ΣΥΡΙΖΑ: Η μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση

Του Επαμεινώνδα Πανά,
σ. Καθηγητή Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Τον Ιανουάριο του 2015 οι Έλληνες ψηφοφόροι πίστεψαν τα «μεγάλα τα ψεύτικα λόγια» του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάργηση των μνημονίων με έναν νόμο, το διώξιμο πυξ-λαξ, των τροϊκανών, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Είχε κάνει πλύση εγκεφάλου των ψηφοφόρων ο ΣΥΡΙΖΑ με το κυρίαρχο σύνθημά του «Κυριακή ψηφίζεις, Δευτέρα φεύγουν».
Φτάσαμε να πούμε ότι η χώρα μας, και κυρίως από το 2000, πάσχει από σωστούς ηγέτες. Αν είχε η χώρα σωστούς ηγέτες με αντανακλαστικά υψηλής πολιτικής ωριμότητας θα είχε αποφευχθεί η σημερινή κατάντια. Για αυτό και σήμερα η χώρα μας δεν διαθέτει στον παγκόσμιο στίβο την πρέπουσα λάμψη.
Είναι σημαντικό να διερευνούμε αλλά και να προσέχουμε πως φέρονται οι ηγέτες αλλά και τα στελέχη των κομμάτων. Το βέβαιο με τα μνημόνια και με τα Σκόπια είναι ότι ξεκάθαρα η εποχή μας είναι εποχή παρακμής.
Οι επερχόμενες πολλαπλές εκλογικές αναμετρήσεις έχουν δημιουργήσει και το κατάλληλο κλίμα.
Στις 22-1-2019, δόθηκαν τα στοιχεία που αφορούν το δημόσιο χρέος της χώρας το Γ’ τρίμηνο του 2018.
Τι ακριβώς δείχνουν τα στοιχεία, έχοντας κατά νου ότι ήδη έχουμε ζήσει την εφαρμογή τριών μνημονίων; Ότι αντί να μειωθεί το χρέος δυστυχώς αυξάνεται.
Στις 30.6.2010 (έναρξη μνημονίων) το χρέος ήταν 317 δις ευρώ, ή το 140,2% του ΑΕΠ.
Τον Δεκέμβριο του 2014 (τέλος δεύτερου μνημονίου) ήταν 324 δις ευρώ, ή το 182% του ΑΕΠ.
Λιτότητα, μείωση μισθών και συντάξεων, φτωχοποίηση του Ελληνικού Λαού και υπερχρέωση των επόμενων γενεών, και η Κυβέρνηση και τα φερέφωνά της προσπαθούν να πείσουν τον Ελληνικό Λαό για το τέλος των μνημονίων.
Η γενικολογία αποτελεί τον πιο θανάσιμο κίνδυνο για τη σωστή αξιολόγηση ενός πολιτικού συστήματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ήδη μια και ζούμε σε προεκλογική περίοδο, έχει επιδοθεί σε μια παραπλανητική εκστρατεία περί εξόδου από την κρίση και τα μνημόνια.
Δυστυχώς η πραγματικότητα μας λέει ξεκάθαρα ότι η κρίση είναι εδώ.
Αλλά και απ’ έξω τα νέα δεν είναι ευχάριστα. Στις συζητήσεις στο Νταβός επικρατεί μια απαισιοδοξία σχετικά με την προσδοκία ότι η ανθρωπότητα έχει αφήσει πίσω της την κρίση του 2008 και βαδίζει πλέον στην κατάσταση της ανάπτυξης.
Το πρόβλημα είναι τι θα γίνει αν ο Ντράγκι αλλάξει στάση απέναντι στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα – τους τέσσερις τραπεζικούς ομίλους.
Ο ρόλος των τραπεζών αυτών είναι πως θα χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία.

 Τα κόκκινα δάνεια φτάνουν στα 107δις ευρώ.

Ορισμένες φορές εξαντλούμε τα επιχειρήματά μας στο χρέος και κυρίως στο δημόσιο χρέος, ξεχνώντας άλλες σημαντικές παραμέτρους.
Ας δούμε μια τέτοια παράμετρο: Τις ληξιπρόθεσμες οφειλές των Ελλήνων προς το Κράτος. Φτάνουν τα 103,4δις ευρώ. Δηλαδή οι Έλληνες πολίτες είναι οι πρωταθλητές στην ΕΕ μια και είναι οι πλέον υπερχρεωμένοι πολίτες της ΕΕ.
Τί μπορεί να περιμένουν τα κρατικά ταμεία από αυτούς;
Έχουν προσδοκίες για μεγάλο ποσοστό εσόδων;
Όταν λοιπόν το βασικό εργαλείο της εκάστοτε Κυβέρνησης είναι η υπερφορόλογηση (υψηλοί φορολογικοί συντελεστές).
 Υψηλή φορολογία φυσικών και νομικών προσώπων
 ΕΝΦΙΑ
 ΦΠΑ
 Ασφαλιστικές εισφορές
Το πολιτικό κυρίως και ύστερα το κοινωνικό κλίμα παραμένει μη φιλικό προς την επιχειρηματικότητα.
Όχι μόνο οι ξένες επιχειρήσεις έχουν εγκαταλείψει την Ελλάδα αλλά δυστυχώς και οι Ελληνικές επιχειρήσεις βρίσκουν καλύτερο φορολογικό σύστημα στην Βουλγαρία, την Αλβανία, τα Σκόπια.
Εκτιμάται ότι ο αριθμός των Ελληνικών επιχειρήσεων στη γειτονική Βουλγαρία ξεπερνά τις 90.000 επιχειρήσεις. Είναι δύσκολο αυτές οι επιχειρήσεις να ξαναγυρίσουν στην Ελλάδα. Τί έχει χάσει η χώρα μας από αυτές τις επιχειρήσεις; Προσωπικό, αμοιβές, ενοίκια, ΔΕΗ, ΦΠΑ, κ.λπ. Υπάρχει προοπτική να γυρίσουν οι επιχειρήσεις αυτές; Όποια επιχείρηση φύγει έξω δεν ξανάρχεται για να την καταταλαιπωρεί το εγχώριο φορολογικό σύστημα.
Όλα αυτά οδηγούν σε μια κατάσταση στραγγαλισμού των νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Άρα, αν δεν αλλάξει δραστικά το άδικο και αντιαναπτυξιακό φορολογικό σύστημα για να πάρουν οξυγόνο νοικοκυριά και επιχειρήσεις, δεν θα υπάρχει προοπτική όσα και αν τάζουν τα κόμματα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον ταυτότητα: σπείρει μόνο κάλπικο λόγο και εξυπηρετεί τα στενά συμφέροντα της κομματικής του νομενκλατούρας.