ΣΤΗΝ ΕΚΑΤΟΜΒΗ ΘΥΜΑΤΩΝ (ΜΑΤΙ ΑΤΤΙΚΗΣ)

γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ  ΔΡΑΚΟΣ  ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ

Το παρόν εγράφη την 24^η Ιουλίου 2018 σε 14 στροφές με 56 ομοιοκατάληκτους  στίχους σε είδος «ζευγαρωτή», ως ελάχιστος φόρος Τιμής (αντί στεφάνου)  στην εκατόμβη θυμάτων (99 νεκροί) που βρήκαν τραγικό θάνατο κατά την βιβλική πύρινη καταστροφή που έπληξε το Μάτι την ανωτέρω ημερομηνία.

Σ.Σ.

Ο λογοτέχνης και συγγραφέας  Σπύρος Κατσούρης (γνωστός με το φιλολογικό ψευδώνυμο «Ανακρέων Δαυλής ο Ρόδιος»), είναι βραβευμένος Ποιητής, νομικός, οικονομολόγος, πολιτειολόγος, δάσκαλος, αρθρογράφος, πρώην Τμ/χης Τραπέζης της Ελλάδος, Δ/ντής του Πολιτισμικού Μελάθρου Ρόδου, ψάλτης, συλλέκτης, ερευνητής κλπ.

Δ/νση: Βρεττάκου 17 Α-Σγουρού-Ρόδος Τ.Κ.85100, ΤΘ 1056.

Στης  Αττικής το Μάτι, εγγύς Ραφήνα

πύρινη λαίλαπα, σαν καταιγίδα

ξεσπά με βία πάνω στους λόφους

και κατακαίει ζώα κι ανθρώπους.

Δεν σταματάει στα πρώτα σπίτια

κι  είναι ο κόσμος χωρίς βοήθεια.

Μ’ οδύνη βλέπουν φλόγινες μπόρες

να καταστρέφουν το βιός για ώρες.

Κόλαση Δάντη σ’ όλους θυμίζει

κι ο κάθε Έλληνας πονεί, δακρύζει.

Γίνονται στάκτη χιλιάδες δένδρα

και δεν γλιτώνει ούτε κι η πέτρα.

Απ’ τα υψώματα κατηφορίζει

μέχρι την θάλασσα και την μαυρίζει.

Μέσα στους δρόμους μπλοκαρισμένα

τα αυτοκίνητα… κατεστραμμένα!

Κάρβουνα γίναν  εγκλωβισμένοι

μέσ’ στ’ αδιέξοδα πολλοί χαμένοι.

Τρέχαν στη θάλασσα για να γλιτώσουν

παιδιά, γυναίκες, για να τα σώσουν.

Άνεμος  πύρινος άγρια σφυρίζει

και την ατμόσφαιρα καπνούς γεμίζει.

Δεκάδες πνίγονται ‘πό δηλητήρια

κι αργοπεθαίνουν! Φρικτά μαρτύρια.

Μέσα στη θάλασσα για να σωθούνε

τρέξαν δεκάδες και κολυμπούνε,

μέσα στα κύματα  και στο σκοτάδι

δίχως σωσίβια, φωτός σημάδι.

Πνίγονται άνδρες, γυναίκες, γέροι

π΄ώρες κολύμπαγαν σ’ άγνωστα μέρη.

Ύστερα έφθασαν τα πλοιαράκια

και σώσαν μάνες, μικρά παιδάκια .

Πού είν’ οι άθλιες  οι Μ.Κ.Ο. ; ; ;

μόν’ τους λαθραίους έχουν θεό;;

και διαγωνίζονται ποια θα τους σώσει,

κι από το πνίξιμο να τους γλιτώσει;;;

Ώχου , Θεέ μου, καταστροφή!

Θάνατος, κόλαση και οιμωγή!

Οικίες, άνθρωποι, όλα καμμένα!

Τρέχει το δάκρυ απελπισμένα.

Τέλη Ιούλη αυτού του χρόνου

έγραψ’ η μοίρα κραυγή του πόνου.

Θρηνεί ο κόσμος, θρηνεί η Ελλάδα

στην κατακόκκινη την φεγγαράδα .

Μια εκατόμβη Ελλήνων, πάει!

Δύσμοιρ’ η χώρα μας νεκρούς μετράει..

Αχ , και να έστρεφε ο χρόνος πίσω,

μ’ αυτούς που χάθηκαν να τραγουδήσω!

Και να γινότανε να δω τον δράστη

την ώρα πού ‘βαζε φωτιά στα δάση,

να τον αρπάξω και να τον πνίξω

μέσα στις φλόγες να τον τυλίξω!

Μα, και το Κράτος, εγκληματίας!

Δίχως την μέριμνα της Πολιτείας

να προλαμβάνει καταστροφές

αντί  για θρήνους και οιμωγές…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ