Οι ντάπιες – Ποίημα του Χρ. Γούδη για την Έξοδο του Μεσολογγίου

Ημέρα Εθνικής Μνήμης (για τα «κορόιδα» που έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος και κανένα σκουπιδο-ΜΜΕ δεν αναφέρει σήμερα, ημέρα της ΕΞΟΔΟΥ)

Σημερινή  απαγγελία του ποιήματος στον Τρίτο Δρόμο του Αλέξανδρου Καρρά, στα πλαίσια εκπομπών μας για το 1821:

Οι ντάπιες – Ποίημα του Χρ. Γούδη για την Έξοδο του Μεσολογγίου – YouTube

Ποίημα που έγραψα και απήγγειλα πριν από 21 χρόνια στην Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου, ως προσκεκλημένος κύριος ομιλητής των εκδηλώσεων της Εξόδου εν σωτηρίω έτει 2000 !!!

(Πως πέρασαν οι ώρες, πως πέρασαν τα χρόνια… Κ. Καβάφης…

όμως το ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΖΕΙ. Για πόσο ακόμα άραγε;)

Το ποίημα τυπώθηκε σε συλλεκτική έκδοση μεγάλου μεγέθους το 2009  από την «Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης των Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου»

και διακοσμήθηκε με το χαρακτικό Η ΕΞΟΔΟΣ του Γιάννη Κυριακίδη που παρήγγειλε η εν λόγω πινακοθήκη του Μεσολογγίου

ειδικά για αυτήν την αφιερωματική έκδοση.

Χρίστος Γούδης

ΟΙ ΝΤΑΠΙΕΣ
Μνήµη ∆ιονυσίου Σολωµού
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Μ΄άλικο αίµα λευτεριάς βαµµένες
Η πρώτη πάνω σε νησί ήτανε του Σαχτούρη
Ήτανε των θαλασσινών και του Μαρµαρωµένου
Η δεύτερη στα δυτικά ήταν του Κυριακούλη
Του Κυριακούλη πού πεσε στης Σπλάντζας τ΄ακρογιάλι
Την ώρα που η θάλασσα µάχονταν µε τους βράχους
Και ο Μανιάτης άρχοντας χτυπιόταν µε το Χάρο
Τον σκότωσε η Αρβανιτιά δέκα χιλιάδες Τούρκοι
Τον θρήνησε η Ήπειρος θρήνησαν κι οι Σουλιώτες
Μαζί κι ο Μάρκος Μπότσαρης ο πρώτος καπετάνιος
Τον θάψαν στου Μεσολογγιού τ΄ανάλαφρο το χώµα
Κι΄εστείλασι έναν αητό στης Μάνης τα χωρία
Αητό δικέφαλο χρυσό για να τους το µηνύσει
Να συγχαρεί τη µάνα του πούµαθε στα παιδιά της
Τί άλλο καλό δεν γίνεται πιο κάλλιο απ΄τη Λευτεριά.
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Με γαλανόλευκες σηµαίες σκεπασµένες
*
Ολόρθες κι΄απαστράπτουσες στέκουν των Φιλελλήνων
Που νιώθανε την Λευτεριά σα δέντρο αντρειωµένο
Που φύτρωνε κι΄ απλώνονταν µέσα στο Μεσολόγγι
∆έντρο µε άπειρα κλαδιά και µε βαθειές τις ρίζες
Του Κοσιούσκο, του Τοκέλυ
Του Νόρµαν ή των Γερµανών
Του Μονταλβέργκ, του Λόρδου Σέφηλντ
Των Άγνωστων Στρατιωτών 2
Του Γουλιέλµου της Οράγγης
Του Γουλιέλµου των Ελβετών
Του Φραγκλίνου, του Σκεντέρµπεη
Κι΄άλλων τόσων ευγενών
Η Τερίµπιλε, η Αλέρτα
Η Λουνέτα των Εθνών
Πλάϊ της η Κεραυνοβόλος
Φόβος και τρόµος των οχτρών
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Μ΄άλικο αίµα λευτεριάς βαµµένες
*
Πιό πέρα των οπλαρχηγών Μακρή και Κουτσονίκα
Και των άγιων θαλασσινών Μιαούλη και Κανάρη
Που αγέρωχοι κατέπλεαν µέσα στο Μεσολόγγι
Με φουσκωµένα τα πανιά περήφανα κι΄ωραία
Μεσ΄στη δική µας θάλασσα άρχοντες του πελάγους
Μέσα στη θάλασσα γλυκά βαστούσαν τα νερά µας
Πιο κει του Αρχιεπίσκοπου του άγιου Ιγνατίου
Κι΄ αυτού που τις εστέριωσε, η ντάπια του Κοκκίνη
Κι η Πόρτα που θε ν΄ άνοιγε ο Ρήγας ο Φερραίος
Για ν΄άπλωνε τη Χάρτα του µε τη Μεγάλη Ελλάδα
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Με γαλανόλευκες σηµαίες σκεπασµένες
*
Η όγδοη του Βύρωνα κι όλων των ποιητώνε
Πάντ΄ ανοιχτά πάντ΄άγρυπνα τα µάτια της ψυχής τους
Που την εδώσαν άφθονη µαζί µε την καρδιά τους
Στους ύµνους για τους Έλληνες τα κατορθώµατά τους
Η ενδέκατη του Κοραή αλλοιώς του Άη Νικόλα
∆ιδάσκαλων εγκράτειας πραότητας και πίστης
∆ιδάσκαλων του Γένους µας του γένους των Ελλήνων
Των Χριστιανών τ΄Αλέξανδρου της Σπάρτης της Αθήνας 3
Των Αχαιών του Όµηρου των φτωχικών σπιτιών µας
Του Οδυσσέα της θάλασσας των περιπετειών µας
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
*
Η δωδεκάτη η αρκτική η πιο σηµαδεµένη
Ηταν του Μάρκου Μπότσαρη η ντάπια η δοξασµένη
Μεγάλη Ντάπια άπαρτη!
Εδώ είναι το Σούλι!
Ψηλόκορφο αγέρωχο µε µάτι γερακίσιο
Εδώ κι ο καπετάνιος του ο πρώτος γερακάρης
Εδώ ο Μάρκος πέταγε πάν΄απ΄τις πολεµίστρες
Κι΄εµψύχωνε κι΄ενσάρκωνε την πέτρα και τον βράχο
Κι΄όταν ο Μάρκος έπεφτε πέρα στο Καρπενήσι
Εσχίσθηκεν ο ουρανός µαράθηκεν η φύση
Κι΄εγείρανε τα φλάµπουρα εδώ στο Μεσολόγγι
Καθώς τον κατευόδωναν στο ιερό του χώµα
Του Κυριακούλη έκανε παρέα µεσ΄στο µνήµα
Μάνη και Σούλι αγκαλιά…στο Θάνατο στη Λευτεριά!
Στη Λευτεριά που διάβαινε απ΄τα κόκκαλα βγαλµένη
Καθώς τη γης εµέτραγε µε όψη αντρειωµένη
Και που το δρόµο ανοίγοντας µε του σπαθιού την κόψη
Έκαµε φίλο και εχθρό τον Έλληνα να νοιώσει
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Μ΄άλικο αίµα λευτεριάς βαµµένες
*
Η ντάπια της Ανατολής ήτανε του ∆ρακούλη
Ηταν η ντάπια η στερνή η ντάπια του Μανιάτη
Της Κλείσοβας της θάλασσας των δελφινιών της νίκης
Του Άη Γιώργη ακάθεκτου καβάλα στ΄άλογό του
Του Άγιου σπαθάριου πόκοψε το κεφάλι
Του δράκου που εσέρνονταν στα µέσα και στα έξω. 4
∆ρακούλη τον ονόµασαν!
∆ρακούλη τον υµνήσαν!
∆ρακούλη τον τιµήσανε!
Τον νικητή του δράκου!
Και εκκλησιά του κάµανε και µπαρουταποθήκη
Και µύλο ανεµόµυλο για να σκορπά τα ξόρκια
Και να τινάξει σαν θαρθή η ώρα της αλήθειας
Ολους και όλα και µαζί στον άπιαστο αγέρα
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Με γαλανόλευκες σηµαίες σκεπασµένες…
*
Μα πίσω από τις ντάπιες σου τί έκρυβες Μεσολόγγι ;
Είχες γυναίκες και παιδιά γερόντους λαβωµένους ;
Είχαν το φόβο στην ψυχή την πείνα στο κορµί τους ;
Είχαν αδύνατες στιγµές δίψα για τη ζωή τους ;
Είχες ανθρώπους πούτρεµαν του θάνατου το φάσµα ;
Ανθρώπους που δεν έλπιζαν στης Άνοιξης το θαύµα ;
Τους είχες και τους ένιωθες
Καηµένο Μεσολόγγι!
Σε είχαν και σε νιώθανε
Βάσταγες και βαστούσαν!
∆εν τους βάραιν΄ο πόλεµος αλλ΄έγινε η πνοή τους
Εγινε ο πατέρας τους κι η καταξίωσή τους
Κι΄αγνάντευαν τον Ιµπραήµ και του διαµηνούσαν
Η δύναµή σου πέλαγος η θέλησή µας βράχος
Και όταν ήρθε η στιγµή η Έξοδος να γίνει
Αλλοι οδεύσαν στη ζωή και άλλοι στη θανή
Τζαβέλας Μπότσαρης Μακρής – ο Κίτσος και ο Νότης
Πολέµαρχοι οπλαρχηγοί γυναίκες στρατιώτες
Ιδού σεισµός και βροντισµός
Κι΄εβάσταγαν ακόµα
Οι αλαφροϊσκιωτοι µπροστά να βλέπουν και να ζούνε
Τη νύχτα µε τα θαύµατα τη νύχτα µε τα µάγια 5
Όλοι τους για τη Λευτεριά όλοι για την Ελλάδα
Όλοι τους για τη Λευτεριά µε σπάθα ή µε δάδα
Όλοι τους για τη Λευτεριά µε όπλα και µαχαίρια
Όλοι τους για τη Λευτεριά µε τα σπαθιά στα χέρια
Έτοιµα µπρος στην άσπονδη πληµµύρα των αρµάτων
∆ρόµο να σχίσουν τα σπαθιά κι΄ελεύθεροι να µείνουν
∆ρόµο να σχίσουν τα σπαθιά κι΄ελεύθεροι να µείνουν
Εκείθε µε τους αδελφούς εδώθε µε το χάρο
Κι΄εδώθε αυτοί που µείνανε για νάβρουνε το χάρο
Πυρά µεγάλη ανάψανε µαζί του να χορέψουν
Πυρά µεγάλη οµηρική η δάδα του Καψάλη
Και του επισκόπου των Ρωγών πυρρίχειος ο Μύλος
Πυρά ψυχής κι΄απόφασης ελεύθεροι να µείνουν
Πυρά να ουρανοδιαβούν κι΄ελεύθεροι να γίνουν
Να τους δεχτούν οι άγγελοι κι ο αρχάγγελος να ψέλνει :
Όποιος πεθαίνει σήµερα χίλιες φορές πεθαίνει
Και κει να στήσουνε χορό µε τον ξανθό Απρίλη
Και να γεµίσουν µε ανθούς το χάσµα του σεισµού
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Μ΄άλικο αίµα λευτεριάς βαµµένες
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Ολόρθες στέκουνε βουβές
Με γαλανόλευκες σηµαίες σκεπασµένες
Οι ντάπιες του Μεσολογγιού
Στέκουν ολόρθες και βουβές
Να προσκυνούµε
Σήµερα, Αύριο, Μετά
Των Ελλήνων τις ελεύθερες ψυχές
Τις δοξασµένες.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Για θέματα που αναρτούνται από το διαδίκτυο ή εικόνες, όπου πάντα σημειώνεται ευκρινώς η πηγή, αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε αμέσως. Να επισημανθεί ακόμη ότι οι απόψεις του ιστολόγιου, ή των αποσταλθέντων κειμένων σε μας, του/τα οποίου/α αναρτούμε δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το περιεχόμενο και πιστεύουμε ως εκ τούτου δεν φέρουμε ευθύνη εκ του νόμου. Από τη στιγμή που απηχούν αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις των συντακτών τους.