Για να αποτρέψουμε την καταστροφή ας μάθουμε να αγαπάμε την πατρίδα μας.

Επαμεινώνδας Ε. Πανάς
Συντ. Καθηγητής
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο Τζ. Όργουελ  προέτρεπε όταν έλεγε πως «για να δεις ό,τι είναι μπροστά στη μύτη σου χρειάζεται συνεχής αγώνας».

Μετά τις εθνικές εκλογές και την νίκη της Νέας Δημοκρατίας με 39,85% και με σημαντική αποχή από τις εκλογές 42,08%, δεν σημαίνει ότι η αλλαγή του παίκτη «ΣΥΡΙΖΑ» της ίδιας ομάδας του πολιτικού συστήματος ότι η χώρα θα έλυνε τα επικίνδυνα προβλήματά της και θα αποκτούσε την εθνική της κυριαρχία.

Για να δεις ό,τι είναι μπροστά στην μύτη σου χρειάζεται αρκετή σωστή πληροφόρηση και καθοριστική εμπειρία των δεδομένων.

Το πρώτο δεδομένο αφορά την πραγματική εικόνα του πατριωτικού χώρου. Αλίμονο αν οι Έλληνες πατριώτες είναι μόνο αυτοί που ψήφισαν τα κόμματα ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ, Χρυσή Αυγή, Ελληνική Λύση, και τα άλλα της πανσπερμίας των αποκαλούμενων πατριωτικών κομμάτων.

Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στο ποια και σε ποιο βαθμό υπηρέτησαν τα Μνημόνια αλλά και το παρακρατικό πολιτικό σύστημα που δημιούργησε την κρίση.

Δεύτερο δεδομένο:Όλα αυτά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης η ανάπτυξη του εθνομηδενισμού εφαρμόστηκε με επιμέλεια και σκοπιμότητα, προκειμένου να εξουδετερωθούν οι πατριωτικές αντιστάσεις. Ο στιγματισμός του πατριωτισμού ήταν αναγκαίος για τα πολιτικά κόμματα της Μεταπολίτευσης ώστε να μην υπάρχουν αντιστάσεις απέναντι στις επιζήμιες πολιτικές για τη χώρα.

Χρησιμοποίησαν τα πάντα για να δυσφημίσουν τον πατριωτισμό. Τον ταύτισαν με τον ναζισμό και τον φασισμό. Οι Έλληνες πολέμησαν το 1940 και τον ναζισμό και τον φασισμό και μέσα στην κουλτούρα τους δεν έχουν καμία σχέση με τον φασισμό ή τον ναζισμό. Δεν υπήρχε πιο κακόβουλη παραπληροφόρηση.

Η όλη προσπάθεια, εδώ και 45 χρόνια, ήταν η μείωση του αισθήματος του πατριωτισμού. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Για να μπορέσουμε να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε αυτήν την εικόνα, θα πρέπει να αναγεννηθεί ο πατριωτισμός των Ελλήνων. Με τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές προκλήσεις είναι ώρα να αναπτύξουμε εναλλακτικές πατριωτικές πολιτικές έξω από τα κόμματα του συστήματος.

Το τρίτο δεδομένο: Όλα αυτά τα χρόνια από το 1974 μέχρι σήμερα, η «πρώτη» προτεραιότητα του πολιτικού συστήματος ήταν η «οικονομία», η ένταξη στην Ε.Ε. και ο «εκσυγχρονισμός». Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί η «μαύρη τρύπα», όχι μόνο του χρέους, αλλά και η στρέβλωση του πατριωτισμού και η ανάδειξη του εθνομηδενισμού. Μη λησμονούμε ότι η οικονομία έγινε η φύση του συστήματος που γέννησε αριθμό πρωτοφανών σκανδάλων, όπως του χρηματιστηρίου, και της Siemens, χωρίς, βέβαια, να τιμωρηθεί κάποιος. Εξάλλου, πρόσφατα, μετά από 14 χρόνια η υπόθεση Siemens κατέληξε στο χρονοντούλαπο των αζήτητων. Όλα παραγράφηκαν, απηλλάγησαν τα στελέχη της Siemens (Χριστοφοράκος, Καραβέλας), στελέχη του ΟΤΕ, και ακόμη έπαψε και η ποινική δίωξη του Θ. Τσουκάτου (ΠΑΣΟΚ). Τις ζημιές, ασφαλώς, τις πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Ο «εκσυγχρονισμός» έγινε μηχανισμός, ή γεννήτρια, του παρασιτισμού και της ανάπτυξης μιας νέας τάξης, αυτής των λαμογιών. Ένα πράγμα που δεν μπορεί να υποτιμηθεί αλλά πρέπει να αναγνωριστεί για τον «εκσυγχρονισμό» είναι η αποτελεσματικότητά του να απορροφήσει τα δισεκατομμύρια των ευρωπαϊκών προγραμμάτων χωρίς ουσιαστικό όφελος για τη χώρα.

Τέταρτο δεδομένο: Είναι άραγε πρώτη προτεραιότητα η οικονομία; Η φοροδιαφυγή, η οικογενειοκρατία, ,η φτώχεια, η ανεργία, τα χρέη, ο πλουτισμός, τα μεγάλα οικονομικά τζάκια, ο παρασιτισμός, δεν είναι στοιχεία αυτής της οικονομίας; Ή μήπως δεν θα μπορέσουμε να τα θεωρήσουμε, σε κάποιον βαθμό, στοιχεία της διαφθοράς;

Πού είναι τα εθνικά συμφέροντα; Αυτά έπρεπε να είναι πάνω από όλα.

Πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα κράτος χωρίς πατριωτισμό, χωρίς την αφοσίωση προς την πατρίδα, χωρίς τις θυσίες για τους συνανθρώπους μας;

Τί έγινε, λοιπόν, από το 1974 μέχρι σήμερα; Το πολιτικό σύστημα καλλιέργησε τον παρασιτισμό και θεώρησε ότι με τον εθνομηδενισμό και με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα ζούσαν οι «Ευρωπαίοι Έλληνες» σε έναν ευρωπαϊκό οικονομικό παράδεισο των δανείων και των χορηγήσεων. Όμως, τέτοιος παράδεισος δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει. Γεννήθηκε, όμως, η ολοκληρωτική καταστροφή: παρασιτικός καταναλωτισμός, η μη-νόμιμη μετανάστευση και οι απρόσωπες δυνάμεις σκοτεινών μυστικών εταιρειών (π.χ. Σόρος, Bilderberg) βρήκαν ανοικτούς διαδρόμους για κάθε είδους εκμετάλλευση της χώρας.

Εθνομηδενισμός, παρακμή, αποσύνθεση, ανυπαρξία αλληλεγγύης μεταξύ των μελών-κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη χώρα μας, χωρίς παραγωγικό ιστόανίκανη να παράγει αυτά που χρειάζεται, ανάπτυξη του παρασιτισμού, υποθήκευση των μελλοντικών γενεών, εκποίηση του ορυκτού πλούτου,  κάτω από αυτές τις αρνητικές κυριαρχούσες στη χώρα δυνάμεις δεν έχει η χώρα αυτή τα περιθώρια να ασκήσει σε παγκόσμιο επίπεδο πολιτική εθνικών δικαίων.

Με λίγα λόγια για αυτό το τσουνάμι: το πολιτικό σύστημα και η Μεταπολίτευση, δημιούργησε αυτές τις αρνητικές δυνάμεις και είναι υπεύθυνο της εθνικής αποδυνάμωσης της Ελλάδας σε παγκόσμιο επίπεδο. Για να δικαιωθεί για άλλη μια φορά ο αείμνηστος Π. Κονδύλης ο οποίος έγραψε:

«Όποιος λ.χ. μονίμως επαιτεί δάνεια και επιδοτήσεις για να χρηματοδοτήσει την οκνηρία και την οργανωτική του ανικανότητα δεν μπορεί να περιμένει ότι θα εντυπωσιάσει ποτέ κανένανµε τα υπόλοιπα «δίκαιά» του. Ούτε μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα ληφθεί ποτέ σοβαρά υπ’ όψιν μέσα στο διεθνές πολιτικό παιγνίδι, αν δεν έχει κατανοήσει και αν δεν συμπεριφέρεται έχοντας κατανοήσει, ότι πίσω και πέρα από τις µη δεσμευτικές διακηρύξεις αρχών ή τις αόριστες φιλοφρονήσεις,τις φιλίες ή τις έχθρες τις δημιουργεί καιτις παγιώνει η σύμπτωση ή η απόκλιση των συμφερόντων.»

Τα τσουνάμι των καταστροφών στη χώρα φέρνουν στην επιφάνεια την ποιότητα του Μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος.