Ο Εθνισμός και η παρατυπία της μετανάστευσης (Όταν τα ευρωπαϊκά κράτη φιλονικούν για την περιχαράκωσή τους με συρματοπλέγματα)

γράφει ο Δημοσθένης Λυμπερόπουλος

Η επιταχυνόμενη ανάπτυξη και οι τεράστιες κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις που προσλαμβάνει διαρκώς κλιμακούμενη, η παράνομη μετανάστευση όπως αυτή που διαπιστώνουμε σήμερα στην Πατρίδα μας και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αποτελεί αναμφισβήτητα ένα ιδιαιτέρως δραστικά αρνητικό κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο με προβληματισμούς αντιμετώπισής του. Ουσιαστικά, αντιπροσωπεύει έναν τρόπο αναγκαστικής πληθυσμιακής εκρίζωσης και «μετεμφύτευσης» ανθρωπίνων ομάδων, η αιτία της οποίας είναι, πρωτίστως, οικονομική, και τα αυθόρμητα ή οργανωμένα κινήματα από φτωχές και με υπερπληθυσμό χώρες του «τρίτου κόσμου» που μετακινούνται σε πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες. Και η διόγκωση του προβλήματος μεγιστοποιείται από την παρατεινόμενη αδράνεια λήψης μέτρων για την αντιμετώπιση της «Ανθρώπινης Ελευθερίας» από ηγέτες χωρών «πολιτισμένων».

Αλλά η αιτία είναι επίσης και καταλυτικά συμβολική που ουσιαστικοποιείται με την αυθόρμητη προσέλκυση των «τριτοκοσμικών πληθυσμών» από την πολύμορφη σαγήνη του Δυτικού πολιτισμού και η συνακόλουθη υποτίμηση των αυτοχθόνων πολιτισμών τους, υπό το πρίσμα του αυξανόμενου ραγδαία καταναλωτικά προσανατολισμένου τρόπου ζωής. Η ευθύνη για τη σημερινή ανεξέλεγκτη μετανάστευση βαρύνει πρωτίστως όχι τους παράνομους μετανάστες, αλλά τα πλουτοκρατικά βιομηχανικά έθνη που οδηγημένα από την υλόφρονα κοσμοαντίληψη των Διεθνών Επικυριάρχων απομείωσαν περιφρονητικά τον άνθρωπο φέροντάς τον «εξισωμένο» στο επίπεδο των αψύχων εμπορευμάτων, τα οποία μπορούν να μεταφερθούν οπουδήποτε. Η μετανάστευση κατ’ αρχήν δεν είναι και τόσον επιθυμητή για τους μετανάστες, οι οποίοι αναγκάζονται –για ποικίλους λόγους-να εγκαταλείψουν τη χώρα καταγωγής τους προς μιαν άλλη, ευρωπαϊκή συνηθέστερα, χώρα όπου συνήθως λαμβάνουν υποστήριξη για τις οικονομικές ανάγκες τους (σε αντίθεση με τον φτωχό γηγενή ευρωπαϊκό πληθυσμό, που αφήνεται να μαραζώσει στην φτώχια του από την συμπεριφορά και κακή ίσως διαχείριση της εξουσίας).

Ούτε βεβαίως η μετανάστευση είναι ευεργετική για τον ιθαγενή πληθυσμό υποδοχής που «υποδέχεται» αναγκαστικά τους παρανόμους μετανάστες οι οποίοι επιφέρουν, ενάντια βεβαίως στη βούλησή του, βάναυσες συχνά τροποποιήσεις στο ανθρώπινο και αστικό περιβάλλον του. Εν τω μεταξύ είναι προφανές ότι τα προβλήματα των χωρών του Τρίτου Κόσμου δεν επιλύθηκαν ούτε θα επιλυθούν με τις «έξωθεν και άνωθεν» μεγάλες πληθυσμιακές μετατοπίσεις.

Έτσι, το αυθόρμητο εξικνούμενο από καθαρά προστατευτική ανάγκη προφύλαξης και υπεράσπισης των «Πατρώων εδαφών», εθνικιστικό κίνημα (με την ερμηνεία της Λαϊκής πεποίθησης, της έννοιας του Πατριωτισμού – Εθνισμού, δηλαδή, και όχι των επεκτατικών βλέψεων εκτός συνόρων «εθνικισμού») φαίνεται να ευνοεί μεθοδικά και επίμονα όλες εκείνες τις πολιτικές που περιορίζουν την μετανάστευση, σε συνδυασμό με την αυξημένη συνεργασία με τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, (χώρου όπου εξακολουθεί να επιβιώνει η οργανική αλληλεξάρτηση και οι παραδοσιακοί τρόποι ζωής), προκειμένου να ξεπεραστούν οι ανισορροπίες που απορρέουν από την εθνοκτόνο & υπονομευτική Παγκοσμιοποίηση.

Όσον αφορά στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς (πρώην παράτυπους που νομιμοποιήθηκαν με καινούργια χαρτιά!!!) που κατοικούν σήμερα στην Πατρίδα μας, θα ήταν παράλογο και ανυπόστατα φαντασιακό να περιμένουμε την αναχώρησή τους μαζικά και αιφνίδια ως «δια μαγείας». Το αστικό κράτος έχει υιοθετήσει ένα λειτουργικό πρότυπο, ένα μοντέλο πολυπολιτισμικής αφομοίωσης στο οποίο μόνον το χωριστό άτομο απορροφάται δυνητικά, ωθούμενο σε μία καθαρά αφηρημένη ιθαγένεια. Το κράτος – ακράτεια δεν ενδιαφέρεται για τις συλλογικές ταυτότητες, ούτε βεβαίως για τις πολιτισμικές διαφορές αυτών των ατόμων. Προφανώς το μοντέλο αυτό του αστικού πολυπολιτισμού θα γίνεται ολοένα και λιγότερο αξιόπιστο ενόψει των ακολούθων παραγόντων: Το εκχειλίζον πλήθος των μεταναστών, οι πολιτισμικές διαφορές που τους χωρίζουν από τον ιθαγενή πληθυσμό που γνωρίζει την «απόλεμη εισβολή» τους και ιδιαίτερα οι βαθιές υποβόσκουσες κρίσεις που ενώ σοβούν υπογείως επηρεάζουν όλους τους διαύλους της παραδοσιακής ένταξης των κοινωνικών ομάδων (σε κόμματα, συνδικάτα, θρησκείες, σχολεία, στράτευμα, χώρους λατρείας κλπ.).

O εθνισμός πιστεύει ότι η εθνο-πολιτισμική ταυτότητα δεν θα πρέπει πλέον να απαλείφεται και να υποβιβάζεται-υποβαθμίζεται ως εμπορεύσιμο αγαθό των ΜΚΟ στον ιδιωτικό τομέα, αλλά πρέπει να αναγνωρίζεται να ταυτοποιείται και να αντιμετωπίζεται και να τακτοποιείται από τον δημόσιο τομέα. Ο εθνισμός μάλλον επιμένει στην άμεση απέλαση push back όλων των παρανόμων μεταναστών και στην θέσπιση ιδιωνύμου αδικήματος για τον οιονδήποτε που εισβάλλει παράτυπα και λαθραία στην Πατρίδα μας, όντας «παράνομος πρακτικά».

Τα αλλοεθνή σύνολα δεν μπορούν και δεν πρέπει να αποκοπούν από τις πολιτιστικές τους ρίζες, οπότε ευλόγως λειτουργούν έτσι, ώστε, η όποια δραστηριότητά τους στο ελληνικό περιβάλλον θα τους επιτρέψει να κρατήσουν ζωντανές τις δομές της συλλογικής πολιτιστικής ζωής τους.

Φυσικά δεν αντιλέγουμε σε αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα και αναλογιζόμαστε την προσπάθεια «αναγκαστικού προσηλυτισμού τους σε διαφορετικές κουλτούρες» που ίσως θα δημιουργούσε εχθρικές αντιπαραθέσεις.

Συνεπώς συχνότατα δεν είναι σε θέση να τηρούν τους απαραίτητους γενικούς και κοινούς νόμους μας χωρίς να εγκαταλείπουν τον πολιτισμό που είναι δικός τους, οπότε λειτουργούν περιχαρακωμένα, απορριπτικά και συνάμα ως φορείς μια ιδιότυπης πολιτιστικής κατάκτησής μας. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία επιτυχημένη πολιτική που θα κατόρθωνε, μακροπρόθεσμα, να οδηγήσει σε αποσύνδεση της υπηκοότητας από την ιθαγένεια.

Ουδέποτε υπήρξε πολιτισμός αποσυνδεδεμένος από την εθνικότητα και την κληρονομία του γεννήτορά του λαού. Η δε αφομοίωση πληθυσμών με ισλαμική κουλτούρα και φονταμενταλισμό ουδέποτε θα ολοκληρωθεί πολιτικά, πολιτισμικά και ιδεολογικά. Η σύγκρουση θα επιφέρει κοινωνικές τριβές και αγεφύρωτα χάσματα. Οι άνθρωποι έφτιαξαν έναν κόσμο όπου η ενωμένη αντίσταση είναι αδύνατη. Ποιο κυρίαρχο κράτος θα άντεχε την κοινωνική διαπάλη και την ανισότητα μεταξύ των πολιτών όταν το ίδιο το κράτος είναι η αιτία της αναστάτωσης και της αδικίας στην αντιμετώπιση με δημοκρατικά κελεύσματα ενός διαρκώς «επαναστατημένου όχλου»? Και η ιδεολογία του «όχλου» απαιτεί χρόνο για να αλλάξει. Πόσο μάλλον όταν συνδέεται και με την Εθνοτική Ομογένεια, την Παράδοση, την Ιστορία και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Στην Ελλάδα της Πατρίδας, Θρησκείας, Οικογενειακής Αξίας;;