Μαχητική συνέντευξη αλλά πολιτικά τεκμηριωμένη κείμενο με αυτοτελείς ενότητες ώστε να μπορεί να συντομευθεί εύκολα. Ραδιοφωνική παρέμβαση Νίκου Ι. Νικολόπουλου

Μαχητική συνέντευξη  αλλά πολιτικά τεκμηριωμένη κείμενο με αυτοτελείς ενότητες ώστε να μπορεί να συντομευθεί εύκολα.

Ραδιοφωνική παρέμβαση Νίκου Ι. Νικολόπουλου

Καλημέρα σας και ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

Θα ξεκινήσω από το πολυσυζητημένο δίλημμα που προσπαθεί να επιβάλει ο πρωθυπουργός:

«Μητσοτάκης ή ακυβερνησία».

Επιτρέψτε μου να το πω καθαρά: πρόκειται για ένα δίλημμα πολιτικού φόβου, όχι για δίλημμα δημοκρατικής ευθύνης.

Όταν μια κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να πείσει με το έργο της, προσπαθεί να φοβίσει με την πιθανότητα της απουσίας της. Όταν δεν μπορεί να εμπνεύσει ελπίδα, επιστρατεύει την απειλή του χάους. Και όταν η κοινωνία δεν χειροκροτεί τις εξαγγελίες της, τότε το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τη μοναδική σανίδα σωτηρίας.

Μόνο που εδώ υπάρχει ένα απλό ερώτημα:

Από ποιον ακριβώς κινδυνεύει η σταθερότητα της χώρας;

Από τους πολίτες που θα ψηφίσουν ελεύθερα ή από μία εξουσία που απαιτεί να παραμείνει στην κυβέρνηση επειδή διαφορετικά –όπως ισχυρίζεται– θα επέλθει ακυβερνησία;

Η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται. Οι εκλογές δεν γίνονται για να επιβεβαιώσουν την παραμονή ενός προσώπου στην εξουσία. Γίνονται για να αποφασίσει ο λαός ποιος πρέπει να κυβερνήσει και με ποια πολιτική.

Η σταθερότητα δεν ταυτίζεται με τον κ. Μητσοτάκη. Η θεσμική συνέχεια του κράτους δεν εξαρτάται από έναν πρωθυπουργό, μία οικογένεια ή ένα κλειστό σύστημα εξουσίας.

Σταθερότητα χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη είναι στασιμότητα.

Σταθερότητα χωρίς λογοδοσία είναι καθεστωτισμός.

Και σταθερότητα που στηρίζεται στον φόβο δεν είναι δημοκρατική σταθερότητα. Είναι πολιτικός εκβιασμός.

Οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν θρίαμβο – δείχνουν δυσπιστία

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης δεν επιβεβαίωσαν το κυβερνητικό αφήγημα της μεγάλης επανεκκίνησης.

Στη δημοσκόπηση της Opinion Poll, οι αναποφάσιστοι έφτασαν στο 16,9%. Δηλαδή, αποτελούν ουσιαστικά τη δεύτερη πολιτική δύναμη. Στην πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων, η Νέα Δημοκρατία καταγράφηκε στο 25,7%, ενώ στην εκτίμηση ψήφου έφτασε στο 31%.

Σε άλλη μέτρηση, της MRB, η Νέα Δημοκρατία παρέμεινε στο 23,8% στην πρόθεση ψήφου, ακριβώς όσο και πριν από τη ΔΕΘ, ενώ η συνολική αδιευκρίνιστη ψήφος έφτασε στο 18%. Στην ενδεικτική κατανομή εδρών, η Νέα Δημοκρατία υπολογίστηκε στις 118 έδρες – τριάντα τρεις λιγότερες από την αυτοδυναμία.

Αυτό δεν είναι πολιτική επανεκκίνηση. Είναι δημοσκοπικό τέλμα.

Και υπάρχει ακόμη ένα αποκαλυπτικό εύρημα: απέναντι στην ακρίβεια, το 31% των πολιτών απάντησε ότι κανενός τα μέτρα δεν είναι επαρκή. Μόλις το 25% επέλεξε τα μέτρα του πρωθυπουργού.

Επομένως, η κυβέρνηση δεν έπεισε ούτε εκείνους που περίμεναν μία ουσιαστική παρέμβαση για το κόστος ζωής. Οι πολίτες άκουσαν τα δισεκατομμύρια, αλλά κοίταξαν την τσέπη τους. Και η τσέπη παρέμεινε άδεια.

Η κοινωνία έχει πλέον αποκτήσει ανοσία στα πακέτα της ΔΕΘ. Γνωρίζει ότι μεγάλο μέρος όσων ανακοινώνονται επιστρέφει στο κράτος μέσα από τον ΦΠΑ, τους ειδικούς φόρους, τα τεκμήρια, τις ασφαλιστικές επιβαρύνσεις και την καθημερινή ακρίβεια.

Γι’ αυτό το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «Μητσοτάκης ή ακυβερνησία».

Το πραγματικό δίλημμα είναι:

«Συνέχιση μιας κουρασμένης, αλαζονικής και κοινωνικά άδικης διακυβέρνησης ή πολιτική αλλαγή με εθνική ευθύνη;»

Ο μύθος της αυτοδυναμίας

Ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να μιλά για αυτοδυναμία. Είναι δικαίωμά του να θέτει εκλογικούς στόχους. Δεν είναι δικαίωμά του, όμως, να εμφανίζει την προσωπική του επιθυμία ως εθνική ανάγκη.

Η δημοσκοπική πραγματικότητα δείχνει ότι η αυτοδυναμία απέχει πολύ. Και όσο αυξάνεται ο αριθμός των κομμάτων που μπορούν να εισέλθουν στη Βουλή, όσο ενισχύονται οι δυνάμεις δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και όσο παραμένει υψηλή η αδιευκρίνιστη ψήφος, τόσο δυσκολότερο γίνεται το εγχείρημα.

Και εδώ βρίσκεται η αντίφαση του Μεγάρου Μαξίμου:

Από τη μία επιτίθεται σε κάθε πιθανό κυβερνητικό εταίρο. Από την άλλη ζητά από τον λαό αυτοδυναμία επειδή –όπως ισχυρίζεται– δεν υπάρχει κανείς με τον οποίο μπορεί να συνεργαστεί.

Μα η πολιτική απομόνωση δεν είναι τεκμήριο υπεροχής. Είναι πολλές φορές αποτέλεσμα αλαζονείας.

Όταν ο πρωθυπουργός κλείνει όλες τις πόρτες και ύστερα φωνάζει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν περιγράφει την πραγματικότητα. Περιγράφει το αδιέξοδο που ο ίδιος κατασκεύασε.

Η Ελλάδα δεν είναι ακυβέρνητη επειδή δεν θα είναι αυτοδύναμος ο κ. Μητσοτάκης. Το Σύνταγμα προβλέπει διερευνητικές εντολές, συνεργασίες και κυβερνήσεις κοινοβουλευτικής εμπιστοσύνης.

Η χώρα χρειάζεται συνεννόηση. Αλλά συνεννόηση πάνω σε συγκεκριμένο εθνικό και κοινωνικό πρόγραμμα – όχι συγκόλληση μηχανισμών για να μοιραστούν υπουργικές καρέκλες.

Γι’ αυτό έχω μιλήσει για κυβέρνηση εθνικής ενότητας ειδικού σκοπού, με καθαρούς στόχους, περιορισμένο χρονικό ορίζοντα και προσωπικότητα ευρύτερης αποδοχής που θα εγγυηθεί τη σοβαρότητα, τη θεσμική λειτουργία και την εθνική κατεύθυνση της χώρας.

Ο παράγοντας Σαμαρά και η αγωνία του Μαξίμου

Η πιθανότητα δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα από τον Αντώνη Σαμαρά προκαλεί πραγματική ανησυχία στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Και προκαλεί ανησυχία όχι μόνον για τα ποσοστά που ενδέχεται να καταγράψει. Προκαλεί ανησυχία επειδή μπορεί να αφαιρέσει από τη σημερινή Νέα Δημοκρατία κρίσιμες ψήφους από τη λαϊκή, πατριωτική και κοινωνική Δεξιά.

Από τους ανθρώπους που αισθάνονται ότι η παράταξη εγκατέλειψε τις ιστορικές της αρχές.

Από τους πολίτες που δεν αναγνωρίζουν ως κεντροδεξιά πολιτική:

• Την αποδοχή της woke ατζέντας.
• Την υπερφορολόγηση της μικρομεσαίας τάξης.
• Τη μετατροπή της ακρίβειας σε μόνιμη κανονικότητα.
• Την υποχώρηση στα εθνικά θέματα.
• Την περιφρόνηση της παραδοσιακής οικογένειας.
• Τη μετατροπή ενός ιστορικού κόμματος αρχών σε μία κλειστή «ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Α.Ε.».

Το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει ότι ένα κόμμα Σαμαρά δεν χρειάζεται να γίνει πρώτο για να ανατρέψει τον σχεδιασμό του. Αρκεί να στερήσει από τη Νέα Δημοκρατία το κρίσιμο ποσοστό που απαιτείται για την αυτοδυναμία.

Οι πολίτες που εξετάζουν μια τέτοια επιλογή δεν είναι περιθωριακοί ούτε πολιτικά άστεγοι χωρίς απόψεις. Είναι άνθρωποι με πατριωτικές, συντηρητικές και κοινωνικές αναφορές, οι οποίοι θεωρούν ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία απομακρύνθηκε από τον καραμανλισμό, τη λαϊκή Δεξιά και τη χριστιανοδημοκρατική παράδοση.

Έχω δηλώσει καθαρά τη θέση μου: στηρίζω την προσπάθεια για μία Νέα Αρχή, χωρίς να αναζητώ αξίωμα ή βουλευτική υποψηφιότητα. Πρόκειται για αυτοστράτευση αρχών, όχι για αναζήτηση καρέκλας.

Γιατί σήμερα χρειάζεται να ξαναβρούν πολιτική έκφραση οι Έλληνες που θέλουν πατρίδα, οικογένεια, κοινωνική συνοχή, παραγωγική οικονομία και ισχυρή εθνική φωνή.

Οι κινήσεις Κασιδιάρη και το «τείχος αποκλεισμού»

Παράλληλα, οι κινήσεις του Ηλία Κασιδιάρη προκαλούν αναβρασμό στον χώρο δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη και θεσμική:

Οι ιδέες αντιμετωπίζονται μέσα στην κοινωνία και μέσα στη Δημοκρατία. Δεν νικώνται με τεχνικά τείχη αποκλεισμού, φωτογραφικές διατάξεις και εκλογικούς χειρισμούς.

Οι ποινικές ευθύνες κρίνονται από τη Δικαιοσύνη. Η πολιτική εκπροσώπηση, όμως, κρίνεται από τους πολίτες, μέσα στα όρια του Συντάγματος.

Δεν αποδεχόμαστε ούτε τη βία ούτε τον ολοκληρωτισμό. Δεν αποδεχόμαστε, όμως, και μία κυβέρνηση που αλλάζει κάθε φορά τους κανόνες της κάλπης ανάλογα με το ποιον θέλει να αποκλείσει και ποιον θεωρεί εκλογικά χρήσιμο.

Και ας μην παριστάνει το Μέγαρο Μαξίμου ότι δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει. Ο κατακερματισμός του χώρου δεξιά της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να διευκολύνει την κυβερνητική στρατηγική, ιδιαίτερα εάν ψήφοι κατευθυνθούν σε σχήματα που τελικά θα μείνουν εκτός Βουλής.

Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Η πατριωτική ψήφος δεν πρέπει να γίνει εργαλείο ούτε των προσωπικών φιλοδοξιών ούτε των σχεδιασμών του Μαξίμου.

Η εσωτερική νευρική κρίση της Νέας Δημοκρατίας

Η ένταση δεν περιορίζεται πλέον στην κοινωνία. Μεταφέρεται μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.

Το είδαμε με την άστοχη συζήτηση για τον περιορισμό του επιδόματος ανεργίας. Βουλευτές της ΝΔ έσπευσαν να διαφοροποιηθούν, υπενθυμίζοντας το αυτονόητο: το επίδομα ανεργίας δεν είναι ελεημοσύνη του κράτους. Είναι ασφαλιστικό και ανταποδοτικό δικαίωμα, πληρωμένο από τις εισφορές του εργαζομένου.

Οι βουλευτές αρχίζουν να αισθάνονται την πίεση στις εκλογικές τους περιφέρειες. Και όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο δυσκολότερα θα δέχονται να πληρώνουν οι ίδιοι το πολιτικό κόστος επιλογών του πρωθυπουργικού επιτελείου.

Η πειθαρχία που επιβάλλει το Μαξίμου αρχίζει να συγκρούεται με το ένστικτο πολιτικής επιβίωσης των βουλευτών.

Και αυτή είναι η αρχή της εσωστρέφειας, όχι το τέλος της.

Η ακρίβεια έρχεται να κάψει το πακέτο της ΔΕΘ

Η πραγματική οικονομία διαψεύδει καθημερινά την κυβερνητική διαφήμιση.

Το πετρέλαιο θέρμανσης εκτιμάται ότι μπορεί να ξεκινήσει τη χειμερινή περίοδο ακόμη και πάνω από 1,90 ευρώ το λίτρο, αν διατηρηθούν οι σημερινές διεθνείς συνθήκες. Η κυβέρνηση εξετάζει πάλι επιδόματα, διεύρυνση εισοδηματικών κριτηρίων ή επιδότηση στην αντλία, αποκλείοντας μέχρι στιγμής τη σοβαρή μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ.

Δηλαδή, επιμένει στην ίδια συνταγή:

Εισπράττει υψηλούς φόρους από όλους και επιστρέφει ένα μικρό μέρος σε ορισμένους, με αιτήσεις, κριτήρια, αποκλεισμούς και καθυστερήσεις.

Αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι διαχείριση της φτώχειας που δημιούργησε η ίδια η κυβερνητική πολιτική.

Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος λέει καθαρά:

Η θέρμανση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασικό κοινωνικό αγαθό.

Δεν μπορεί μία οικογένεια να πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο σούπερ μάρκετ, στο ηλεκτρικό ρεύμα, στα φάρμακα και στη θέρμανση των παιδιών της.

Η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει σε ουσιαστική μείωση των φόρων στα καύσιμα και όχι σε νέα επιδοματικά ημίμετρα. Διαφορετικά, το περίφημο πακέτο της Θεσσαλονίκης θα έχει εξανεμιστεί προτού φτάσει στα νοικοκυριά.

Σύντομη ενημέρωση: ΟΤΕ–Siemens

Θέλω, επίσης, να ενημερώσω τους ακροατές για μία πολύ σοβαρή εξέλιξη στην υπόθεση ΟΤΕ–Siemens.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας «δημοκρατία», ο ΟΤΕ αποφάσισε να εξαντλήσει τα ένδικα μέσα στη Γερμανία για τη διεκδίκηση αποζημίωσης ύψους 68.000.000 ευρώ από τη Siemens. Η υπόθεση μεταφέρεται πλέον στην Καρλσρούη, ενώ εξετάζεται προσφυγή στο γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο.

Η εξέλιξη σημειώνεται μετά τα συνεχή δημοσιεύματα της εφημερίδας και μετά το πολυσέλιδο υπόμνημα που κατέθεσα στον Άρειο Πάγο, ζητώντας προκαταρκτική εξέταση τόσο για τον συμβιβασμό του Ελληνικού Δημοσίου με τη Siemens όσο και για τις εκκρεμείς υποθέσεις του ΟΤΕ.

Θέλω να είμαι απολύτως σαφής:

Δεν πανηγυρίζουμε επειδή ο ΟΤΕ κάνει σήμερα αυτό που όφειλε εξαρχής να κάνει. Παρακολουθούμε, ελέγχουμε και απαιτούμε να εξαντληθεί κάθε νομικό μέσο.

Τα 68.000.000 ευρώ δεν ανήκουν σε καμία διοίκηση για να τα εγκαταλείψει. Αφορούν την περιουσία ενός οργανισμού στρατηγικής σημασίας και, τελικά, το δημόσιο συμφέρον.

Και ζητούμε πλήρη διαφάνεια:

Ποιος αποφάσισε; Πότε αποφάσισε; Γιατί υπήρξε καθυστέρηση; Ποιος θα λογοδοτήσει εάν χαθεί οριστικά η απαίτηση;

Το σκάνδαλο Siemens δεν μπορεί να κλείσει με τη μέθοδο της λήθης. Όσο υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα, θα επιμένουμε. Μέχρι να χυθεί άπλετο φως.

Επίλογος – Εθνικά θέματα

Θέλω να κλείσω με τα εθνικά θέματα, γιατί εκεί κρίνονται τα πραγματικά όρια μιας κυβέρνησης.

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Καστελλόριζο ήταν μία χαμένη ευκαιρία.

Εκεί, στην εσχατιά της Ελλάδος, δεν αρκούσαν οι ανακοινώσεις για έργα και χρηματοδοτήσεις. Ήταν απαραίτητη μια καθαρή εθνική δήλωση:

Ότι το Καστελλόριζο διαθέτει πλήρη δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Ότι η Ελλάδα δεν αποδέχεται «γκρίζες ζώνες».

Ότι δεν συζητά υπό το καθεστώς του τουρκικού casus belli.

Ότι η Διακήρυξη των Αθηνών δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι, όταν η Τουρκία συνεχίζει τις παραβιάσεις, τις παράνομες NAVTEX και τη στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Δεν μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να διαφημίζει τα «ήρεμα νερά», ενώ η Άγκυρα αμφισβητεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Ούτε μπορεί να συζητείται αποσπασματική επέκταση των χωρικών υδάτων, με τρόπο που θα διαχωρίζει την Κρήτη από το Καστελλόριζο ή θα τεμαχίζει την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας.

Τα 12 ναυτικά μίλια είναι κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδος. Δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί για να ανταλλαχθεί σε κάποιο τραπέζι ελληνοτουρκικού συμβιβασμού.

Το είπε εύστοχα ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης: ή εφαρμόζεται εν συνόλω ή δημιουργούνται επικίνδυνα προηγούμενα. Και το Καστελλόριζο δεν είναι γεωγραφική υποσημείωση. Είναι κρίσιμο τμήμα της ελληνικής επικράτειας.

Τέλος, υπάρχει και το μεταναστευτικό.

Τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου δείχνουν ότι, ενώ οι αιτήσεις ασύλου μειώθηκαν κατά 17% συνολικά στην Ευρώπη, η Ελλάδα βρέθηκε πρώτη αναλογικά με τον πληθυσμό της: περίπου 23.000 αιτήσεις στο πρώτο εξάμηνο του 2026, δηλαδή 2.254 αιτήσεις ανά εκατομμύριο κατοίκων.

Αυτό δεν επιτρέπει ούτε πανικό ούτε ξενοφοβία. Απαιτεί, όμως, σοβαρή εθνική πολιτική.

Φύλαξη των συνόρων.

Γρήγορη εξέταση των αιτημάτων.

Άμεσες επιστροφές όσων δεν δικαιούνται διεθνή προστασία.

Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια.

Πάταξη των κυκλωμάτων των διακινητών.

Και ξεκάθαρο μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργεί ως μόνιμος χώρος εγκλωβισμού ανθρώπων επειδή οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης κλείνουν τα δικά τους σύνορα.

Κλείνω, λοιπόν, με μία φράση:

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από κατασκευασμένα διλήμματα. Έχει ανάγκη από καθαρές απαντήσεις.

Δεν επιλέγουμε ανάμεσα στον κ. Μητσοτάκη και στο χάος.

Επιλέγουμε ανάμεσα στην αλαζονεία και στη λογοδοσία.

Ανάμεσα στην επικοινωνία και στην αλήθεια.

Ανάμεσα στην κοινωνική φτωχοποίηση και στην κοινωνική δικαιοσύνη.

Ανάμεσα στις υποχωρήσεις και στην εθνική αξιοπρέπεια.

Η χώρα έχει Σύνταγμα, θεσμούς, ιστορία και λαό.

Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος.

Και κανένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να λέει στον ελληνικό λαό:

«Ή εγώ ή η καταστροφή».

Γιατί στη Δημοκρατία την τελική απάντηση δεν τη δίνει το Μέγαρο Μαξίμου.

Τη δίνει ο ελληνικός λαός.

Και αυτή τη φορά, θα τη δώσει δυνατά.

Σημεία τεκμηρίωσης – δεν διαβάζονται στον αέρα

• Οι δημοσκοπήσεις μετά τη ΔΕΘ κατέγραψαν τους αναποφάσιστους στο 16,9% και περιορισμένη μόνο μεταβολή για τη ΝΔ. Sofokleousin⁠
• Η μέτρηση της MRB κατέγραψε ΝΔ 23,8%, αδιευκρίνιστη ψήφο 18% και ενδεικτική εκτίμηση 118 εδρών. Το Βήμα⁠
• Τα σενάρια για πετρέλαιο θέρμανσης και επιδόματα παρουσιάζονται αναλυτικά από το Sofokleousin⁠.
• Για την προσφυγή του ΟΤΕ στη Γερμανία και την αναφορά στον Άρειο Πάγο: δημοκρατία⁠.
• Για τις τουρκικές ενέργειες κατά την επίσκεψη στο Καστελλόριζο: SLpress⁠.
• Τα στοιχεία ασύλου προέρχονται από την επίσημη Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου – EUAA⁠.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ