των λιμενεργατών, οι οποίοι, με τη συμμετοχή τους σε 113 λιμάνια, 21 χώρες και πέντε ηπείρους, υψώνουν μια δυνατή, ανθρώπινη και αποφασιστική φωνή αντίστασης απέναντι στην πολεμική παράνοια που απειλεί την ανθρωπότητα.

Το σύνθημά τους, «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», δεν αποτελεί απλώς ένα απεργιακό σύνθημα. Αποτελεί μια πράξη συνείδησης, αξιοπρέπειας και βαθιάς ανθρωπιστικής ευθύνης. Είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας απέναντι σε εκείνους που αντιμετωπίζουν τα λιμάνια ως διαδρόμους μεταφοράς όπλων, τις θάλασσες ως οδούς ανεφοδιασμού πολεμικών μηχανών και τους ανθρώπους ως αναλώσιμα πιόνια στους γεωπολιτικούς και οικονομικούς ανταγωνισμούς τους.

Αλήθεια, μέχρι πότε η ανθρωπότητα θα ανέχεται να μετατρέπεται η ανθρώπινη ζωή σε αριθμό θυμάτων και ο ανθρώπινος πόνος σε στατιστικό στοιχείο; Μέχρι πότε κυβερνήσεις, πολιτικές ηγεσίες και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα θα αποφασίζουν για τον θάνατο χιλιάδων αθώων ανθρώπων, επικαλούμενα την ασφάλεια, την εθνική κυριαρχία, τη γεωπολιτική ισχύ ή τα δήθεν ανώτερα συμφέροντα των κρατών τους; Μέχρι πότε θα βαφτίζεται η πολεμική προετοιμασία «αναγκαιότητα», η κούρσα των εξοπλισμών «επένδυση στην ασφάλεια» και η καταστροφή ολόκληρων κοινωνιών «παράπλευρη απώλεια»;

Πόσο ακόμη θα επιτρέπουμε να υποθηκεύεται το μέλλον των λαών και όλης της ανθρωπότητας στον βωμό μιας ανεξέλεγκτης πολεμικής βιομηχανίας και μιας πολιτικής που φαίνεται να ξεχνά ότι πίσω από κάθε βομβαρδισμό υπάρχει μια ανθρώπινη ζωή, πίσω από κάθε κατεστραμμένο σπίτι μια οικογένεια και πίσω από κάθε νεκρό παιδί μια ολόκληρη ζωή που δεν πρόλαβε να ανθίσει; Για εμάς, η ανθρώπινη ζωή είναι το πολυτιμότερο, ιερό και θεοδώρητο αγαθό. Είναι ένα ανεκτίμητο δώρο που προσφέρεται σε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής, θρησκείας, γλώσσας, πολιτικών πεποιθήσεων ή οικονομικής κατάστασης.

Κανένας ηγέτης δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρεί στο όνομα της εξουσίας του. Κανένα κράτος δεν δικαιούται να θεωρεί τον θάνατο αμάχων αποδεκτό τίμημα των επιδιώξεών του. Κανένα οικονομικό συμφέρον δεν μπορεί να υπερισχύει της αξίας ενός ανθρώπου.

Η ζωή δεν είναι ιδιοκτησία των κυβερνήσεων. Δεν είναι εμπόρευμα. Δεν είναι πολεμικό υλικό. Δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί πάνω στο τραπέζι των ισχυρών! Είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να γεννιέται, να ζει, να δημιουργεί, να αγαπά, να ονειρεύεται και να ευημερεί με ασφάλεια στην Πατρίδα του. Και αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να το καταργεί κανένας πόλεμος και καμία πολιτική σκοπιμότητα.

Υπάρχει, όμως, μια ακόμη μεγαλύτερη και πιο οδυνηρή αδικία, μπροστά στην οποία κάθε άνθρωπος οφείλει να αισθάνεται ντροπή και ευθύνη. Είναι η κλοπή της παιδικής ηλικίας! Τα παιδιά της Γάζας και της Παλαιστίνης, τα παιδιά της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και κάθε γωνιάς της γης που δοκιμάζεται από πολεμικές συγκρούσεις, δεν είναι αριθμοί σε δελτία ειδήσεων. Δεν είναι παράπλευρες απώλειες.

Δεν είναι θυσίες που μπορεί να δικαιολογήσει οποιαδήποτε πολιτική ή στρατιωτική σκοπιμότητα. Είναι παιδιά! Παιδιά που δικαιούνται να κοιμούνται χωρίς να φοβούνται τις εκρήξεις. Να πηγαίνουν στο σχολείο χωρίς να κινδυνεύει η ζωή τους. Να παίζουν στις γειτονιές τους, να μεγαλώνουν κοντά στους γονείς τους, να έχουν φίλους, όνειρα και ελπίδες για το αύριο. Παιδιά που δικαιούνται να γνωρίσουν την αγάπη και όχι το μίσος, τη δημιουργία και όχι την καταστροφή, την αλληλεγγύη και όχι τη βία.

Ποια ανθρωπιά μπορεί να περισσεύει σε έναν κόσμο που διαθέτει δισεκατομμύρια για όπλα, αλλά αδυνατεί να εξασφαλίσει σε κάθε παιδί ένα ασφαλές σπίτι, ένα σχολείο, τροφή, νερό και ένα ειρηνικό μέλλον; Ποια δημοκρατία μπορεί να επικαλείται την ελευθερία, όταν αδιαφορεί για το δικαίωμα των παιδιών να ζήσουν; Ποιος πολιτισμός μπορεί να υπερηφανεύεται για τα επιτεύγματά του, όταν η παιδική αθωότητα συνθλίβεται και πεθαίνει κάτω από τα ερείπια των πολέμων; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική και ηθική αποτυχία από έναν κόσμο που δεν μπορεί να προστατεύσει τα παιδιά του!

Ψέγουμε  την πολιτική υποκρισία όσων μιλούν καθημερινά για ειρήνη, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν την πολεμική κλιμάκωση, διογκώνουν τους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς και επιτρέπουν τη μεταφορά πολεμικού υλικού προς εμπόλεμες περιοχές.

Μεμφόμεθα τη λογική που αντιμετωπίζει τα όπλα ως αναπτυξιακό προϊόν, τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό ως εθνικό επίτευγμα και την πολεμική βιομηχανία ως προτεραιότητα, την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται αξιοπρεπή διαβίωση, δημόσια υγεία, παιδεία, κοινωνική προστασία και ασφάλεια.

Οι πόροι της ανθρωπότητας πρέπει να υπηρετούν τη ζωή και όχι τον θάνατο! Τα λιμάνια πρέπει να είναι πύλες επικοινωνίας, εμπορίου, συνεργασίας και ειρηνικής συνύπαρξης των λαών και όχι σταθμοί ανεφοδιασμού πολεμικών επιχειρήσεων. Η εργασία πρέπει να δημιουργεί, να οικοδομεί και να προσφέρει στον άνθρωπο και στην κοινωνία, όχι να μετατρέπεται σε κρίκο μιας αλυσίδας καταστροφής.

Γι’ αυτό και η σημερινή πρωτοβουλία των λιμενεργατών έχει ιδιαίτερη ιστορική και ηθική σημασία. Με τη στάση τους υπενθυμίζουν ότι ο εργαζόμενος άνθρωπος δεν είναι υποχρεωμένος να αποδέχεται ως φυσιολογική τη συμμετοχή της εργασίας του στην εξυπηρέτηση του πολέμου. Η αλληλεγγύη τους προς τους λαούς που υποφέρουν, αποτελεί μήνυμα αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς.

 Η καταδίκη της βίας πρέπει να είναι καθολική. Καταδικάζουμε κάθε επίθεση κατά αμάχων, κάθε τρομοκρατική ενέργεια, κάθε παράνομη στρατιωτική επιχείρηση, κάθε πράξη συλλογικής τιμωρίας και κάθε παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, ανεξαρτήτως δράστη και γεωγραφικής περιοχής. Δεν υπάρχουν ζωές που αξίζουν περισσότερο και ζωές που αξίζουν λιγότερο. Δεν υπάρχουν παιδιά πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα που εφαρμόζονται επιλεκτικά.

Απευθύνουμε σαφή και αυστηρή έκκληση προς όλες τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές ηγεσίες: Να αντιληφθούν ότι η πραγματική ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται από τον αριθμό των όπλων του, αλλά από τον βαθμό προστασίας της ανθρώπινης ζωής, της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας των πολιτών του.

Πιστεύουμε ότι η ειρήνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην εκδίκηση, στην ταπείνωση και στο μίσος. Οι άνθρωποι, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, έχουν τις ίδιες βαθύτερες ανάγκες: να ζουν με ασφάλεια, να εργάζονται, να δημιουργούν οικογένειες, να μεγαλώνουν τα παιδιά τους και να προσδοκούν ένα καλύτερο αύριο. Αυτή είναι η κοινή ανθρώπινη μοίρα μας. Και αυτήν οφείλουμε να υπερασπιστούμε.

Η σημερινή παγκόσμια απεργιακή κινητοποίηση ας αποτελέσει την αφετηρία μιας ευρύτερης αφύπνισης των κοινωνιών. Ας γίνει η φωνή ολόκληρης της κοινωνίας, των νέων, των γονέων, των εκπαιδευτικών, των ανθρώπων του πολιτισμού και κάθε ευαισθητοποιημένου πολίτη, ένα ενιαίο μήνυμα προς τις εξουσίες του κόσμου τούτου: Δεν θέλουμε άλλες μητέρες να θρηνούν τα παιδιά τους. Δεν θέλουμε άλλους πατέρες να αναζητούν τα παιδιά τους κάτω από τα ερείπια. Δεν θέλουμε άλλους πρόσφυγες να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Δεν θέλουμε άλλες γενιές να μεγαλώνουν με το τραύμα του πολέμου.

Θέλουμε έναν κόσμο όπου η ειρήνη θα είναι αυτονόητη, η δικαιοσύνη πραγματικότητα, η αλληλεγγύη καθημερινή πράξη και η ανθρώπινη ζωή η υπέρτατη αξία.

Γιατί ο κόσμος δεν χρειάζεται περισσότερα όπλα. Χρειάζεται περισσότερη ανθρωπιά! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη από τη νίκη της ειρήνης. Δεν υπάρχει ισχυρότερο όπλο από την αγάπη για τον άνθρωπο. Και δεν υπάρχει σημαντικότερο χρέος για τις σημερινές γενιές από το να παραδώσουν στις επόμενες έναν κόσμο όπου τα παιδιά θα μπορούν να ζουν, να ονειρεύονται και να ευημερούν χωρίς τον φόβο του πολέμου.

Να ενώσουμε, λοιπόν, τις φωνές και τις συνειδήσεις μας. Γιατί η ανθρωπότητα έχει ακόμη ελπίδα. Και αυτή η ελπίδα βρίσκεται στον ίδιο τον άνθρωπο!

Να υπερασπίσουμε  την ανθρώπινη ζωή απέναντι σε κάθε μορφή πολεμικής βαρβαρότητας.

Γιατί πάνω από κάθε πολιτική σκοπιμότητα βρίσκεται ο Άνθρωπος!

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ