Χρίστος Γούδης: «Γράφω για να μην πυροβολήσω»…

Ο αστροφυσικός και συγγραφέας Χρίστος Γούδης γοητευμένος από το ταξίδι του στη Βραζιλία, σκιαγραφεί στο βιβλίο του «Brasil Brasileiro» το πορτρέτο της χώρας μέσα από ένα ιδιαίτερο μωσαϊκό κειμένων μεγάλων λογοτεχνών, ποιητών και δημοσιογράφων της, με φόντο ένα «νουάρ» εικαστικό πανόραμα κλασικών και σύγχρονων φωτογραφιών, πινάκων ζωγραφικής, εικόνων και λαϊκών ξυλογραφιών. Στόχος του είναι να μας γνωρίσει αυτή την αχανή και συγχρόνως μαγευτική χώρα της Λατινικής Αμερικής μέσα από την ιστορία και τη σύγχρονη ζωή της. Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου ο συγγραφέας απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Docville.

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ !!!

Ανατριχιαστικές σκηνές αστυνομικής βίας. Εποχούμενες ομάδες χαμηλόβαθμων αστυνομικών καταδιώκουν με λύσσα επί μακρό χρονικό διάστημα τρία μικρά παιδιά που επιβαίνουν σε ένα πάλλευκο αυτοκίνητο επειδή λέει το θεώρησαν ύποπτο! Και δεν υπακούουν στις σώφρονες και νουνεχείς εντολές των υψηλόβαθμων και ευθυτενών (έναντι της εξουσίας) ανωτέρων τους, να σταματήσουν αυθωρεί και παραχρήμα την αναίτια αυτή καταδίωξη που προσβάλλει μια ολόκληρη κυβέρνηση που αγωνίζεται νυχθημερόν να αντιμετωπίσει τα σοβαρά προβλήματα που μαστίζουν τη χώρα.

Δυστυχώς οι χαμηλόβαθμοι αστυνομικοί, όπως και γενικότερα όλες οι χαμηλόβαθμες κοινωνικές τάξεις του λαού μας, στερούνται διαχρονικά της στοιχειώδους παιδείας, νοημοσύνης και ευφυΐας, των απαραίτητων δηλαδή εργαλείων για να εκτιμούν και να αξιολογούν λεπτεπίλεπτες και εν δυνάμει επικίνδυνες καταστάσεις.

ΕΛΛΑΣ ή ΤΕΦΡΑ

γράφει ο Χρίστος  Γούδης

Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος

είχε συνήθεια να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό

τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.

Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο,

με πάνου έως κάτου την αφοβιά σαν σημαία,

οι νέοι με τα πρησμένα πόδια

που τους έλεγαν αλήτες…

«Άξιον Εστί»

Οδυσσέας Ελύτης

Καθώς πλησιάζει η μέρα του μεγάλου ΟΧΙ του Ιωάννη Μεταξά, που εδώ και 80 χρόνια γιορτάζεται με υπερηφάνεια από όσους σε αυτό τον τόπο έχουν την αίσθηση της πατρίδας και νοιώθουν Έλληνες, όχι απλά ελληνόγλωσσοι και ελληνόφωνοι, αλλά ελληνόψυχοι και ελληνόκαρδοι, ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να αποτυπώσουμε την τρέχουσα εικόνα μιας πραγματικότητας που εξελίσσεται και μεταλλάσσεται συνεχώς μπροστά στα μάτια μας, χωρίς πάντοτε να μπορούμε να την δούμε καθαρά ή όταν την βλέπουμε να έχουμε το θάρρος να μιλήσουμε ευθαρσώς και με παρρησία γι’ αυτήν.

ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ;

γράφει ο Χρίστος Γούδης

Ναι κύριε κι εγώ! Όχι δεν είχε κλειδώσει την πόρτα γιατί δεν υπήρχε πόρτα. Όχι δεν επιχείρησε να με φιλήσει, ούτε στο λαιμό ούτε πουθενά αλλού. Όχι δεν μου είπε να του κάτσω για να μου δώσει ρόλο στο θεατρικό του έργο. Όχι δεν μου ζήτησε να του δοθώ για να μπορέσω να μετάσχω σε αγώνες για να δοξάσω την Ελλάδα (για την Ελλάδα ρε γαμώ το). Όχι δεν είχε καμία σχέση με τα βρωμερά δρώμενα του αστικού ιστού της Ελλάδας. Είχε να κάνει με την οργιώδη φύση της οργιώδους αυτής χώρας μας. Εγώ τον συνάντησα στο δάσος καθώς έβοσκα τα πρόβατα. Ναι, ναι ήταν τραγοπόδαρος. Τον είδα μπροστά μου ξαφνικά. Θεέ μου, ο Πάνας ήταν!!! Τα έχασα, στην αρχή πάγωσα. Μετά με έπιασε πανικός (τι άλλο να με πιάσει αφού ο Πάνας ήτανε). Κι άρχισα να τρέχω, να τρέχω, κι έτρεχα κι έτρεχα κι έκλαιγα. Έτρεχα, έτρεχα, έτρεχα… Δυστυχώς δεν τον πρόλαβα!

Ο «δια Χριστόν σαλός»…

γράφει ο Χρίστος Γούδης

Σε παλαιότερες εποχές, επί τσαρικού καθεστώτος, δεν υπήρχαν εύκολοι δίαυλοι ανάδυσης της αλήθειας, καθότι τα κρατικά στεγανά καλά κρατούσαν και επιβάλλονταν στους μουζίκους και χαχόλους πασών των Ρωσιών. Παρ’ όλα αυτά υπήρχαν δύο κατηγορίες ανθρώπων που κατόρθωναν να διαφύγουν των επιπτώσεων, επειδή αποκάλυπταν την αλήθεια μιας σηπόμενης, όζουσας, και υποκριτικής κοινωνίας, την οποία οι ιθύνοντες, ως κατ’ εξοχήν εκφραστές αυτής της σήψης, της κατάπτωσης, και της υποκρισίας, ήθελαν πάση θυσία να αποκρύψουν. Η μία εκ των δύο αυτών κατηγοριών ήταν ο «άγιος γέροντας» του μοναστηριού ή «στάρετς», και η δεύτερη, ο «δια Χριστόν σαλός», ο σαλεμένος τρελός του χωριού ή «γιουροντίβι».

FEMINISMUS MACHT FREI «O Φεμινισμός σε κάνει Ελεύθερη»

Χρίστος Γούδης

Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η προσωπικότητα είναι τόσο ισχυρή, ο ζωικός τους μαγνητισμός τόσο έντονος, και οι ικανότητες τους τόσο διακριτές, ώστε αφήνουν, χωρίς οι ίδιοι να το επιδιώκουν, τα ίχνη τους στη ζωή βαθιά χαραγμένα, πέραν όλων αυτών των ιδιαιτεροτήτων που διχάζουν τους κοινούς θνητούς: των πολιτικών πεποιθήσεων, των σεξουαλικών προτιμήσεων, ή ακόμη και των κοινωνικών τους συμπεριφορών. Με άλλα λόγια πέραν του καλού και του κακού (“Jenseits von Gut und Böse”, Friedrich Nietzsche). Σκόρπια παραδείγματα: ο Λώρενς της Αραβίας, ο Έζρα Πάουντ, ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, η Λένι Ρίφενσταλ, ο Σελίν, ο Μπερτολτ Μπρεχτ, ο Χάιντεγκερ, ο Μισίμα, και για να έρθουμε και σε μερικά δικά μας, η Μαρία Κάλλας, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γιάννης Γλέζος και φυσικά ο Γιώργος Κιμούλης.