Νίκος Νικολόπουλος: Δημόσιος επικήδειος λόγος ευγνωμοσύνης για τον Γεράσιμο – Μάκη Ρηγόπουλο

Σεβαστή οικογένεια του εκλιπόντος,
αγαπητή μου Άννα,
αγαπημένα του παιδιά και εγγόνια,
συμπολίτες συμπολίτισσες  φίλες και φίλοι,

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν ολοκληρώνουν την επίγεια διαδρομή τους, δεν αφήνουν πίσω τους μόνο τη θλίψη του αποχωρισμού. Αφήνουν έργο. Αφήνουν μνήμη. Αφήνουν ένα παράδειγμα ζωής που εξακολουθεί να φωτίζει τον δρόμο των ανθρώπων που είχαν την ευλογία να τους γνωρίσουν.

Ένας τέτοιος άνθρωπος υπήρξε ο Γεράσιμος, ο αγαπημένος μας Μάκης Ρηγόπουλος.

Σήμερα δεν αποχαιρετούμε μόνο έναν διακεκριμένο χειρουργό και κλινικάρχη. Δεν αποχαιρετούμε απλώς έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με συνέπεια την ιατρική επιστήμη και συνέδεσε το όνομά του με μια ολόκληρη εποχή της υγειονομικής ζωής της Πάτρας.

Αποχαιρετούμε έναν αληθινό ευπατρίδη της πόλης μας. Έναν άνθρωπο του καθήκοντος, της προσφοράς, της οικογένειας και της αθόρυβης καλοσύνης.

Ο Μάκης ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, του Παναγιώτη Ρηγόπουλου, ενός από τους επιφανείς γιατρούς της αχαϊκής πρωτεύουσας. Δεν κληρονόμησε, όμως, απλώς ένα όνομα ή μια επαγγελματική παράδοση. Παρέλαβε μια βαριά παρακαταθήκη και την τίμησε με το προσωπικό του έργο.

Με σπουδές αρχικά στην Οδοντιατρική και στη συνέχεια στην Ιατρική, με πολύτιμη εμπειρία σε μεγάλα νοσοκομεία των Αθηνών, επέστρεψε στην Πάτρα καλά εφοδιασμένος επιστημονικά, αλλά και βαθιά συνειδητοποιημένος για την ευθύνη του γιατρού απέναντι στον πάσχοντα άνθρωπο.

Έδωσε νέα ζωή στην Κλινική «Πρωτόκλητος» και την κατέστησε σημείο αναφοράς για την πόλη και την ευρύτερη περιοχή. Εκεί, επί δεκαετίες, δεν άσκησε απλώς ένα επάγγελμα. Υπηρέτησε ένα λειτούργημα.

Γιατί για τον Μάκη ο ασθενής δεν ήταν ένας αριθμός, ένας ιατρικός φάκελος ή ακόμη μία περίπτωση στο χειρουργείο. Ήταν άνθρωπος με αγωνία, με οικογένεια, με αξιοπρέπεια και με δικαίωμα στην ελπίδα.

Τα χέρια του ήταν χέρια έμπειρου χειρουργού. Η καρδιά του, όμως, ήταν η καρδιά ενός ανθρώπου που γνώριζε να ακούει, να καθησυχάζει και να προσφέρει. Η επιστημονική του επάρκεια συμπορευόταν πάντοτε με την ανθρωπιά. Η επαγγελματική του καταξίωση δεν τον έκανε απόμακρο. Αντιθέτως, τον έκανε ακόμη περισσότερο προσιτό σε όσους είχαν ανάγκη τη βοήθειά του.

Υπηρέτησε τον ιατρικό κόσμο και μέσα από τον Ιατρικό Σύλλογο Πατρών, συμμετέχοντας ενεργά στα κοινά του κλάδου του. Είχε άποψη, αίσθημα ευθύνης και σταθερή πίστη ότι ο γιατρός δεν μπορεί να περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους του ιατρείου ή της κλινικής του. Οφείλει να βρίσκεται μέσα στην κοινωνία και να υπερασπίζεται τη δημόσια υγεία, την επιστημονική δεοντολογία και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου.

Επιτρέψτε μου, όμως, σήμερα να μιλήσω και προσωπικά.

Για εμένα ο Μάκης Ρηγόπουλος δεν υπήρξε απλώς ένας καταξιωμένος συμπολίτης, ένας σημαντικός γιατρός ή ένας φίλος με τον οποίο συναντηθήκαμε στη μακρά διαδρομή της δημόσιας ζωής.

Υπήρξε ένας από τους ανθρώπους που με στήριξαν με αγάπη από τα πρώτα μου βήματα.

Σε χρόνια δύσκολα, όταν ένας νέος άνθρωπος ξεκινούσε τη δική του πορεία και είχε ανάγκη όχι μόνο από μια συμβουλή, αλλά και από έναν καλό λόγο, μια έντιμη παρότρυνση, μια καθαρή και ανιδιοτελή στήριξη, ο Μάκης ήταν παρών.

Δίπλα του, πάντοτε, η αγαπημένη του σύζυγος, η γιατρός Άννα Σπηλιωτακάρα–Ρηγοπούλου.

Η Άννα και ο Μάκης με περιέβαλαν με εμπιστοσύνη και αγάπη. Δεν το λησμονώ και δεν θα το λησμονήσω ποτέ. Η ευγνωμοσύνη δεν είναι μια τυπική υποχρέωση απέναντι στο παρελθόν. Είναι χρέος καρδιάς.

Με την Άννα είχαμε, μάλιστα, την τιμή να υπηρετήσουμε μαζί στο Δημοτικό Συμβούλιο Πατρέων. Εκεί γνώρισα ακόμη καλύτερα το ήθος, την κοινωνική ευαισθησία και την ανιδιοτελή διάθεση προσφοράς που χαρακτήριζε και τους δυο τους.

Υπήρξαν ένα ζευγάρι ενωμένο στη ζωή, στην επιστήμη, στην οικογένεια και στην προσφορά προς την Πάτρα. Ένα ζευγάρι που δεν αναζητούσε τον θόρυβο και την προβολή, αλλά πίστευε στην ουσία, στο έργο και στην ανθρώπινη σχέση.

Αγαπημένε μου Μάκη,

φεύγεις πλήρης ημερών, έπειτα από ενενήντα τρία χρόνια δημιουργίας, αγώνων, επιστημονικής προσφοράς και οικογενειακής ευτυχίας.

Φεύγεις έχοντας αξιωθεί να δεις τα παιδιά σου να προοδεύουν, να υπηρετούν και εκείνα τον άνθρωπο και να συνεχίζουν επάξια την οικογενειακή παράδοση. Αξιώθηκες να γνωρίσεις και να χαρείς τα εγγόνια σου. Αφήνεις πίσω σου μια οικογένεια δεμένη, αγαπημένη και υπερήφανη για το όνομα και την παρακαταθήκη σου.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός ανθρώπου: να παραδίδει στους επόμενους όχι μόνο όσα δημιούργησε, αλλά κυρίως τις αρχές με τις οποίες τα δημιούργησε.

Την εργατικότητα.
Την εντιμότητα.
Την επιστημονική ευσυνειδησία.
Τον σεβασμό προς τον άνθρωπο.
Την αγάπη για την οικογένεια και τον τόπο.

Η απουσία σου θα είναι αισθητή. Στο σπίτι σου, στην κλινική που σφράγισες με την παρουσία σου, στην ιατρική οικογένεια και στην κοινωνία της Πάτρας.

Όμως ο θάνατος δεν μπορεί να ακυρώσει μια ζωή που προσφέρθηκε στους άλλους. Δεν μπορεί να σβήσει το καλό που έγινε, τους ανθρώπους που θεραπεύτηκαν, τις οικογένειες που ανακουφίστηκαν, τους νεότερους που διδάχθηκαν από το παράδειγμά σου.

Η χριστιανική μας πίστη μάς διδάσκει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι μετάβαση από τα πρόσκαιρα στα αιώνια. Είναι η πύλη προς τη ζωή όπου «οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωή ἀτελεύτητος».

Αγαπητή μου Άννα,

γνωρίζω ότι κανένας λόγος δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο της απώλειας του συντρόφου μιας ολόκληρης ζωής. Εύχομαι ο καλός Θεός να σου χαρίζει δύναμη και παρηγοριά. Να στηρίζει εσένα, τα παιδιά σας —τον Παναγιώτη, την Ασπασία και τον Αθανάσιο—, τα εγγόνια σας και όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν.

Μάκη μου,

σήμερα υποκλίνομαι στη μνήμη σου.

Σε αποχαιρετώ όχι μόνο με θλίψη, αλλά κυρίως με ευγνωμοσύνη.

Ευγνωμοσύνη για όσα προσέφερες στην πόλη μας.
Ευγνωμοσύνη για όσους θεράπευσες και ανακούφισες.
Ευγνωμοσύνη για το παράδειγμα που αφήνεις.
Και βαθιά προσωπική ευγνωμοσύνη για την αγάπη και τη στήριξη που μου προσέφερες από τα πρώτα μου βήματα.

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μας Μάκη.

Η Πάτρα θα σε θυμάται.
Οι άνθρωποι που ευεργέτησες θα σε ευγνωμονούν.
Η οικογένειά σου θα συνεχίζει να σε τιμά.
Και εμείς θα κρατήσουμε ζωντανή στη μνήμη μας την ευγένεια, την ανθρωπιά και το φωτεινό σου παράδειγμα.

Αιωνία σου η μνήμη.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Για θέματα που αναγράφονται από το διαδίκτυο ή τις εικόνες, όπου πάντα σημειώνεται ευκρινώς η πηγή, αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να αφαιρέσουμε αμέσως. Να επισημανθεί ακόμη ότι οι απόψεις του ιστολογίου, ή των αποσταλθέντων κειμένων σε μας, του/τα οποίου/α αναρτούμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το περιεχόμενο και πιστεύουμε ως εκ τούτου δεν φέρουμε ευθύνη από τον νόμο. Από τη στιγμή που απηχούν αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις τους.