Νίκος Νικολόπουλος: Η εικόνα μικροψυχίας απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού σκόρπισε θλίψη και πονά βαθιά…

…εικόνα μικροψυχίας απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού, που δεν συμβιβάστηκε, που δεν σιώπησε, που δεν φοβήθηκε.

Χθες η Ελλάδα έστειλε μήνυμα. Όχι μόνο για τις 57 ψυχές. Αλλά για όλα. Και μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν μπορώ να μη σταθώ σε κάτι που πονά βαθιά.

Μια μάνα που εδώ και τρία χρόνια κρατά αναμμένη τη φλόγα της μνήμης. Μια γυναίκα που δεν συμβιβάστηκε, δεν σιώπησε, δεν φοβήθηκε. Που έγινε η φωνή χιλιάδων ανθρώπων.

Και τι είδαμε ;

Να αντιμετωπίζεται από ορισμένους όχι ως σύμβολο αγώνα, αλλά ως πολιτικός αντίπαλος. Γιατί;

Διότι κάποιοι φοβούνται τη δυναμική της. Φοβούνται ότι ο αγώνας της ξεπερνά κομματικά όρια. Φοβούνται ότι δεν ελέγχεται και παραμένει ασυμβίβαστη .

Όταν μια μάνα που έχασε το παιδί της αντιμετωπίζεται με καχυποψία, με αποκλεισμούς, με «οργανωτικές» δικαιολογίες, τότε δεν μιλάμε για διαφωνία. Μιλάμε για μικροψυχία.

Και η μικροψυχία είναι δώρο σε εκείνους που θέλουν να διασπάσουν τον αγώνα.

Αυτή την ώρα χρειάζεται ενότητα. Όχι προσωπικές στρατηγικές. Όχι κομματικές ισορροπίες. Όχι περιχαρακώσεις.

Διότι στον διχασμό θα πατήσουν για να νικήσουν.

Ας το πούμε καθαρά: Αν δεν υπήρχε η επιμονή ανθρώπων σαν τη Μαρία Καρυστιανού, αν δεν υπήρχε η σπίθα που κράτησε τη μνήμη ζωντανή, σήμερα ίσως να μιλούσαμε για ένα «κλεισμένο κεφάλαιο».

Δεν είναι. Δεν θα γίνει. Και η κοινωνία το απέδειξε.

Η πανελλαδική  κινητοποίηση δεν ήταν μια τελετουργική επέτειος. Ήταν προειδοποίηση. Η κοινωνία δεν ανέχεται άλλο:

– Την ατιμωρησία.

– Την αλαζονεία.

– Την επικοινωνιακή διαχείριση της τραγωδίας.

– Τη διάχυτη αίσθηση ότι «κανείς δεν πληρώνει».

Όταν οι πολίτες γεμίζουν πλατείες τρία χρόνια μετά, σημαίνει ότι δεν έχουν πειστεί. Σημαίνει ότι δεν εμπιστεύονται. Σημαίνει ότι θεωρούν πως κάτι σάπιο παραμένει.

Και όσο η εξουσία Μητσοτάκη επιμένει να υποτιμά αυτό το μήνυμα, τόσο θα βαθαίνει το χάσμα.

Η κυβέρνηση και το σάπιο σύστημα γνωρίζει πως το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μια ποινική ευθύνη. Είναι η πολιτική νομιμοποίηση.

Γι’ αυτό φοβάται. Γι’ αυτό νευριάζει. Γι’ αυτό προσπαθεί να περιορίσει το ζήτημα σε «συναισθηματική φόρτιση».

Αλλά η κοινωνία δεν είναι πια μόνο συναισθηματικά φορτισμένη. Είναι πολιτικά αφυπνισμένη.

Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Χθες δεν διαδήλωσε μια παράταξη. Δεν διαδήλωσε μια ιδεολογία. Διαδήλωσε η κοινωνία που ασφυκτιά.

Και όταν η κοινωνία ασφυκτιά, αργά ή γρήγορα ζητά διέξοδο.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα δοθεί.

Το ερώτημα είναι πότε. Γιατί ένα είναι βέβαιο: Η φλόγα δεν έσβησε. Η μνήμη δεν κουράστηκε.  Η απαίτηση για δικαιοσύνη δεν ξεθώριασε.

Και αν κάποιοι νομίζουν ότι με επικοινωνιακά τεχνάσματα θα κερδίσουν χρόνο, κάνουν λάθος.

Η κοινωνία μετρά πλέον αντίστροφα. Και αυτή τη φορά, δεν θα αρκεστεί σε υποσχέσεις.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ