Πώς θα «αποκατασταθεί η τάξη»;

Για να επιστρέψει το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες, όπως το θέτει δηλαδή η ΝΔ, δεν αρκεί η πολιτική βούληση. Χρειάζονται προσλήψεις, οικονομικοί πόροι και ανοχή της κοινωνίας στην παραβίαση βασικών ατομικών δικαιωμάτων…

Όταν ο Ρούντι Τζουλιάνι εξελέγη δήμαρxoς Νέας Υόρκης, το 1994, ζήτησε από τον αρχηγό της Αστυνομίας να υιοθετήσει τη θεωρία των «Σπασμένων Παραθύρων». Αν αφήσεις ένα σπασμένο παράθυρο στο κτίριο, προκαλείς κάποιον να σπάσει και δεύτερο ή να λερώσει τον τοίχο. Το περιβάλλον προσδιορίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Συνεπώς η Αστυνομία πρέπει να δείχνει μηδενική ανοχή στη μικρή παραβατικότητα.

Και επειδή ο Τζουλιάνι έκανε και προσλήψεις αστυνομικών, στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η κατάσταση στη Νέα Υόρκη, για την ακρίβεια στο Μανχάταν, άρχισε να αλλάζει. Η αστυνομία σε «τσιμπούσε» για το παραμικρό, ακόμα και αν σε έπιαναν να ξαλαφρώνεις από τις μπύρες πίσω από ένα θάμνο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να «αντιλαλούν οι φυλακές», που λέει και το πορτορικάνικο τραγούδι του Μπρονξ, από πιτσιρικάδες που έκαναν γκράφιτι ή έμπαιναν στο μετρό χωρίς εισιτήριο. Η εγκληματικότητα μειώθηκε. Πιο σωστά, συνέχισε να μειώνεται, αφού ο σχετικός δείκτης άρχισε να φθίνει τέσσερα χρόνια πριν την ανάληψη της δημαρχίας από τον Τζουλιάνι. Επί Τζουλιάνι, όμως, η εγκληματικότητα στη Νέα Υόρκη έπεσε κάτω από τον εθνικό μέσο όρο. Και συνέχισε να υποχωρεί με πραγματικά εντυπωσιακούς ρυθμούς. Ταυτόχρονα, όμως, αυξήθηκαν δραματικά οι καταγγελίες για την παραβίαση στοιχειωδών δικαιωμάτων των ανθρώπων που έβρισκαν απέναντι τους την Αστυνομία. Πολλαπλασιάστηκαν τα περιστατικά αυθαίρετης αστυνομικής βίας και χρήσης όπλων εναντίον άοπλων υπόπτων.

η συνέχεια εδώ :

Πώς θα «αποκατασταθεί η τάξη»;