Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

Του σ. καθηγητή Επαμεινώνδα Πανά

Ένα ουσιαστικό και συνάμα διαχρονικό ερώτημα τίθεται σε διάφορες κρίσιμες ιστορικά στιγμές για τη χώρα μας: Με ποιο τρόπο μπορούμε να πείσουμε τους Έλληνες πολίτες να κατανοήσουν τα πραγματικά δεδομένα που αφορούν στη χώρα μας;

Είναι αφελές να θεωρούμε ότι με την αλλαγή πρωθυπουργού και κόμματος στη διακυβέρνηση της χώρας αυτόματα η χώρα μπήκε στην κανονικότητα.

Τα μνημόνια ήταν καταστροφικά για όλους και θα εξακολουθούν να έχουν συνέπειες για πολλά ακόμα χρόνια. Ουσιαστική θεραπεία δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Πρέπει ακόμα να θυμηθούν οι Έλληνες ότι έφεραν στην κυβέρνηση εκείνους που κάποτε δημιούργησαν τα μνημόνια.

Ισχυρός και αναλλοίωτος κανόνας  εξακολουθεί να παραμένει  η ασθενής ανθρώπινη  μνήμη. Για γεγονότα που θέλει να ξεχάσει, γεγονός που πολλές φορές οδηγεί σε αυτοκαταστροφή.

Η επιλογή από τους Έλληνες ψηφοφόρους της Ν. Δημοκρατίας, ενός από τους δύο πυλώνες των μνημονίων,  μπορεί εύκολα να αποδοθεί στην απελπισία των Ελλήνων πολιτών για απαλλαγή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που οδήγησε τη χώρα σε ακόμα σκληρότερες μνημονιακές συνθήκες. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι απλά.

Η εκλογική νίκη της Ν. Δημοκρατίας δεν απεικονίζει την πραγματική θέληση και επιθυμία του Ελληνικού Λαού. Μπορεί βέβαια αρκετοί υποστηρικτές του πολιτικού συστήματος να νιώθουν χαρούμενοι, αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποποιηθεί το «επαναστατικό» του μανδύα κι ουσιαστικά έχει υποκαταστήσει το ΠΑΣΟΚ, τον άλλο πυλώνα της καταστροφής, αποκαθιστώντας στη χώρα την «ηρεμία του δικομματισμού».

Ο κανόνας του «πρωτεκτοράτου» είναι πάγιος: Μπορείτε στην Ελλάδα να ψηφίζετε όποιον θέλετε μα επιτέλους βάλτε το καλά στο μυαλό σας, ότι τις οικονομικές πολιτικές θα τις καθορίζουν μέχρι το 2060 οι δανειστές.

Όμως, τα κόμματα συνεχίζουν με τη ρητορική να μας πείσουν ότι η χώρα θα κατορθώσει να υπερνικήσει την κρίση. Και το κύριο ερώτημα που τώρα ακόμα μετά τις πρόσφατες εκλογές τίθεται είναι:  Θα έρθει μία καλύτερη ημέρα για τον Έλληνα;

Στο ερώτημα αυτό πρέπει να επισημάνουμε ορισμένα δεδομένα:

• Η πρόσφατη παρουσία του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε απλά ως βασικό σκοπό την ανανέωση και επέκταση της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας για τις στρατιωτικές βάσεις.
• Θα ήταν μεγάλη αβλεψία να θεωρηθεί η επίσκεψη του Μ. Ομπέο (Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ) στην Ελλάδα, ως μία εθιμοτυπική επίσκεψη ενός πραγματικού φίλου της χώρας. Άλλωστε, τον σκοπό της επίσκεψής του τον ξεκαθάρισε με απόλυτη ειλικρίνεια ο ίδιος σε συνέντευξή του, λέγοντας ότι η χώρα του ενδιαφέρεται πρώτιστα για τα συμφέροντά της συμβουλεύοντας σωστά ότι αυτό θα έπρεπε να κάνει κάθε χώρα.
• Τις αποσκευές τους οι Αμερικανοί δεν γεμίζουν με φιλία αλλά με προτάσεις εκ πρώτης όψεως ελκυστικές. Σημειώνουμε όμως ότι όλες οι φιλικές τους χώρες κατά το παρελθόν και πρόσφατα υπέστησαν τα πάνδεινα. Τι έγινε με την ανατροπή της δικτατορίας στην Ελλάδα από τον ξένο παράγοντα; Να είμαστε ειλικρινείς. Την δικτατορία φυσικά δεν την ανέτρεψε ούτε ο Καραμανλής, ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Μαύρος, ούτε ο Κύρκος, ούτε ο Φλωράκης, ούτε ο Ζίγδης ούτε ο Ράλλης, ούτε ο Αβέρωφ. 
• Κουμάντο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας έκανε ο ξένος παράγοντας. Η ανατροπή της δικτατορίας εξαργυρώθηκε με την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την ουσιαστική ήττα της Ελλάδας από την Τουρκία με τον Αττίλα 1 και Αττίλα 2. Ή μήπως το 1974 οι ΗΠΑ δεν βοήθησαν την Τουρκία;

Αρκούν ορισμένα στοιχεία: Στις  5 Αυγούστου 1974 ο Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τ. Τζ. Σίσκο, σε συνάντησή του με τον Τούρκο πρέσβη στις ΗΠΑ Ενεμπέλ, δηλώνει ότι : «οι ΗΠΑ είχαν υιοθετήσει μια ισορροπημένη προσέγγιση που λάμβανε υπόψη τα κοινά συμφέροντα που έχουν οι ΗΠΑ και η Τουρκία με τη Νατοϊκή Συμμαχία και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο…  Ο μακροπρόθεσμος στόχος των ΗΠΑ είναι να βοηθήσουν τα μέρη στην εξεύρεση λύσης που θα είναι συμβατή με όλα μας τα συμφέροντα… η στάση των ΗΠΑ προς την Άγκυρα είναι στάση συμπάθειας και κατανόησης, δηλαδή ότι είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε καταλλήλως με όποιον τρόπο μπορούμε».

Σε απόρρητο έγγραφο του ΝΑΤΟ, που φέρει την υπογραφή του τότε Γενικού  Γραμματέα Γιόζεφ Λούνζ, αναφέρεται το εξής: «Συμφωνούμε με τον κύριο Σίσκο για την υποστήριξη των Τουρκικών στρατευμάτων κατά την αποβίβαση στη Κύπρο, και την βίαιη ανατροπή του Μακαρίου».

Δυστυχώς, από αυτά τα πολύ λίγα στοιχεία, το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Γιατί δεν άνοιξε ακόμη ο φάκελλος της Κύπρου;

Ρίχνοντας ο αμερικανικός παράγοντας την δικτατορία, ναι μεν ωφέλησε τους πολιτικούς και την Τουρκία, αλλά ζημίωσε τραγικά τον ελληνισμό και την Κύπρο. Όλα αυτά τελικά οδηγούν αναπόδραστα σε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας η οποία χωρίς όραμα και οικονομική προοπτική αισθάνεται τώρα και το νέο γεωπολιτικό όπλο της Τουρκίας: το κύμα παράνομης μετανάστευσης από την Τουρκία προς την Ελλάδα.

Δυστυχώς οι ροές των μη νόμιμων μεταναστών παραμένουν στα νησιά αλλάζοντας αμέσως την πληθυσμιακή τους σύνθεση σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού. Και η Ευρώπη τι κάνει απέναντι σε αυτό το πρόβλημα; Παραμένει αδρανής εξακολουθώντας τις οικονομικές προσφορές προς την Τουρκία και ενδιαφερόμενη για τις εμπορικές σχέσεις με την Τουρκία, αφήνοντας την Ελλάδα στην πράξη να διαχειριστεί μόνη της το χάος.

Η Ευρώπη δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα της μη νόμιμης μετανάστευσης με αποτέλεσμα η Ελλάδα να αισθάνεται καθημερινά τις επιπτώσεις  του ισχυρού όπλου της μη νόμιμης μετανάστευσης που εφαρμόζει η Τουρκία, ως γνωστή συνταγή αλλοίωσης του πληθυσμού ώστε να εγείρει αργότερα αξιώσεις για μειονότητες.

Έτσι, η χώρα μας είναι πολλαπλά εκτεθειμένη σε σοβαρούς κινδύνους ενώ δεν υπάρχει «σύμμαχος» για βοήθεια. Παραμένει ως μόνη πραγματικότητα η ευθυγράμμιση με τις επιταγές των δανειστών με τον εφησυχασμό, με το ψευδοαφήγημα της οικονομικής ανάπτυξης, με τα «ναι» στις απαιτήσεις των ΗΠΑ, με την εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, με τη μετατροπή του Αιγαίου σε γκρίζα ζώνη της μη νόμιμης μετανάστευσης…

Δυστυχώς η χώρα και τώρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα, αδιέξοδα και επικίνδυνες καταστάσεις, ιδιαίτερα με τις τελευταίες πολεμικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στη Συρία, μια ευαίσθητη γεωπολιτικά περιοχή που εκτός των άλλων σχετίζεται με το μεταναστευτικό πρόβλημα.

Και σε αυτή την περίπτωση έχουμε ένα δίδαγμα, ανάλογο με αυτό του Αττίλα 1 και Αττίλα 2: με λίγα λόγια οι ΗΠΑ ενώ χρησιμοποίησαν τους Κούρδους για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους «τους πούλησαν», αντί  πινακίου φακής στους Τούρκους, αγνοώντας τα αμέτρητα δεινά που πέρασαν.

Αναρωτιέται κανείς: θα μπορούσε να επαναληφθεί αυτή η συμπεριφορά των ΗΠΑ και για το Αιγαίο, και για τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας; Η απάντηση στο ερώτημα επαφίεται στην κρίση του αναγνώστη.

Τέλος, απαιτείται σύνεση , σωφροσύνη και πολιτική ωριμότητα. Το όραμα  για εθνική ενότητα και αγάπη για την πατρίδα προβάλει τώρα πιο αναγκαίο από ποτέ.